Multimedia

Kto przegląda

W tej chwili stronę przegląda 0 użytkowników i 27 gości.

Konstytucja Rosji Radzieckiej (1918)

ussr

Deklaracja praw ludu pracującego i wyzyskiwanego
Ustęp pierwszy
1. Rosja ogłasza się Republiką Rad Delegatów Robotniczych, Żołnierskich i Włościańskich.
Cała władza w centrum i w poszczególnych miejscowościach spoczywa w ręku tych rad.
2. Rosyjska Republika Radziecka pozostaje na zasadzie wolnego związku wolnych narodów, jako federacja radzieckich narodowych republik.
Ustęp drugi
3. Kładąc sobie jako naczelne zadanie zniesienie wszelkiej eksploatacji człowieka przez człowieka, zupełne zniesienie podziału społeczeństwa na klasy, bezlitosne zgniecenie wyzyskiwaczy, ustanowienie socjalistycznej organizacji społeczeństwa i zwycięstwa socjalizmu we wszystkich krajach, III Wszechrosyjski Zjazd Rad Delegatów Robotniczych, Żołnierskich i Chłopskich postanawia:
a) w celu socjalizacji ziemi prywatna własność ziemska przestaje istnieć i cały obszar ziemi staje się ogólnonarodową własnością i oddaje się go do równego użytku ludowi pracującemu, bez żadnego odszkodowania;
b) wszystkie lasy, ziemne bogactwa i wody, mające ogólnopaństwowe znaczenie, jako też cały żywy i martwy inwentarz, wzorowe gospodarstwa i przedsiębiorstwa rolne ogłasza się własnością narodową;
c) jako pierwszy krok do zupełnego objęcia na własność przez radziecką republikę robotniczo-chłopską fabryk, kopalń, kolei żelaznych i innych środków produkcji i transportu zatwierdza się radzieckie prawo o kontroli robotniczej i o Najwyższej Radzie Gospodarki Narodowej w celu gwarantowania władzy pracujących nad wyzyskiwaczami;
d) jako pierwszy cios zadany międzynarodowemu kapitałowi bankowemu i finansowemu III Zjazd Rad ocenia prawo radzieckie o anulowaniu pożyczek zaciągniętych przez rząd cara, właścicieli ziemskich i burżuazję, wyrażając nadzieję, że władza radziecka konsekwentnie iść będzie tą drogą aż do zupełnego zwycięstwa międzynarodowego powstania robotniczego przeciw jarzmu kapitału;
e) zatwierdza się przejęcie wszystkich banków na własność państwa robotniczo-chłopskiego, jako jeden z warunków uwolnienia mas pracujących spod jarzma kapitału;
f) w celu zniszczenia pasożytniczych warstw społecznych i organizacji gospodarstwa ustanawia się powszechny obowiązek pracy;
g) w interesie zachowania pełni władzy w ręku mas pracujących i w celu usunięcia wszelkiej możliwości przywrócenia władzy wyzyskiwaczy postanawia się uzbrojenie pracujących, utworzenie socjalistycznej Czerwonej Armii robotników i chłopów oraz całkowite rozbrojenie klas posiadających.
Ustęp trzeci
4. Wyrażając niezachwiane postanowienie wyrwania ludzkości ze szponów finansowego kapitału i imperializmu, które zalały krwią ziemię w tej najbardziej zbrodniczej wojnie, III Zjazd Sowietów całkowicie przyłącza się do wytkniętej przez władzę radziecką polityki zerwania tajnych układów, organizacji, jak najszerszego zbratania z robotnikami i chłopami wojujących dziś między sobą armii i osiągnięcia bezwarunkowo środkami rewolucyjnymi demokratycznego pokoju pracujących - bez aneksji i kontrybucji, na zasadzie wolnego samookreślenia narodów.
5. W tym samym celu III Zjazd Sowietów żąda zupełnego zerwania z barbarzyńską polityką cywilizacji burżuazyjnej, budującej dobrobyt wyzyskiwaczy, spośród nielicznych narodów wybranych, na niewoli setek milionów ludności pracującej w Azji, w koloniach w ogóle i w małych krajach.
6. III Zjazd Sowietów pochwala politykę Rady Komisarzy Ludowych, która ogłosiła zupełną niezawisłość Finlandii, rozpoczęła wycofywanie wojsk z Persji, dała Armenii wolność stanowienia o swoim losie.
Ustęp czwarty
7. III Wszechrosyjski Zjazd Sowietów Robotniczych, Żołnierskich i Włościańskich Deputatów uważa, iż obecnie, w chwili
decydującej rozprawy proletariatu ze swymi wyzyskiwaczami, nie ma miejsca dla tych wyzyskiwaczy w żadnym z organów władzy. Pełna władza całkowicie i wyłącznie należy się masom pracującym i ich pełnomocnej reprezentacji - sowietom (radom).
8. Dążąc zarazem do swobodnego i dobrowolnego związku mas pracujących wszystkich narodów Rosji, III Zjazd Sowietów ogranicza się do ustanowienia zasadniczych praw federacji radzieckich republik w Rosji, pozostawiając robotnikom i chłopom każdego narodu wolną decyzję na swym własnym pełnomocnym zjeździe sowietów, czy pragnie on i na jakich zasadach wziąć udział w rządzie federacyjnym i w innych federacyjnych organizacjach radzieckich
Rozdział drugi: Zasadnicze punkty konstytucji Rosyjskiej Socjalistycznej Federacyjnej Republiki Radzieckiej
Ustęp piąty
9. Podstawowe zadanie Konstytucji, obliczone na obecną dobę przejściową, leży w ustanowieniu dyktatury proletariatu miejskiego i wiejskiego oraz najbiedniejszego włościaństwa pod postacią silnej wszechrosyjskiej władzy radzieckiej, w celu zupełnego zgniecenia burżuazji, zniesienia wyzysku człowieka przez człowieka i wprowadzenia socjalizmu, który nie będzie miał ani podziału na klasy, ani władzy państwowej (ni gosudarstwiennoj własti).
10. Republika Rosyjska jest wolnym społeczeństwem socjalistycznym wszystkich pracujących Rosji. Cała władza w granicach Rosyjskiej Socjalistycznej Federacyjnej Republiki Sowietów spoczywa w ręku całej ludności robotniczej, zjednoczonej w miejskich i wiejskich sowietach.
11. Sowiety dzielnic, różniących się pod względem życia i narodowego charakteru, mogą jednoczyć się w autonomiczne związki dzielnicowe, na których czele, jak w ogóle na czele wszelkich mogących się utworzyć zrzeszeń dzielnicowych, stoją dzielnicowe zjazdy sowietów i ich organy wykonawcze.
Te autonomiczne związki dzielnicowe wchodzą na zasadach federacji w skład Rosyjskiej Socjalistycznej Federacyjnej Republiki Radzieckiej.
12. Władza najwyższa w republice radzieckiej spoczywa w ręku Wszechrosyjskiego Zjazdu Sowietów, a w okresie między zjazdami - w ręku Wszechrosyjskiego Centralnego Komitetu Wykonawczego (WCKW).
13. W celu zabezpieczenia rzeczywistej wolności sumienia pracujących Kościół zostaje oddzielony od państwa, a szkoła od Kościoła i uznaje się zupełną swobodę religijnej i antyreligijnej propagandy dla wszystkich obywateli.
14. .W celu ugruntowania rzeczywistej swobody wypowiadania swego zdania Republika Rosyjska znosi zależność prasy od kapitału i oddaje w ręce klasy robotniczej i biednego włościaństwa wszystkie techniczne i materialne środki, potrzebne do wydawania gazet, broszur, książek i wszelkich innych publikacji drukarskich i gwarantuje im swobodny rozwój w całym kraju.
15. W celu ustanowienia dla pracujących rzeczywistej wolności zebrań Republika Rosyjska, uznając prawo obywateli republiki radzieckiej do swobodnego urządzania zebrań, mityngów, manifestacji itp., oddaje do rozporządzenia klasy robotniczej i biednego chłopstwa wszystkie lokale przydatne do urządzania zebrań ludowych wraz z umeblowaniem, światłem i opałem.
16. W celu nadania pracującym rzeczywistej wolności związków Republika Rosyjska, złamawszy ekonomiczną i polityczną władzę klas posiadających i w ten sposób zniósłszy wszystkie przeszkody, które dotychczas nie pozwalały w społeczeństwie burżuazyjnym robotnikom i chłopom korzystać z wolności organizacji i działalności, spieszy robotnikom i najbiedniejszym chłopom z pomocą materialną i inną w ich zrzeszaniu się i organizowaniu.
17. W celu rzeczywistego otwarcia dostępu pracującym do nauki Republika Rosyjska stawia sobie za zadanie utworzenie dla robotników i najbiedniejszych włościan pełnej, powszechnej, bezpłatnej szkoły.
18. Republika Rosyjska pracę uznaje za obowiązek wszystkich obywateli republiki i głosi hasło: "Nie pracujący nie będzie jadł!"
19. W celu troskliwej obrony zdobyczy wielkiej robotniczo-chłopskiej rewolucji Republika Rosyjska uważa za obowiązek wszystkich obywateli obronę socjalistycznej ojczyzny i wprowadza powszechną służbę wojskową. Pełne prawo obrony rewolucji z bronią w ręku mają tylko pracujący, na żywioły zaś nie pracujące nakłada się obowiązek innych świadczeń wojennych.
20. Patrząc z punktu widzenia solidarności pracujących wszystkich narodów, Republika Rosyjska nadaje wszelkie polityczne prawa obywateli rosyjskich cudzoziemcom, przebywającym na terytorium republiki w celach pracy i należącym do klasy robotniczej lub włościaństwa, nie żywiącego się cudzą pracą, i pozwala sowietom miejscowym nadawać takim cudzoziemcom, bez wszelkich trudnych formalności, prawa obywatelstwa rosyjskiego.
21. Republika Rosyjska bierze w opiekę wszystkich cudzoziemców ściganych za religijne lub polityczne przestępstwa.
22. Republika Rosyjska, uznając równe prawa wszystkich obywateli bez względu na ich przynależność rasową lub narodową, oświadcza, że ustanowienie lub dopuszczenie jakichkolwiek na tym tle przywilejów, jak również jakikolwiek ucisk mniejszości narodowych lub ograniczenie ich praw byłoby czymś przeciwnym zasadniczym prawom republiki.
23. Kierując się interesami klasy robotniczej w ogólności, Republika Rosyjska pozbawia poszczególne jednostki lub grupy praw, których ci używają na szkodę interesów rewolucji socjalistycznej.
Rozdział trzeci: Konstytucja władzy radzieckiej
A. Organizacja władzy centralnej
Ustęp szósty: O Wszechrosyjskim Zjeździe Rad Delegatów Robotniczych, Włościańskich, Kozackich i Czerwonej Armii
24. Wszechrosyjski Zjazd Sowietów jest najwyższą władzą.
25. Wszechrosyjski Zjazd Sowietów składa się z przedstawicieli sowietów miejskich, licząc po jednym delegacie na 25 tysięcy wyborców, i z przedstawicieli gubernialnych zjazdów sowietów, licząc jednego deputata na 125 tysięcy mieszkańców.
26. Wszechrosyjski Zjazd Sowietów zwoływany bywa przez Wszechrosyjski Centralny Komitet Wykonawczy nie mniej jak dwa razy do roku.
27. Nadzwyczajny Zjazd Sowietów może być zwołany albo za inicjatywą Wszechrosyjskiego Centralnego Komitetu Wykonawczego, albo na żądanie sowietów miejscowych, reprezentujących jedną trzecią całej ludności republiki.
28. Wszechrosyjski Zjazd Sowietów wybiera Wszechrosyjski Centralny Komitet Wykonawczy w liczbie nie więcej jak 200 osób.
29. Wszechrosyjski Centralny Komitet Wykonawczy jest odpowiedzialny przed Wszechrosyjskim Zjazdem Sowietów.
30. Między dwoma zjazdami władzą najwyższą jest Wszechrosyjski Centralny Komitet Wykonawczy.
Ustęp siódmy: O Wszechrosyjskim Centralnym Komitecie Wykonawczym
31. Wszechrosyjski Centralny Komitet Wykonawczy jest najwyższym prawodawczym, wykonawczym i kontrolującym organem republiki.
32. Wszechrosyjski Centralny Komitet Wykonawczy nadaje ogólny kierunek działalności rządu robotniczo-włościańskiego i wszystkich organów władzy radzieckiej w kraju, jednoczy i spaja prace, tyczące się ustawodawstwa i rządów, i czuwa nad wprowadzeniem w życie konstytucji radzieckiej, uchwał Wszechrosyjskich Zjazdów Sowietów i centralnych organów władzy radzieckiej.
33. Wszechrosyjski Centralny Komitet Wykonawczy rozpatruje i zatwierdza projekty dekretów i inne wnioski Rady Komisarzy Ludowych lub też poszczególnych zarządów, a także wydaje własne dekrety i rozporządzenia.
34. Wszechrosyjski Centralny Komitet Wykonawczy zwołuje Wszechrosyjskł Zjazd Sowietów, któremu zdaje sprawę ze swej działalności oraz przedstawia referaty w kwestii ogólnej polityki i oddzielnych zagadnień.
35. Wszechrosyjski Centralny Komitet Wykonawczy tworzy Radę Komisarzy Ludowych dla ogólnego prowadzenia spraw republiki oraz jej oddziały (komisariaty ludowe) dla kierownictwa poszczególnych dziedzin władzy.
36. Członkowie Wszechrosyjskiego Centralnego Komitetu Wykonawczego pracują w oddziałach (komisariatach ludowych) lub wykonują specjalne polecenia Wszechrosyjskiego Centralnego Komitetu Wykonawczego.
Ustęp ósmy: O Radzie Komisarzy Ludowych
37. Rada Komisarzy Ludowych sprawuje ogólny zarząd spraw republiki.
38. Wypełniając to zadanie, Rada Komisarzy Ludowych wydaje dekrety, rozporządzenia, instrukcje i w ogóle czuwa nad prawidłowym i wartkim biegiem życia państwowego.
39. O wszystkich swych postanowieniach i zamiarach Rada Komisarzy Ludowych niezwłocznie zawiadamia Wszechrosysjki Centralny Komitet Wykonawczy.
40. Wszechrosyjski Centralny Komitet Wykonawczy ma prawo obalić lub wstrzymać wszelkie rozporządzenia lub postanowienia Rady Komisarzy Ludowych.
41. Wszelkie rozporządzenia i postanowienia Rady Komisarzy Ludowych o wielkim politycznym znaczeniu mają być przedkładane do rozpatrzenia i zatwierdzenia Wszechrosyjskiego Centralnego Komitetu Wykonawczego.
42. Członkowie Rady Komisarzy Ludowych stoją na czele poszczególnych komisariatów ludowych.
43. Komisariatów ludowych jest siedemnaście, a mianowicie: spraw zagranicznych, wojny, marynarki, spraw wewnętrznych, sprawiedliwości, pracy, opieki społecznej, oświaty ludowej, poczt i telegrafów, spraw narodowościowych, finansów, komunikacji, rolnictwa, handlu i przemysłu, aprowizacji, kontroli państwowej, najwyższa rada gospodarstwa ludowego, komisariat zdrowia.
44. Przy boku każdego komisarza ludowego istnieje kolegium, którego członkowie uzyskać muszą zatwierdzenie Rady Komisarzy Ludowych.
45. Komisarz ludowy ma prawo sam rozstrzygać wszelkie kwestie dotyczące powierzonej mu dziedziny, zawiadamiając kolegium. Na wypadek różnicy zdań co do tego lub innego postanowienia kolegium, nie wstrzymując go, może oskarżyć komisarza przed Radą Komisarzy Ludowych lub przed prezydium Wszechrosyjskiego Centralnego Komitetu Wykonawczego. Takież prawo skargi mają poszczególni członkowie kolegium.
46. Rada Komisarzy Ludowych jest całkowicie odpowiedzialna przed Wszechrosyjskim Centralnym Komitetem Wykonawczym.
47. Komisarze ludowi i kolegia przy komisariatach ludowych są odpowiedzialne przed Radą Komisarzy Ludowych, przed Wszechrosyjskim Zjazdem Sowietów i przed Wszechrosyjskim Centralnym Komitetem Wykonawczym.
48. Tytuł komisarza ludowego przysługuje wyłącznie członkom Rady Komisarzy Ludowych, zarządzającym ogólnymi sprawami republiki, i żaden inny przedstawiciel władzy radzieckiej czy to w centrum, czy na prowincji przywłaszczać go sobie nie może.
Ustęp dziewiąty: O zakresie władzy Wszechrosyjskiego Zjazdu Sowietów i Wszechrosyjskiego Centralnego Komitetu Wykonawczego
49. W zakres władzy Wszechrosyjskiego Zjazdu Sowietów i Wszechrosyjskiego Centralnego Komitetu Wykonawczego wchodzą wszystkie kwestie ogólnopaństwowego znaczenia, jako to:
• zatwierdzenie, zmiana i uzupełnienie konstytucji republiki;
• ogólne kierownictwo polityki zewnętrznej i wewnętrznej;
• ustalenie i zmiana granic, jako też odłączenie części terytoriów republiki;
• ustalenie granic i kompetencji dzielnicowych związków radzieckich;
• przyjęcie w skład Rosyjskiej Socjalistycznej Federacyjnej Republiki Radzieckiej nowych członków lub też uznanie wystąpienia z jej grona oddzielnych jej części;
• ogólny podział administracyjny kraju i zatwierdzenie zrzeszeń dzielnicowych;
• ustanowienie i zmiana systemu miar, wag i monet na terytorium Republiki Rosyjskiej;
• stosunki z obcymi państwami, wypowiedzenie wojny i zawarcie pokoju;
• zaciągnięcie pożyczek, zawieranie układów celnych i handlowych, jak też umów finansowych;
• ustanowienie zasad i ogólnego planu całego gospodarstwa ludowego i poszczególnych jego gałęzi na terytorium republiki;
• zatwierdzenie budżetu;
• ustanowienie ogólnopaństwowych podatków oraz obowiązków;
• ustanowienie zasad organizacji siły zbrojnej;
• ogólnopaństwowe prawodawstwo, organizacja sądownictwa itp.;
• mianowanie i usuwanie tak poszczególnych członków Rady Komisarzy Ludowych, jak i całej rady, oraz zatwierdzenie przewodniczącego Rady Komisarzy Ludowych;
• wydanie ogólnych postanowień o nadawaniu i utracie praw obywatela rosyjskiego i o prawach cudzoziemców na terytorium republiki;
• prawo amnestii ogólnej i częściowej.
50. Oprócz wymienionych kwestii, do kompetencji Wszechrosyjskiego Zjazdu Sowietów i Wszechrosyjskiego Centralnego Komitetu Wykonawczego należą wszystkie kwestie, które te instytucje uznają za konieczne rozstrzygnąć.
51. Wyłącznie do kompetencji Wszechrosyjskiego Zjazdu Sowietów należą:
a) ustanowienie, uzupełnienie i zmiana konstytucji radzieckiej;
b) ratyfikacja traktatów pokojowych.
52. Rozstrzygnięcie kwestii wymienionych w punktach 3 i 8 paragrafu 49 może być dokonane przez Wszechrosyjski Centralny Komitet Wykonawczy jedynie w takim razie, jeżeli zwołanie Wszechrosyjskiego Zjazdu Sowietów okaże się niemożliwe.
B. Organizacja władzy radzieckiej na prowincji
Ustęp dziesiąty: O zjazdach sowietów
53. Zjazdy sowietów tworzą się w sposób następujący:
a) Dzielnicowe - z przedstawicieli sowietów wiejskich i zjazdów powiatowych, licząc po jednym delegacie na 25 tysięcy wyborców, a od miast po jednym delegacie na 5 tysięcy wyborców, ale nie więcej niż 500 członków na całą dzielnicę; albo też z przedstawicieli gubernialnych zjazdów sowietów, wybieranych według tej samej normy, jeśli ten zjazd zbiera się bezpośrednio przed zjazdem gubernialnym.
b) Gubernialne (okręgowe) - z przedstawicieli sowietów miejskich i zjazdów wołosti, licząc po jednym delegacie na 10 tysięcy mieszkańców, a od miast po jednym delegacie na 2 tysiące wyborców, nie więcej jednak jak 300 deputatów na całą gubernię (okręg), przy czym na wypadek zwołania powiatowego zjazdu sowietów bezpośrednio przed gubernialnym wybory odbywają się w ten sam sposób nie przez zjazdy wołosti, ale przez zjazd powiatowy.
c) Powiatowe (rejonowe) - z przedstawicieli sowietów wiejskich, licząc jednego delegata na 10 tysięcy mieszkańców, jednak nie więcej jak 300 deputatów na cały powiat.
d) Wołostnyje - z przedstawicieli wiejskich sowietów gminnych, w stosunku 1 deputowanego na 10 członków każdego sowietu.[1]
54. Zjazdy sowietów zwoływane są przez odpowiednie organa władzy radzieckiej (komitety wykonawcze) według ich uznania lub na żądanie sowietów miejscowości liczących nie mniej niż jedna trzecia ludności danego rejonu, w każdym razie nie rzadziej niż dwa razy na rok w dzielnicy, dwa razy w ciągu trzech miesięcy w guberni i powiecie i raz na miesiąc w wołosti.
55. Zjazdy sowietów (dzielnicowy, gubernialny, powiatowy i wołostnyj) wybierają swój organ wykonawczy, komitet wykonawczy, liczba członków którego nie powinna przekraczać: a) w dzielnicach i guberniach - 25, b) w powiatach - 20, c) w wołostiach - 10.
Komitet wykonawczy jest odpowiedzialnym przed zjazdem sowietów, który go wybrał.
56. W zakresie swej kompetencji zjazd sowietów (dzielnicowy, gubernialny, powiatowy i wołostnyj) jest najwyższą władzą na danym terytorium.
Ustęp jedenasty: O sowietach deputatów
57. Sowiety deputatów tworzą się:
a) w miastach, licząc jednego delegata na 1 tysiąc mieszkańców, nie mniej niż 50, nie więcej niż 1 tysiąc członków;
b) we wsiach, stanicach, chutorach, miasteczkach i miastach o ludności nie mniej niż 10 tysięcy, licząc jednego delegata na 100 ludzi, nie mniej [niż] 3 i nie więcej niż 50 ludzi na każdą miejscowość.
Okres pełnomocnictwa deputatów trwa trzy miesiące.[2]
58. Dla spraw bieżących sowiety deputatów wybierają ze swego grona organ wykonawczy (komitet wykonawczy), w liczbie nie więcej niż 5 ludzi w osadach wiejskich, a w miastach licząc jednego delegata na 50 członków, ale nie mniej niż 3 i nie więcej niż 15 (w Petersburgu i w Moskwie nie więcej niż 40). Komitet wykonawczy odpowiedzialny jest przed sowietem, który go wybrał.
59. Sowiety deputatów zwołują komitety wykonawcze według swego uznania lub na żądanie mniej niż połowy członków sowietu, nie rzadziej niż raz w tygodniu w miastach i dwa razy w tygodniu w osadach wiejskich.
60. Sowiet, a w przypadku przewidzianym w paragrafie 57 (uwaga) ogólne zebranie wyborców stanowi w zakresie swego działania najwyższą władzę w danej miejscowości.
Ustęp dwunasty: O zakresie działalności lokalnych organów władzy radzieckiej
61. Dzielnicowe, gubernialne, powiatowe i wołostnyje organy władzy radzieckiej, jako też sowiety deputatów mają następujący zakres działania:
a) wprowadzenie w życie wszystkich rozporządzeń odnośnych wyższych organów władzy radzieckiej;
b) usiłowanie podniesienia danego terytorium w znaczeniu kulturalnym i gospodarczym;
c) rozstrzyganie wszelkich kwestii mających wyłącznie miejscowe znaczenie;
d) zjednoczenie całej działalności sowieckiej w granicach danego terytorium.
62. Zjazdom sowietów i ich komitetom wykonawczym przysługuje prawo kontroli nad działalnością sowietów miejscowych, w szczególności zaś zjazdom dzielnicowym i gubernialnym oraz ich komitetom wykonawczym prawo uchylenia postanowień działających w ich okręgu sowietów, z obowiązkiem zawiadamiania o tym, w ważniejszych przypadkach, centralnej władzy radzieckiej.
63. Celem wykonania poruczonych organom władzy radzieckiej zadań zostają utworzone przy sowietach (miejskich i wiejskich) i komitetach wykonawczych (dzielnicowych, gubernialnych, powiatowych i wołostnych) odpowiednie oddziały, z kierownikami oddziałów na czele.
Rozdział czwarty: Czynne i bierne prawo wyborcze
Ustęp trzynasty
64. Prawo czynne i bierne wyboru do sowietów mają niezależnie od religii, narodowości, zamieszkania itp. następujący obywatele obojga płci Rosyjskiej Socjalistycznej Federacyjnej Sowieckiej Rzeczypospolitej, którzy przed dniem wyborów ukończyli osiemnaście lat:
a) wszyscy zarabiający na życie pracą produktywną i ogólnie pożyteczną, a także osoby zajmujące się domowym gospodarstwem, przez co zabezpieczające możność produktywnej pracy pierwszym, a mianowicie: robotnicy i pracownicy wszystkich rodzajów i kategorii, pracujący w handlu, przemyśle, gospodarstwie wiejskim itp., chłopi i kozacy-rolnicy, nie korzystający z pracy najemnej w celu osiągnięcia własnych zysków;
b) żołnierze armii i floty radzieckiej;
c) obywatele wchodzący do powyższych kategorii, a którzy utracili w jakikolwiek sposób zdolność do pracy.
Uwaga pierwsza: Sowiety lokalne mogą za zezwoleniem władzy centralnej obniżyć ustanowioną w wyżej podanym paragrafie normę lat.
Uwaga druga: Z osób nie należących do rosyjskich obywateli z czynnego i biernego prawa wyborczego korzystają wymienieni w paragrafie 10 (Rozdział drugi, ustęp piąty).
65. Nie mają prawa wyborczego biernego ani czynnego:
a) osoby wyzyskujące pracę najemników w interesie własnych zysków;
b) osoby żyjące z dochodów nie osiągniętych pracą, jak na przykład z procentu od kapitału, dochodu z przedsiębiorstw, intraty z majątku itp.;
c) prywatni kupcy, handlarze i pośrednicy handlowi;
d) mnisi i słudzy duchowni Cerkwi i wszelkich kultów religijnych;
e) urzędnicy i ajenci dawnej policji, korpusu żandarmerii i ochrany, a także członkowie byłego panującego domu rosyjskiego;
f) osoby uznane przez odnośne władze za umysłowo chore lub obłąkane, a także osoby pozostające pod kuratelą;
g) osoby skazane za jakiekolwiek haniebne występki na czas ustanowiony prawem lub wyrokiem sądowym.
Ustęp czternasty: O sposobie wyborów
66. Wybory odbywają się, stosownie do przyjętych zwyczajów, w dni oznaczone przez miejscowe sowiety.
67. Wybory odbywają się w obecności komisji wyborczej i przedstawiciela sowietu.
68. W przypadkach, w których obecność przedstawiciela władzy radzieckiej ze względów technicznych jest niemożliwa, zastępuje go przewodniczący komisji wyborczej, a w jego nieobecności przewodniczący zebrania wyborczego.
69. Przebieg oraz rezultat wyboru zanosi się do protokołu, który podpisują członkowie komisji wyborczej i przedstawiciel sowietu.
70. Szczegółowy porządek wyborów, a także udział w nich zawodowych i innych organizacji robotniczych określa miejscowy sowiet, stosownie do instrukcji Wszechrosyjskiego Centralnego Komitetu Wykonawczego.
Ustęp piętnasty: O kontroli i unieważnieniu wyborów i odwołaniu deputatów
71. Cały materiał o dokonanych wyborach składa się w odpowiednim sowiecie.
72. Sowiet dla skontrolowania wyborów wyznacza komisję mandatową.
73. Komisja mandatowa składa swe sprawozdanie przed sowietem.
74. Sowiet rozstrzyga kwestię zatwierdzenia kandydatów spornych.
75. W razie niezatwierdzenia tego lub innego kandydata sowiet naznacza nowe wybory.
76. W razie niesprawiedliwości całych wyborów kwestię unieważnienia wyborów rozstrzyga bezpośredni wyższy organ władzy radzieckiej.
77. Ostateczną instancją w sprawach kasaty wyborów do sowietów jest Wszechrosyjski Cemtralny Komitet Wykonawczy.
78. Wyborcy, którzy posłali do sowietu swego kandydata, mają. prawo w każdym czasie go odwołać i odbyć nowe wybory, stosownie do ogólnych prawideł.
Rozdział piąty: Ustawa budżetowa
Ustęp szesnasty
79. Finansowa polityka Rosyjskiej Socjalistycznej Federacyjnej Republiki Radzieckiej w obecnej chwili przejściowej dyktatury pracujących zmierza do podstawowego zadania ekspropriacji burżuazji i przygotowania warunków do powszechnej równości obywateli republiki. W tym celu należy oddać do rozporządzenia organów władzy radzieckiej wszelkie środki niezbędne do zaspokojenia miejscowych i ogólnopaństwowych potrzeb republiki sowietów, nie wahając się targnąć na prawo własności prywatnej.
80. Państwowe dochody i rozchody Rosyjskiej Socjalistycznej Federacyjnej Republiki Radzieckiej są uwidocznione w ogólnopaństwowym budżecie.
81. Wszechrosyjski Zjazd Sowietów albo Wszechrosyjski Centralny Komitet Wykonawczy określają, jakie rodzaje dochodów i opłat wchodzą do ogólnopaństwowego budżetu, a jakie oddaje się do rozporządzenia sowietów lokalnych; jako też ustanawiają granice opodatkowania.
82. Sowiety nakładają podatki i opłaty wyłącznie na potrzeby gospodarstwa lokalnego. Wydatki ogólnopaństwowe są pokrywane ze środków, których udziela skarb państwa.
83. Każdy poszczególny wydatek musi być warunkowany ogólnopaństwowymi dochodami lub też drogą wydania osobnego postanowienia władzy centralnej.
84. Na zaspokojenie potrzeb ogólnopaństwowego znaczenia odnośne komisariaty ludowe udzielają sowietom lokalnym niezbędnych kredytów ze skarbu państwa.
85. Wszystkie kredyty udzielane sowietom ze skarbu państwa albo zatwierdzone według preliminarzy na potrzeby miejscowe są wydatkowane przez nie w granicach rubryk preliminarza (paragrafy i punkty) bezpośrednio i nie mogą być użyte na inne cele bez osobnego pozwolenia Wszechrosyjskiego Centralnego Komitetu Wykonawczego i Rady Komisarzy Ludowych.
86. Sowiety lokalne przygotowują półroczne i roczne preliminarze dochodów i rozchodów na potrzeby miejscowe. Preliminarze sowietów wiejskich i wołostnych oraz sowietów miast reprezentowanych w zjazdach powiatowych, jak też preliminarze powiatowych organów władzy radzieckiej zatwierdzają zjazdy gubernialne względnie dzielnicowe albo ich komitety wykonawcze. Preliminarze miejskich, gubernialnych i dzielnicowych organów władzy radzieckiej zatwierdza Wszechrosyjski Centralny Komitet Wykonawczy i Rada Komisarzy Ludowych.
87. Na wydatki nie przewidziane w preliminarzach, a także w razie braku preliminarzy sowiety zwracają się o dodatkowe kredyty do odnośnych komisariatów ludowych.
88. W razie niewystarczalności środków miejscowych na zaspokojenie miejscowych potrzeb Wszechrosyjski Centralny Komitet Wykonawczy oraz Rada Komisarzy Ludowych udziela sowietom lokalnych zasiłków, niezbędnych na pokrycie wydatków nie cierpiących zwłoki i pożyczek ze środków skarbu państwa.
Rozdział szósty: O herbie i fladze Rosyjskiej Socjalistycznej Federacyjnej Republiki Radzieckiej
Ustęp siedemnasty
89. Herb Rosyjskiej Socjalistycznej Federacyjnej Republiki Radzieckiej: na tle czerwonym w promieniach słońca złoty sierp i młot z położonymi na krzyż rękojeściami, otoczone wieńcem kłosów, z napisem:
a) Rosyjska Socjalistyczna Federacyjna Republika Radziecka oraz: b) Proletariusze wszystkich krajów, łączcie się.
90. Handlową, wojenną i morską flagą Rosyjskiej Socjalistycznej Federacyjnej Rzeczypospolitej Radzieckiej jest płótno czerwone, w lewym rogu którego koło drzewca, na górze, widnieją złote litery PCFCP. Albo napis: Rossijskaja Socyalisticzeskaja Federatiwnaja Sowietskaja Republika.

Przewodniczący V Wszechrosyjskiego Zjazdu Sowietów i Wszechrosyjskiego Centralnego Komitetu Wykonawczego
J. Swierdłow
Członkowie Prezydium WCKW
T. I. Teodorowicz
F. A. Rozin
A. P. Rosenholz
A. Ch. Mitrofanow
K. G. Maksimow
Sekretarz WCKW
W. A. Awaniosow

Portret użytkownika Anonim
 #

szczerze mówiąc to mało znany dokument :D

 

Społeczność

USRR