Multimedia

Kto przegląda

W tej chwili stronę przegląda 1 użytkownik i 16 gości.

Wiktor Tiulkin: Podwaliną władzy radzieckiej są załogi robotnicze"

sowiety_deputatow.jpg

Polskie tłumaczenie i polski tytuł tekstu pochodzą ze strony: http://komsomol.pl/index.php?option=com_content&view=article&id=2255:qpodwal
 
Oryginalny tytuł tekstu w języku rosyjskim:  Основа Советской власти — трудовые коллективы
 
 
Strona "comstol.info": W ramach projektu "Czym jest władza radziecka, czyli o co walczą komuniści", publikujemy wywiad z Wiktorem Tiulkinem, liderem partii RKRP-KPZR.

 
 
Tiulkin: Wasz projekt, który stawia sobie za cel wyjaśnienie, w jaki sposób rozmaite organizacje nazywające się komunistycznymi pojmują zagadnienie "Czym jest władza radziecka", ma na chwilę obecną ogromne znaczenie.

 
 
Po pierwsze dlatego, że sedno organizacji politycznej wyraża się nie tyle przez to, z czym ona walczy (wszystkie walczą z niegodziwościami kapitalizmu), a przede wszystkim - o co walczy, budowę jakiego społeczeństwa oferuje ludziom.

 
 
Po drugie dlatego, że deklarowane cele winny znajdować potwierdzenie w metodach ich realizacji. Jeśli, na przykład, w programie partii komunistycznej głosi się władzę ludzi pracy, ale proponuje się ją osiągnąć drogą "uczciwych" wyborów do burżuazyjnego parlamentu, to jasne jest, że partia ta albo popełniła poważny błąd, albo nosi nie swoją nazwę.
 
 
Po trzecie, co również bardzo istotne, partia powinna mieć w miarę jasne pojęcie programowe o ustroju państwowym, który ma zamiar zaproponować narodowi.
 
 
Pytanie: Jaka powinna być struktura władzy radzieckiej i zasada tworzenia rad?
 
 
Tiulkin: W zasadzie komuniści walczą o komunizm, to znaczy już od początku za zbudowanie społeczeństwa bezklasowego w sensie likwidacji klas wyzyskiwaczy (w niższej fazie komunizmu, czyli w socjalizmie). Teoria i praktyka dowodzą, że państwo - w okresie przejściowym do takiego społeczeństwa bezklasowego - może być jedynie klasowym państwem dyktatury proletariatu. Przy tym dyktatura proletariatu jest konieczna również podczas całej pierwszej fazy komunizmu, aż do zupełnej likwidacji klas. Najbardziej trwałą formą organizacyjną realizacji dyktatury proletariatu okazały się rady - władza radziecka. W programie naszej partii, jako minimum programowe uznano zaprowadzenie władzy radzieckiej i zbudowanie społeczeństwa socjalistycznego.
 
Tworzenie rad jest zadaniem programowym budownictwa państwowego, ale rozstrzyga się ono nie po dokonaniu rewolucji socjalistycznej, tzn. nie po przejęciu władzy (niektóre partie zakładają, że ma się to dokonać drogą parlamentarną). Tworzenie rad jest zadaniem rozwoju walki wewnątrz społeczeństwa burżuazyjnego, zadaniem ożywienia i organizowania ruchu robotniczego, zadaniem wprowadzenia świadomości politycznej do walki toczonej przez ludzi pracy. Znaczy to, że tworzenie rad jest zadaniem przygotowawczym do przejęcia władzy.
 
Siła rad polega na tym, że znajdują oparcie w obiektywnej materialnej podstawie układu życia społecznego - organizowaniu się ludzi w procesie pracy. Tę organizację, w postaci rad, rosyjski proletariat wykorzystał w swej walce w roku 1905. Także obecnie komuniści proponują się nią posłużyć: - dla rozwoju walki klasowej; - dla tworzenia rad w procesie walki, - dla zbudowania przyszłego aparatu państwowego. W ustroju radzieckim podstawową jednostką budownictwa państwowego proponujemy uczynić jednostkę produkcyjną - załogę robotniczą fabryki lub zakładu, przedsiębiorstw produkcyjnych i instytucji, nie zaś okręgi terytorialne. Zasady funkcjonowania rad wyłożyliśmy w programie naszej partii, zostały one sformułowane na podstawie prac Lenina i programu RKP(b) z uwzględnieniem współczesnych realiów. Już w roku 1990 opracowaliśmy projekt konstytucji radzieckiej (J. Słobodkin), pod którym zebrano 1 milion 200 tysięcy podpisów, które spłonęły w 1993 w ostrzelanym przez Jelcyna parlamencie.
 
 
Nasze zadanie przywrócenia władzy radzieckiej nie znaczy wcale, że obecnie odżegnujemy się całkiem od udziału w walce również metodami parlamentarnymi. W tym wypadku kierujemy się leninowskimi wytycznymi: "Program musi wskazać, że nasza partia nie wyrzeknie się skorzystania także z burżuazyjnego parlamentaryzmu, jeżeli przebieg walki odrzuci nas wstecz, na pewien czas, do tego przekroczonego już przez naszą rewolucję stadium historycznego. Jednakże - w każdym wypadku i bez względu na okoliczności - partia musi walczyć o republikę radziecką, jako wyższy w swym demokratyzmie typ państwa i jako formę dyktatury proletariatu, formę zrzucenia jarzma wyzyskiwaczy i zdławienia ich oporu". (Lenin, Dzieła Wszystkie, wyd. ros., t. 36, s. 58).
 
 
 
Najważniejszym i koniecznym wyróżnikiem partii proletariackiej, walczącej o władzę ludzi pracy, jest jej praktyczna praca nad organizowaniem walki samych ludzi pracy, szykowanie mas pracujących do przejęcia i realizacji władzy politycznej przez samych pracujących, nie zaś obietnice ustanowienia zamiast nich i wbrew nim jakiejś sprawiedliwej dla pracujących władzy.
 
 
Pytanie: Co będzie bazą gospodarczą władzy radzieckiej? Jak będą wyglądały relacje ekonomiczne?
 
 
Tiulkin: Bazą gospodarczą socjalizmu jest społeczna własność środków produkcji, przy tym nie tylko ziemi, jej bogactw naturalnych i zasobów przyrodniczych, ale również podstawowych gałęzi przemysłu, budownictwa, transportu i wielkiej wytwórczości rolnej. Gospodarka socjalistyczna powinna wykorzystać w interesie całego społeczeństwa takie osiągnięcia cywilizacyjne jak plan i centralizm w zarządzaniu. Na określonych etapach budownictwa socjalistycznego jest możliwa, a nawet nieuchronna, wielość układów ekonomicznych i obecność mniej lub bardziej rozwiniętych elementów produkcji towarowej. Zależy to od konkretnych warunków historycznych przejścia do socjalizmu, jednakże, z punktu widzenia teorii, jest absolutnie jasne, że po zbudowaniu socjalizmu jako gospodarki bezpośrednio uspołecznionej, ogólny wektor jej rozwoju powinien zostać skierowany na przezwyciężenie elementów produkcji towarowej i na wzmocnienie bezpośredniego społecznego charakteru produkcji.
 
Pytanie: Jaka będzie rola partii politycznych?
 
 
Tiulkin: Bezpośrednia polityka władzy radzieckiej wobec różnych partii będzie zależała z jednej strony od konkretnych warunków historycznych, a z drugiej od pozycji, jaką zajmą te partie wobec państwa dyktatury proletariatu. Jak wiadomo, komuniści przeciwstawiają się wszystkim partiom burżuazyjnym całościowo, dlatego w systemie władzy radzieckiej możliwa jest współpraca z zaprzyjaźnionymi partiami, reprezentującymi interesy klas sojuszniczych lub nawet warstw drobnej burżuazji. Jest też możliwa lojalna postawa wobec tych partii burżuazyjnych, które nie pójdą na bezpośrednią konfrontację z władzą radziecką.
 
 
Pytanie: W jaki sposób nowa władza radziecka rozstrzygnie kwestię narodową?
 
Tiulkin: Polityka narodowościowa władzy radzieckiej wynika z tego, jak rozstrzygnięto samo zagadnienie władzy. Za najważniejszą zostanie uznana polityka zbliżenia proletariuszy różnych narodowości dla wspólnej walki z wyzyskiem, o władzę radziecką, o socjalizm i jego przerastanie w pełny komunizm.
 
Komuniści uznają prawo narodów do samookreślenia włącznie z oderwaniem się właśnie po to, żeby zapewnić pełne równouprawnienie i wolność wyboru, oraz żeby w sposób efektywny realizować politykę wyrażającą dążenie narodów do zjednoczenia się w jedno wielonarodowe państwo radzieckie. Takie państwo jest zdolne do rozwijania i korzystania z wieloletnich związków, doświadczeń i potencjału każdego narodu i każdego terytorium w celu najbardziej wydajnego rozwoju i zapewnienia dobrobytu oraz wychowania kulturalnego wszystkich narodów. Zasadę samookreślenia partia rozszerza też na walkę ludzi pracy wszystkich narodowości o prawo do ponownego zjednoczenia narodów w Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich. Autentyczne rozstrzygnięcie kwestii narodowej nie sprowadza się do izolacji narodowej, a do zjednoczenia ludzi pracy wszystkich narodowości w celu zlikwidowania wyzysku i zaprowadzenia demokracji w jednolitym mechanizmie gospodarczym i politycznym.
 
 
Pytanie: A jaka polityka będzie prowadzona wobec organizacji religijnych?
 
 
Tiulkin: W naszym programie przewidziano realizację fundamentalnych tez marksizmu o wolności wyznania, oddzieleniu kościoła od państwa i szkoły od kościoła. Rzecz jasna występujemy przeciwko wszelkim przejawom klerykalizacji społeczeństwa, przeciwko rozmaitym formom i odmianom światopoglądu religijnego, ale walkę tę będziemy prowadzili nie poprzez zakazy czy zamykanie wspólnot wyznaniowych, ale przede wszystkim za pomocą wspierania przez państwo formowania się w społeczeństwie światopoglądu naukowego.
 
 
Pytanie: Jakie powinny być pierwsze kroki po ustanowieniu władzy radzieckiej?
 

Tiulkin: Po związanym z rewolucją dojściu do władzy klasy robotniczej i jej sojuszników, do rad, od pierwszego dnia, będzie należało decydowanie o budownictwie państwowym i gospodarczym, okres ten będzie nieuchronnie nosił charakter przejściowy (od kapitalizmu do komunizmu) i w jego początkach będą współistniały stary i nowy układ ekonomiczny. Zadania władzy radzieckiej w okresie przejściowym są następujące:
 
 
- w dziedzinie politycznej: powszechne tworzenie rad i nakierowanie ich na konsekwentne realizowanie praw politycznych i społeczno-ekonomicznych ludzi pracy; rozwój kontroli społecznej i samorządności; wciągnięcie ludzi pracy do zarządzania społeczeństwem. Przyjęcie Konstytucji Radzieckiej. Aby wyplenić biurokratyzm proponujemy wprowadzić bezpośrednią zależność pensji urzędników od poziomu życia narodu.
 
 
- w dziedzinie gospodarki: do najpilniejszych należy realizacji żądań wysuniętych wobec władzy burżuazyjnej w okresie, gdy partia działała w opozycji, a także nacjonalizacja kluczowych gałęzi przemysłu, ziemi i jej zasobów; niezwłoczne zaprowadzenie surowej kontroli banku państwowego nad działalnością wszystkich banków komercyjnych oraz ich późniejsza nacjonalizacja; zniesienie tajemnicy handlowej i ustanowienie kontroli robotniczej; zamknięcie wszystkich kanałów pasożytniczego bogacenia się; przywrócenie państwowego monopolu na produkcję i handel alkoholem i wyrobami tytoniowymi; przywrócenie państwowego monopolu walutowego.
 
 
Gdy już władza radziecka podejmie najpilniejsze środki antykryzysowe, to po krótkim czasie (3 do 5 lat) przystąpi do realizacji planu rozwoju gospodarki kraju w oparciu o podstawy naukowe.
 
 
Pytanie: Co zapewni trwałość tego ustroju? Jakie są gwarancje, że nie podzieli on smutnego losu Związku Radzieckiego?
 
 
Tiulkin: Trwałość ustroju politycznego powinna być zagwarantowana przez sam charakter władzy radzieckiej jako władzy ludzi pracy; przez żywą więź łączącą tę władzę z załogami zakładów i mieszkańcami. By to osiągnąć, Konstytucja zakłada łatwość wyboru i odwołania deputowanych robotniczych każdego szczebla, składanie przez organy władzy i deputowanych sprawozdań przed wyborcami, uzależnienie pensji urzędników państwowych i kierowników państwa od średniej płacy itp. Jeżeli władza radziecka naprawdę będzie władzą samych ludzi pracy, to oni sami zapewnią jej trwałość, także w razie konieczności używając siły przeciwko wrogom władzy radzieckiej. Partia będzie działać na rzecz utrwalenia władzy radzieckiej poprzez zapewnienie naukowej linii rozwoju rad i społeczeństwa.
 
 
Źródło: http://comstol.info/2013/08/aktualnyj-kommentarij/7349
Tłumaczenie: PETER

 

Ogłoszenia parafialne

Społeczność

jednolity front