Multimedia

Kto przegląda

W tej chwili stronę przegląda 0 użytkowników i 26 gości.

Bogusław Ziętek: Efekt motyla

Walec Platformy Obywatelskiej rozjeżdża edukację

 
W tym samym czasie, kiedy przez Polskę przetoczyła się dyskusja na temat podniesienia wieku emerytalnego dla Polek i Polaków, w całym kraju zlikwidowano setki szkół. Jaki jest związek między tymi sprawami? Dość oczywisty.
 
Podnosząc wiek emerytalny, rząd zmusza Polaków do aktywności zawodowej. Po to podnosi mechanicznie wiek przechodzenia na emeryturę do 67 lat. Już pojawiają się kolejne głosy liberałów, że powinnyśmy pracować do 70, a nawet 75 lat. Jednocześnie ten sam rząd tworzy warunki, w których masowo likwidowane są szkoły, nauczyciele wyrzucani na bruk, a klasy łączone w taki sposób, że coraz częściej liczą ponad 30 uczniów. Najmniej zamożne gminy i powiaty, nie mogąc sobie poradzić z rosnącymi obciążeniami zrzucanymina nie w zakresie edukacji, masowo likwidują szkoły na swoim terenie. Tną etaty nauczycielskie, wprowadzają drastyczne oszczędności. W biedniejszych województwach, gdzie młodzi ludzie oraz dzieci i tak miały gorszy start cywilizacyjny, dostęp do edukacji i szanse rozwoju obecnie ulegają drastycznemu ograniczeniu.
Mapy biedy, mapy beznadziei
 
W zeszłym roku w Polsce zamknięto 800 szkół. O  skali tego zjawiska, dodatkowo świadczy to, że blisko jedna czwarta z tych zamkniętych szkół mieściła się na terenie jednego i tak biednego województwa – Podkarpacia. W tym roku na Podkarpaciu zniknie kolejnych 140 szkół. Gdzie mają uczyć się dzieci i młodzież z tego województwa, skoro i tak jest to województwo o dramatycznie niskich szansach na rozwój cywilizacyjny. Skoro likwidacja szkoły na danym terenie oznacza wyprawę do innej szkoły oddalonej o dziesiątki kilometrów. Na obszarze, gdzie praktycznie nie istnieją możliwości przemieszczania się komunikacją publiczną – bo jej nie ma. Według danych ZNP województwa najbardziej zagrożone likwidacją szkół, to województwa biedne: Podkarpacie, Lubelszczyzna. Tak się jakoś składa, że są to te same województwa, w których wskaźniki ubóstwa należą do najwyższych.Równie dramatyczne rosną wskaźniki ubóstwa w zależności od wielkości miast. Wskaźnik urealnionej granicy ubóstwa w miastach powyżej 500 tys. mieszkańców wynosi zaledwie 1,8%, ale w miasteczkach poniżej 20 tys. już 12,4%, a na wsiach zbliża się do 20%. Jeśli przyjąć inną metodologię, wskaźnik ubóstwa w najmniejszych miastach i na wsi przekroczył 25%. Gdyby nałożyć na siebie mapę skrajnego ubóstwa z mapą terenów, na których w ostatnich latach likwiduje się najwięcej szkół, okazałoby się, że te mapy niemalidealnie się pokrywają. Oznacza to, że skoro jesteś biedny – nie masz szans na edukację.
 
Nie masz szans na edukację, a więc nigdy nie wyrwiesz z biedy. Koło się zamyka. Pętla się zaciska. W Unii Europejskiej 13 milionów dzieci żyje poniżej granicy ubóstwa. Co dziesiąte z tych dzieci żyje w Polsce. Co piąte z polskich dzieci żyje w nędzy. Przy czym są województwa, gdzie ten wskaźnik jest niemal dwukrotnie wyższy i dochodzi do 40%. Jaki to ma związek z poziomem edukacji? GUS pisząc o „polskiej biedzie” stwierdza: idealny kandydat do ubóstwa – bezrobotny, niepełnosprawny, mieszkaniec wsi, z wielodzietnej rodziny. Kto może być jeszcze lepszym kandydatem do ubóstwa? Dzieci z takich rodzin. Dzieci, które państwo polskie pozbawia szans na edukację. Głodne, niewyedukowane, z których Tusk i Rostowski chcą zrobić dobrych obywateli pracujących z radością do 67, 70, a być może 75 roku życia. W raporcie GUS czytamy dalej: „Niskie wykształcenie stało się trwałym korelatem ubóstwa. Mamy tu do czynienia z czynnikiem wzajemnie uzależniającym”. Niewykształcony = ubogi. Ubogi = niewykształcony. W polskich warunkach, wobec kryminalizacji biedy, dodana jeszcze etykieta: „uwaga, przestępca”.Nawet praca, ta na stanowiskach robotniczych, nie chroni w Polsce przed ubóstwem. GUS  stwierdza „Nawet co dziesiątej rodzinie, której źródłem dochodu jest praca (na stanowisku robotniczym) grozi ubóstwo”.
 
Ubóstwo, które w warunkach polskich jest dziedziczone i niemal automatycznie przechodzi z ojca na syna, z matki na córkę. Jedynym sposobem na wyrwanie się z biedy jest dobra edukacja. Aby tą jedyną szansę odebrać, rząd narzuca politykę, która prowadząc do likwidacji szkół, pogrążania nauczycieli i zmniejszenia szans na dostęp do nauki, skutecznie odbiera jakąkolwiek nadzieję. Szkoła ma być tylko elementem tresury – taniej, źle wykształconej siły roboczej, która w najlepszym wypadku zdolna będzie stanąć przy taśmiemontażowej, za ladą McDonalda lub przy zmywaku. Nic więcej.

Błędny krąg ubóstwa
Dzieci z rodzin biednych i niewykształconych mają być biedne i niewykształcone, aby ich dzieci z kolei też były biedne i niewykształcone. Dlatego nie ma żadnych programów rządowych przerywających ten zaklęty krąg. Dlatego nikt nie robi nic, aby zapewnić tym dzieciom lepsza przyszłość – posiłek i edukację dziś, a jutro lepszą pracę, mieszkanie i szansę na normalne życie. Wychodząc z tego punktu widzenia, polityka rząduDonald Tusk i Vincenta Rostowskiego, jest jak najbardziej słuszna. Szkoły w małych miastach i miasteczkach, a także szanse dla dzieci ze wsi, należy skutecznie zamknąć. Jak najszybciej zlikwidować szkoły, zamykając, jakąkolwiek szansę na edukację dla tych dzieci i likwidując jakiekolwiek możliwości wyrwania się z przeznaczonej im przyszłości. Takiej samej przyszłości, jaka jest teraźniejszością ich rodziców.
A co się dzieje w świecie? Poza Polską? Poza naszą tuskową rzeczywistością? Przeciętna długość kształcenia ma się wydłużać. W najbliższej perspektywie o dwa lata, by zbliżyć się do osiągnięć Korei Południowej. W Korei Południowej przeciętna długość kształcenia dorosłej populacji wynosi 13 lat. W czasie, kiedy świat będzie doganiał ten kraj, tam wzrośnie ona do 16 lat. To w tym tkwi sukces rozwoju tego kraju. W ciągu najbliższych 20 lat kraje, które to rozumieją, będą się dynamicznie rozwijać. Dotyczy to Chin, Indii i Indonezji.
Ale także takich krajów jak Meksyk, Brazylia i cały obszar Ameryki Łacińskiej. Według tych samych prognoz na drugim końcu tego bieguna będzie Polska. Będziemy tonąć. Nic tu nie pomoże zafundowana nam przez Tuska i Rostowskiego praca do 67 roku życia. Nic nie pomoże wydłużenie wieku emerytalnego do 70, 75, czy nawet 100 lat. Bo kluczem do rozwoju gospodarczego i skoku cywilizacyjnego jest edukacja, którą w Polscekonsekwentnie się niszczy i tak bagatelna rzecz, jak posiłek dla dzieci i dostępność do szkoły. Bezrobocie w Ameryce Łacińskiej spadło w ubiegłym roku do 6,4% i wynosi: w Meksyku – 5,7%, w Urugwaju – 6,4%, w Wenezueli – 8,2%, w Argentynie – 7,3%, w Brazylii – 5,7%.
 
W Polsce bezrobocie w 2012 roku wzrosło do 13,3% i było tak „niskie” tylko dzięki masowej emigracji w poprzednich latach. Tylko w ubiegłym roku w Ameryce Południowej przybyło 30 milionów nowych miejsc pracy. Rosły też płace. W ubiegłym roku średnia o 3%, a płaca minimalna o 6%. Zwiększył się także udział pracy stałej połączonej z ubezpieczeniem społecznym oraz prawami emerytalnymi, kosztem pracy na umowach śmieciowych. Halo, panie Balcerowicz! Halo, panowie Tusk i Rostowski! Czyżby tam nie wiedziano o waszych wspaniałych receptach? O waszej „zielonej wyspie”? O waszych reformach?
O sytuacji w krajach Ameryki Łacińskiej czytamy w raporcie za ubiegły rok: „Stały wzrost gospodarczy utrzymujący się (…) w krajach kontynentu (…) spowodował zmniejszenie się rozwarstwienia materialnego społeczeństw oraz zmianę rozkładu dochodów (od bogatych do biednych – 2012 wzrost płac o 3%, ale płacy minimalnej o 6%). Z blisko pół miliarda mieszkańców Ameryki Południowej i Środkowej jedna trzecia, czyli ponad 152 mln, jest średnio sytuowana, czyli zarabia od 10 do 50 dolarów dziennie. A jeszcze dziesięć lat temu było ich 103 miliony, co stanowiło jedną piątą ludności. O tyle samo spadła liczebność biedoty, która w 2002 roku stanowiła 44%, a dziś 30%. Najbardziej do ograniczenia biedy przyczyniła się 190-milionowa Brazylia”. Do warstwy średniej awansowało tam 40 milionów ludzi. Można inaczej!
 
Przyjrzymy się, jak to udało się w Brazylii. W opublikowanym w Polsce wywiadzie z Ladislavem Dowborem, doradcą byłego prezydenta Brazylii – Luli, czytamy: „podniesienie płacy minimalnej nie dusi gospodarki, ale nakręcając konsumpcję przyśpiesza wzrost i dochody przedsiębiorstw. Przez pierwsze siedem lat rządów Luli płaca minimalna wzrosła o ponad połowę. Ponad 26 milionów ludzi dostało wyższe płace. A bezrobocie spadło. Wyższa płaca minimalna spowodowała też podwyższenie 18 milionów emerytur. Powstało 14 milionów miejsc pracy”. I dalej: „Zamiast w obliczu kryzysu zmniejszyć wydatki socjalne – jak inni dookoła – Lula je mocno zwiększył. Podwyższył płacę minimalną, zasiłki, emerytury. To nakręciło popyt i podtrzymało produkcję”. „W Europie daliście wielkie pieniądze bankom i zabraliście się za zaciskanie pasa na brzuchach zwykłych ludzi. My daliśmy pieniądze biednym. Oni je od razu wydali.” „Od biednych pieniądze szybko trafiają na rynek. A bogaci wpłaciliby je na konto”. „Politykę społeczną (Lula) zaczął traktować nie jako wyrzeczenie ze strony zamożniejszych, lecz jako inwestycję”. Te herezje, które wśród polityków PlatformyObywatelskiej: Tusków, Rostowskich i Balcerowiczów powodują zawał serca – tam przynoszą doskonałe rezultaty. To Brazylia ma 5,7% bezrobocia, a Polska 13,3%. To Brazylia likwiduje rozwarstwienie społeczne, a nie Polska Tuska i Rostowskiego. To Brazylia likwiduje ubóstwo, głód, analfabetyzm swoich dzieci, a Polska Tuska i Rostowskiego likwiduje szkoły dla tych dzieci. Doradca prezydenta Luli, pytany przez Jacka Żakowskiego o to, jak udało im się to osiągnąć i skąd wziął się ten cud, polski dziennikarz usłyszał: „Ze stu pięćdziesięciu rodzajów programów. Ze zrozumienia, że nie może być jednej polityki wobec całego kraju.
 
Zaangażowania ludzi z ruchów społecznych. Setek tysięcy osób z lokalnych i regionalnych organizacji”. I na koniec rzecz najważniejsza, dlaczego się udało: „Zaczęliśmy wydawać pieniądze na to, żeby dzieci jadły. Jak jedzą, to się lepiej uczą”. Tak po prostu! Z głodnego dziecka nie będzie dobrego obywatela. Z dziecka, które nie ma szans na edukację, nie będzie obywatela, który zapewni rozwój cywilizacyjny swojego kraju i społeczeństwa, którego jest częścią. Czy Tusk tego nie wie? Wie. Bo w 2011 roku uczestniczył w uroczystościprzyznawania Luli nagrody im. Lecha Wałęsy i patetycznie nazwał go wtedy „Brazylijskim Wałęsą”.
 
 W obecności Tuska, jego przyjaciel Jan Krzysztof Bielecki wygłaszał laudację na cześć byłego prezydenta Brazylii, mówiąc: „Prezydent Lula jest nie tylko bohaterem Brazylii. Jego dokonania w eliminowaniu biedy, wyrównywaniu szans i budowaniu porozumienia, budzą szacunek i stały się wzorem do naśladowania dla wielu krajów na całym świecie. Walka z biedą, nierównościami i wykluczeniem znalazły się od samego początku wśród priorytetów prezydentury prezydenta Luli. Podczas jego rządów prawie 30 milionów Brazylijczyków opuściło grupę żyjących poniżej granicy ubóstwa. Ale także ponad 35 milionów  Brazylijczyków awansowało do klasy średniej. Równocześnie odrodził się brazylijski przemysł, ruszyły wielkie inwestycje infrastrukturalne, skokowo wzrosła liczba uniwersytetów i nakłady na badania”. J. K. Bielecki zakończył tą wspaniałą przemowę na cześć Luli słowami: „Uprawiaj politykę z serca, dbaj o najbiedniejszych i korzystaj z demokracji, ile się tylko da”. Kiedy J. K. Bielecki wygłaszał te wzniosłe słowa, jego przyjaciel Donald Tusk nie mógł tego nie słyszeć.
 
 Siedział w pierwszym rzędzie dla honorowych gości. Jest więc tak głuchy, czy takwielkim cynikiem i hipokrytą? Edukacja i poziom wykształcenia to główny czynnik, który wydłuża aktywność zawodową. Przez edukację osiągany jest efekt w postaci tego, że ludzie chcą i sami decydują się pracować dłużej. O wiele dłużej. Dlatego zamiast mechanicznie wydłużać czas przejścia na emeryturę, zmuszając ludzi do pracy ponad siły, edukujmy, budujmy szkoły, a nie je likwidujmy. Wtedy ludzie sami będą chcieli pracować dłużej, dłużej być aktywnymi zawodowo. Zamiast przechodzić na emerytury i żyć na ubogim garnuszkupaństwa. Jaki jest związek między likwidacją setek szkół na Podkarpaciu i Lubelszczyźnie, a naszym wiekiem emerytalnym? Właśnie taki. Im więcej szkół zlikwidujemy na Podkarpaciu, Lubelszczyźnie, Warmii i Mazurach, im więcej nauczycieli pozbawimy pracy, tym dłużej będziemy pracować my wszyscy. Do 70, 75, 100 lat. I nic to nie da, że będziemy tyrać do śmierci. Czy Tusk i Rostowski tego nie rozumieją? Rozumieją. Dlatego muszą odejść.

Tekst ukazał się w "Kurierze Związkowym" nr 386 (20 lutego 2013)

Ogłoszenia parafialne

Społeczność

Pokój i ziemia