Multimedia

Kto przegląda

W tej chwili stronę przegląda 1 użytkownik i 21 gości.

W.I. Lenin: Tezy w sprawie Zgromadzenia Ustawodawczego

Tauride_palace.jpg

 
TEZY W SPRAWIE ZGROMADZENIA USTAWODAWCZEGO
 
 
1.Żądanie zwołania Zgromadzenia Ustawodawczego zupełnie słusznie wchodziło do programu rewolucyjnej socjaldemokra­cji, ponieważ w republice burżuazyjnej Zigromadzenie Ustawo­dawcze jest najwyższą formą demokratyzmu i ponieważ repub­lika imperialistyczna z Kiereńskim na czele, stwarzając parla­ment, szykowała sfałszowanie wyborów i szereg pogwałceń demokratycznych.
 
 
2.Wysuwając żądanie zwołania Zgromadzenia Ustawodawcze­go, rewolucyjna socjaldemokracja od samego początku rewolu­cji 1917 r. wielokrotnie podkreślała, że Republika Rad jest wyższą formą demokratyzmu, niż zwykła republika burżuazyjna ze Zgro­madzeniem Ustawodawczym.
 
 
3.Dla przejścia od ustroju burżuazyjnego do socjalistycznego, dla dyktatury proletariatu, Republika Rad Delegatów Robotni­czych, Żołnierskich i Chłopskich jest nie tylko formą wyższego typu instytucji demokratycznych (w porównaniu ze zwykłą re­publiką burżuazyjną, posiadającą Zgromadzenie Ustawodawcze, będące jej uwieńczeniem), lecz także jedyną formą, która potra­fi zapewnić najbardziej bezbolesne przejście do socjalizmu.
 
 
4.Zwołanie Zgromadzenia Ustawodawczego w naszej rewo­lucji według list, złożonych w połowie października r. 1917, od­bywa się w takich warunkach, które wyłączają możliwość na­leżytego wyrażenia woli narodu w ogóle, a mas pracujących w szczególności, przy pomocy wyborów do tego Zgromadzenia Ustawodawczego.
 
 
5.Po pierwsze, proporcjonalny system wyborczy daje rze­czywisty wyraz woli ludu tylko wówczas, kiedy listy partyjn rzeczywiście odpowiadają realnemu podziałowi ludu na te ugru­powania partyjne, które odzwierciedlone zostały w tych listach- U nas natomiast, jak wiadomo, partia, która od maja do paździer­nika posiadała najwięcej zwolenników wśród ludu, a zwłaszcza wśród chłopstwa, partia socjalistów-rewolucjonistów, złożyła jednolite listy do Zgromadzenia Ustawodawczego w połowie października r. 1917, ale po wyborach do Zgromadzenia Usta­wodawczego, przed jego zwołaniem, w partii tej nastąpił rozłam. Wskutek tego nie ma i nie może być nawet formalnej zgod­ności między wolą wyborców jako masy a składem posłów, wy­branych do Zgromadzenia Ustawodawczego.
6.Po wtóre, jeszcze ważniejszym, nie formalnym, nie praw­nym. lecz społeczno-ekonomicznym, klasowym źródłem rozbie­żności między wolą narodu, a zwłaszcza klas pracujących, z jed­nej strony, a składem Zgromadzenia Ustawodawczego — z dru­giej. jest ta okoliczność, że wybory do Zgromadzenia Ustawo­dawczego odbyły się wówczas, kiedy przytłaczająca większość ludu nie mogła jeszcze wiedzieć o całej głębi i znaczeniu radziec­kiej, proletariacko-chłopskiej Rewolucji Październikowej, która rozpoczęła się 25 października r. 1917, tzn. po złożeniu list kandy­datów do Zgromadzenia Ustawodawczego.
 
 
7.Rewolucja Październikowa, która zdobyła władzę dla Rad, wyrywając panowanie polityczne z rąk burżuazji i oddając je ręce proletariatu i biedoty chłopskiej, przeżywa w naszych oczach kolejne etapy swego rozwoju.
 
8.Zaczęła się ona od zwycięstwa 24—25 października w stolicy, kiedy II Ogólnorosyjski Zjazd Rad Delegatów Robotniczych i Żołnierskich, tej awangardy proletariuszy i najaktywniejszej pod względem politycznym części chłopstwa, dał przewagę partii bol­szewików i postawił ją u władzy.
 
9.Następnie, w ciągu listopada i grudnia, rewolucja ogarniała (,;dą masę armii i chłopstwa, wyrażając się przede wszystkim w l|suwaniu dawnych i wybieraniu nowych organizacji wierzchoł­kowych (komitety armii, gubernialne, komitety chłopskie, Cen- lahiy Komitet Wykonawczy Ogólnorosyjskiej Rady Delegatów Chłopskich itd.) na miejsce dawnych, które wyrażały przeżyty, ugodowy okres rewolucji, jej burżuazyjny, a nie proletariacki etap i które wobec tego nieuchronnie musiały zejść z widowni 'pod idącym z głębi naciskiem szerszych mas ludowych.
 
 
10. Ten potężny nich mas wyzyskiwanych, zmierzający do idowania kierowniczych organów swych organizacji, nie skończył się jeszcze i teraz, w połowie grudnia r. 1917, i nie- zakończony zjazd kolejarzy jest jednym z jego etapów.
 
 
11.W rzeczywistości więc ugrupowanie ,sił klasowych Rosji w ich walce klasowej w listopadzie i grudniu r. 1917 jest zasad­niczo inne, niż to, które mogło znaleźć swój wyraz w listach kan­dydatów do Zgromadzenia Ustawodawczego w połowic paździer­nika roku 1917, zgłoszonych przez partie.
 
 
12.Ostatnie wydarzenia na Ukrainie (częściowo również w Finlandii i na Białorusi, a także na Kaukazie) wskazują również na nowe ugrupowanie sił klasowych, odbywające się w proce­sie walki między burżuazyjnym nacjonalizmem Ukraińskiej Rady, finlandzkiego sejmu itp., z jednej strony, a władzą Radziecką, rewolucją proletariacko-chłopską w każdej z tych narodowych republik — z drugiej.
 
 
13.Wreszcie, wojna domowa, rozpoczęta przez kadecko-kale- dinowskie powstanie kontrrewolucyjne przeciw władzom radziec­kim, przeciw rządowi robotniczemu i chłopskiemu, zaostrzyła walkę klasową do ostateczności i usunęła wszelką możliwość roz­strzygnięcia na drodze formalno-demokratyczncj najostrzejszych zagadnień, postawionych przez historię przed ludami Rosji, a przede wszystkim przed jej klasą robotniczą i chłopstwem.
 
 
14.Jedynie całkowite zwycięstwo robotników i chłopów nad powstaniem burżuazyjnym i obszarniczym (które znalazło wyraz w ruchu kadecko-kaledinowskim), tylko bezlitosne zdławienie silą zbrojną tego powstania właścicieli niewolników może naprawdę zabezpieczyć rewolucję proletariacko-chłopską. Bieg wydarzeń i rozwój walki klasowej w rewolucji doprowadziły do tego; że hasło «Cała władza w ręce Zgromadzenia Ustawodawczego», nie liczące się ze zdobyczami rewolucji robotniczo-chłopskiej, nie liczące się z władzą Radziecką, nie liczące się z decyzją II Ogólnorosyjskiego Zjazdu Rad Delegatów Robotniczych i Żoł­nierskich, II Ogólnorosyjskiego Zjazdu Delegatów Chłopskich itd., że hasło takie stało się w rzeczywistości hasłem kadetów i kaledinowców oraz ich popleczników. Dla całego ludu staje się rzeczą jasną, że hasło to oznacza faktycznie walkę o usunięcie władzy Radzieckiej, i że gdyby Zgromadzenie Ustawodawcze sprzeciwiło się władzy Radzieckiej, to niechybnie byłoby skazan na śmierć polityczną.
 
 
15.Do liczby szczególnie ostrych zagadnień życia ludu należy kwestia pokoju. Prawdziwie rewolucyjna walka o pokój rozpoczęła się w dopiero po zwycięstwie rewolucji 25 paździer­ nika. i zwycięstwo to wydało pierwsze owoce w postaci ogłoszenia umów tajnych, zawarcia zawieszenia broni i rozpoczęcia jawnych układów o powszechny pokój bez aneksyj i bez kontrybucyj. Szerokie masy ludowe w rzeczywistości dopiero teraz otrzy­mują możność całkowitego i otwartego poznania polityki walki rewolucyjnej o pokój i zaznajomienia się z jej wynikami. Podczas wyborów do Zgromadzenia Ustawodawczego masy ludowe pozbawione były tej możności. Zrozumiałe jest, że również pod tym względem nieunikniona jest rozbieżność między składem posłów do Zgromadzenia Usta­wodawczego a rzeczywistą wolą ludu w kwestii zakończenia wojny.
 
 
16.W wyniku całokształtu wymienionych wyżej okolicznoś­ci staje się nieuniknione starcie między Zgromadzeniem Ustawo­dawczym, zwoływanym według list partii, które istniały przed rewolucją prolctariacko-chłopską, w warunkach panowania bur- żuazji, a wolą i interesami klas pracujących i wyzyskiwanych, które 25 października rozpoczęły rewolucję socjalistyczną prze­ciw burżuazji. Rzecz naturalna, że interesy tej rewolucji stoją wyżej, niż formalne prawa Zgromadzenia Ustawodawczego, nawet gdyby te formalne prawa nic były zachwiane przez fakt, że w ustawie o Zgromadzeniu Ustawodawczym nie ma uznania prawa ludu do wybierania na nowo swych posłów w każdej chwili.
 
 
17.Każda próba, bezpośrednia lub pośrednia, rozpatrywania kwestii Zgromadzenia Ustawodawczego z formalnej strony praw­nej, w ramach zwykłej demokracji burżuazyjnej, nie licząca się z walką klasową i wojną domową, jest zdradą sprawy proletariatu i przejściem na stanowisko burżuazji. Przestrzec wszystkich i każ­dego o tym błędzie, w który wpadają nieliczne jednostki spośród wierzchołków bolszewizmu, nie umiejące ocenić powstania paź­dziernikowego i zadań dyktatury proletariatu — to bezwarunko­wy obowiązek rewolucyjnej socjaldemokracji.
18.Jedyna szansa bezbolesnego rozwiązania kryzysu, który wytworzył się wskutek niezgodności wyborów do Zgromadzenia Ustawodawczego z wolą ludu, a także z interesami klas pracują­cych i wyzyskiwanych, to — możliwie jak najszersze i jak najszybsze zrealizowanie przez lud prawa odwołania dawnych i wy­dania nowych członków Zgromadzenia Ustawodawczego, zaak00ptowanie przez samo Zgromadzenie Ustawodawcze ustawy Centralnego Komitetu Wykonawczego o tych nowych wyborach i oświadczenie Zgromadzenia Ustawodawczego, bez jakichkolwiek zastrzeżeń, że uznaje władzę Radziecką, rewolucję radziecką, jej politykę w sprawie pokoju, ziemi i kontroli robotniczej, zdecydo­wane przejście Zgromadzenia Ustawodawczego na stronę prze­ciwników kontrrewolucji kadecko-kaledinowskiej.
 
 
19. Poza tymi warunkami kryzys, związany ze Zgromadze­niem Ustawodawczym, może być rozwiązany tylko w drodze re­wolucyjnej, tylko przy pomocy jak najenergiczniejszych, jak naj­szybszych, jak najbardziej zdecydowanych środków rewolucyj­nych ze strony władzy Radzieckiej przeciw kontrrewolucji kadec- ko-kaledinowiskiej, bez względu na to, jakimi hasłami i instytu­cjami (chociażby to było posłowanie do Zgromadzenia Ustawo­dawczego) osłaniałaby się ta kontrrewolucja. Wszelka próba, skrę­powania rąk władzy Radzieckiej w tej walce byłaby pomaganiem kontrrewolucji.
 
 
W.I.Lenin, Dzieła Wybrane tom II, Wydawnictwo literatury w językach obcych,
 
Moskwa 1948
 
Wydrukowano w gazecie «Prawda» Nr 213, 26(13) grudnia 1917 r.

Społeczność

Sierp i młot