Multimedia

Kto przegląda

W tej chwili stronę przegląda 0 użytkowników i 17 gości.

ONZ: Mateusz Piskorski jest niewinny, a jego aresztowanie - bezprawne

Uwolnić Mateusza Piskorskiego !

W braku alternatywnego wyjaśnienia od rządu, Grupa Robocza uważa, że działania pana Piskorskiego wyraźnie mieszczą się w granicach wolności myśli i słowa oraz swobody pokojowego zgromadzania się i zrzeszania się chronionej aktami 19 i 20 Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka i artykułami 19, 21 i 22 Paktu Gruba Robocza przypomina, że posiadanie i wyrażanie opinii, w tym również tych krytycznych wobec oficjalnej polityki rządu lub niezgodnych z nią jest chronione międzynarodowymi przepisami praw człowieka.
 
Co ważne, nie ma nic, co by sugerowało, że pan Piskorski postępował w sposób okrutny lub w jakikolwiek sposób podżegał swoich zwolenników lub innych ludzi do popełniania aktów przemocy. Z punktu widzenia Grupy Roboczej pokojowo wykonywał swoje praw wynikające z Powszechnej Deklaracji Praw człowieka i Patku i został aresztowayn i przetrzymywany za to.
 


(fragement polskiego tłumaczenia raportu Wysokiego Komisarza ds. Praw Człowieka w sprawie uwięzienia Mateusza Piskorskiego z dnia 30 kwietnia 2018r.)
PEŁEN RAPORT ZNAJDUJE SIĘ PONIŻEJ ORAZ W PLIKU PDF -(LINK DO POBRANIA NA KOŃCU ARTYKUŁU)

27 kwietnia 2018 r. Oryginał: angielski
 
Rada Praw Człowieka
 
Grupa Robocza ds. Arbitralnego Pozbawienia Wolności
 
Opinie przyjęte przez Grupę Roboczą ds. Arbitralnego Pozbawienia Wolności na jej osiemdziesiątej pierwszej sesji w dnia 17-26 kwietnia 2018 roku
 
Opinia nr 18/2018 dotycząca Mateusza Piskorskiego (Polska)
 
1.     Grupa Robocza ds. Arbitralnego Pozbawienia Wolności została ustanowiona na podstawie rezolucji 1991/42 Komisji Praw Człowieka, która rozszerza i wyjaśnia mandat Grupy Roboczej w jej rezolucji 1997/50. Zgodnie z rezolucją Zgromadzenia Ogólnego 60/251 i Rady Praw Człowieka 1/102, Rada ustanowiła mandat Komisji. Mandat Grupy Roboczej był ostatnio przedłużony na okres trzech lat w rezolucji Rady 33/30 z dnia 30 września 2016 roku.
 
2.     Zgodnie z jej metodami pracy (A/HRC/36/38) dnia 18 grudnia 2017 roku Grupa Robocza przekazała rządowi Polski pismo dotyczące Mateusza Piskorskiego. Rząd nie odpowiedział na pismo. Polska jest stroną Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych.
 
3.       Grupa Robocza uważa pozbawienie wolności za arbitralne w następujących przypadkach:
 
a)     gdy powołanie się na podstawę prawną uzasadniającą pozbawienie wolności (gdy osoba jest przetrzymywana w areszcie po odbyciu przez nią wyroku lub pomimo prawa amnestii, które zostało wobec niej zastosowane) jest wyraźnie niemożliwe (kategoria I);
 
b)     jeżeli pozbawienie wolności wynika z wykonania praw lub wolności zagwarantowanych w artykułach 7, 13, 14, 18, 19, 20 i 21 Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka, a także jeżeli dotyczy to Państw-Stron, w artykułach 12, 18,19, 21, 22, 25, 26 i 27 Paktu (kategoria II);
 
c)     jeżeli całkowite lub częściowe nieprzestrzeganie norm prawnych związanych z prawem do sprawiedliwego procesu, ustanowionych w Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka oraz w odpowiednich dokumentach międzynarodowych przyjętych przez Państwa, których to dotyczy, jest tak poważne, że nadaje pozbawieniu wolności charakteru arbitralności (kategoria III);
 
d)     jeżeli osoby ubiegające się o azyl, imigranci lub uchodźcy podlegają przedłużonemu aresztowi administracyjnemu bez możliwości kontroli administracyjnej lub sądowej lub zadośćuczynienia (kategoria IV);
 
e)        jeżeli pozbawienie wolności stanowi naruszenie prawa międzynarodowego na tle dyskryminacji niepełnosprawności lub jakiegokolwiek innego statusu, która ma na celu lub może prowadzić do ignorowania równości ludzi.
 
Złożone wnioski

Pismo od źródła
 
4.      Mateusz Piskorski jest czterdziestoletnim obywatelem Polski, który mieszka w Szczecinie, Polska.
 
5.     Zgodnie z informacją od źródła, pan Piskorski pracował wcześniej w Krajowej Radzie Radiofonii i Telewizji i był Zastępcą Dyrektora Polskiego Radia Euro. Był zatrudniony jako nauczyciel akademicki na Uniwersytecie Szczecińskim, jako profesor adiunkt na Akademii im Jana Długosza w Częstochowie oraz jako dziekan Wydziału Nauk Politycznych w Wyższej Szkole Stosunków Międzynarodowych i Amerykanistyki w Warszawie. Posiada tytuł doktora w dziedzinie nauk politycznych.
 
6.     W 2007 roku wraz z innym osobami pan Piskorski założył i prowadził Europejskie Centrum Analiz Geopolitycznych i został jego wice-prezesem a następnie sekretarzem generalnym. ECAG jest podobno think-tankiem zajmującym się geopolityką i prowadzi bardzo znaną stronę internetową.
 
7.     Od 1990 roku pan Piskorski należał do kilku partii politycznych, w tym Polskie Stronnictwo Ludowe, Samoobrona i Unia Pracy. Od 2005 roku do 2007 roku był członkiem polskiego parlamentu z ramienia Samoobrony. W trakcie jego kadencji był członkiem Sejmowej Komisji Spraw Zagranicznych. Był również rzecznikiem prasowym Samoobrony. Po zakończeniu kadencji jego działalności parlamentarnej dnia 21 lutego 2015 roku pan Piskorski został wybrany na Przewodniczącego nowoutworzonej partii politycznej Zmiana.
 
Aresztowanie i przetrzymywanie
 
8.     Zgodnie z informacją od źródła, pan Piskorski został aresztowany na ulicy w Warszawie dnia 18 maja 2016 roku przez oficerów Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (WSB) zgodnie nakazem sądowym wydanym przez Prokuraturę Krajową, Mazowiecki Wydział ds. Przestępczości Zorganizowanej i Korupcji. Został aresztowany na podstawie artykułu 244 kodeksu postępowania karnego RP pod zarzutem popełnienia przestępstwa, a mianowicie szpiegostwa na podstawie artykułu 130 §1 kodeksu karnego RP. Artykuł 130 §1 kodeksu karnego RP przewiduje, że „Kto bierze udział w działalności obcego wywiadu przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej, podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10."
 
9.     W tym samym dniu panu Piskorskiemu zostały postawione zarzuty karne (zarzut nr 1). Został oskarżony o następujące:
 
W okresie od nieznanej daty, nie później niż od 2013 roku do 18 maja 2016 roku w Warszawie oraz w innych miastach polskich i w Federacji Rosyjskiej brał udział w czynnościach rosyjskiej kontroli cywilnej (poprzez Służbę Wywiadu Zagranicznego oraz Federalną Służbę Bezpieczeństwa) skierowanych przeciwko Rzeczpospolitej Polskiej.
 
10.      Źródło informuje, że pan Piskorski został oskarżony o uczestnictwo w wielu spotkaniach operacyjne w zakresie wojny informacyjnej prowadzonej przez Federację Rosyjską, w tym manipulowanie nastrojami społecznymi i wpływanie na stosunek społeczeństwa w Polsce. Pan Piskorski rzekomo otrzymywał wynagrodzenie za wykonywanie tych operacji.
 
11.    Zarzuty zostały przedstawione panu Piskorskiemu w toku śledztwa prowadzonego przez Prokuraturę Krajową. Śledztwo w tym przypadku było prowadzone przez Agencję Bezpieczeństwa Wewnętrznego pod nadzorem Prokuratury Krajowej. Wiele dowodów utajniono i są one dostępne tylko w specjalnych pomieszczeniach Prokuratury Krajowej lub w sądzie. Ani pan Piskorski, ani jego prawnicy nie mają swobodnego dostępu do tych akt.
 
2. Dnia 19 maja 2016 roku Prokuratura Krajowa zwróciła się do Sądu Rejonowego dla Warszawy-Woli w Warszawie o wydanie postanowienia o tymczasowym aresztowaniu pana Piskorskiego na okres trzech miesięcy. Źródło twierdzi, że wniosek ten zawierał jedynie opis zarzutów i utajniono jego uzasadnienie. Akta sprawy zostały wysłane do sądu i składały się z 17 tomów z kolejnymi załącznikami.
 
13.     Dnia 20 maja 2016 roku Sąd Rejonowy dla Warszawy-Woli w Warszawie wydał postanowienie o tymczasowym aresztowaniu pana Piskorskiego do dnia 16 sierpnia 2016 roku. Sąd udostępnił jedynie nieutajnioną część pisemnego uzasadnienia, z uwagą, że dowód opisany w utajnionej części wniosku Prokuratury Krajowej wskazuje na duże prawdopodobieństwo tego, że pan Piskorski popełnił zarzucane mu przestępstwo. Sąd wskazał również na możliwość zastosowania surowej kary oraz obawę, że pan Piskorski może utrudniać postępowanie w bezprawny sposób z uwagi na to, że został oskarżony o tajne działania. Postanowienie z dnia 20 maja 2016 roku zostało zaskarżone przez prawników pana Piskorskiego i zażalenie zostało złożone dnia 25 maja 2016 roku. Dnia 27 czerwca 2016 roku Sąd Okręgowy w Warszawie, IX Wydział Karny podtrzymał postanowienie Sądu Rejonowego o tymczasowym aresztowaniu.
 
14.    Zgodnie z informacją od źródła, pan Piskorski jest przetrzymywany w areszcie tymczasowym na podstawie następujących trzech artykułów kodeksu postępowania karnego RP: artykuł 249 (Cele zastosowania środków zapobiegawczych, włączając tymczasowe aresztowanie/zatrzymanie); artykuł 258 (Przesłanki zastosowania tymczasowego aresztowania/zatrzymania) i artykuł 263 (Okres tymczasowego aresztowania/zatrzymania). Bardziej szczegółowo, organy władzy wskazały następujące przyczyny aresztowania pana Piskorskiego: (i) wysokie prawdopodobieństwo popełnienia przestępstwa szpiegostwa; (ii) uzasadniona obawa, że może on uciec lub ukrywać się; (iii) uzasadniona obawa, że może on próbować namawiać inne osoby do składania fałszywych zeznań lub utrudniać postępowanie w bezprawny sposób; (iv) może zostać orzeczona surowa kara wobec niego; (v) prowadzenie postępowania dowodowego w szczególnie skomplikowanej sprawie.
 
15.    Tymczasowe aresztowanie pana Piskorskiego podobno było przedłużane przez sądy o kolejne trzy miesiące. Pan Piskorski obecnie przebywa w Areszcie Śledczym Warszawa-Służewiec, ul. Kłobucka 5, 02-699 w Warszawie.
 
16.    Źródło twierdzi, że w trakcie śledztwa prowadzonego przeciwko panu Piskorskiemu, Prokuratura Krajowa wydała dwa postanowienia uzupełniające zarzuty przeciwko niemu, dnia 14 czerwca 2017 (zarzut nr 2) oraz dnia 18 października 2017. Postanowieniem z dnia 14 czerwca 2017 roku pan Republiki Ludowej. Pan Piskorski rzekomo utworzył i korzystał z zabezpieczonego kanału komunikacyjnego, przekazał raport wywiadowczy władzom Chin dnia 23 października 2015 roku. Raport ten rzekomo zawiera możliwe implikacje polskich wyborów parlamentarnych w 2015 roku dla stosunków polsko-chińskich, zwłaszcza możliwości i zagrożenia dla chińskich regionalnych inicjatyw współpracy w Europą Środkowowschodnią i proponowane kierunki działania.
 
17.    Dnia 18 października 2017 roku Prokuratura Krajowa zmieniła i uzupełniła zarzut nr 1, zarzut nr 2 pozostał bez zmian.
 
18.    Dnia 8 listopada 2017 roku tymczasowe aresztowanie pana Piskorskiego zostało podobno przedłużone do 18 stycznia 2018 roku postanowieniem Sądu Apelacyjnego w Warszawie, II Wydział Karny. Prawnicy pana Piskorskiego zaskarżyli to postanowienie. Dnia 6 marca 2018 roku Sąd Apelacyjny w Warszawie podtrzymał przedłużenie tymczasowego aresztowania pana Piskorskiego do dnia 7 maja 2018 roku i jego prawnicy zaskarżyli również i to postanowienie. Gdy w maju 2018 roku rozpatrywano sprawę tymczasowego aresztu pana Piskorskiego, minęło już prawie dwa lata od momentu aresztowania 18 maja 2016 roku, gdy przebywa on w areszcie bez sądu. Pan Piskorski pozostaje w areszcie pod zarzutem nr 1 ze zmianami i pod zarzutem nr 2.
 
Analiza naruszeń
 
19.    Źródło twierdzi, że pozbawienie wolności pana Piskorskiego jest arbitralne na podstawie kategorii I, II i III.
obserwacyjne, konferencje międzynarodowe, formowanie partii politycznych i stowarzyszeń, organizowanie wycieczek zagranicznych i pikiet nie jest szpiegostwem, zwłaszcza pod względem ich wpływu na interesy Polski. Źródło twierdzi, że zaangażowanie w działalność społeczną i polityczną skupiającą się na specjalnej wizji porządku geopolitycznego nie powinno usprawiedliwiać śledztwa karnego przeciwko osobie z różnymi poglądami politycznymi.
 
23.     Ponadto, źródło wyjaśnia, że działania pana Piskorskiego w okresie siedmiu lat jako naukowca politycznego, dziennikarza, pracownika akademickiego, Sekretarza Generalnego ECAG i byłego członka polskiego parlamentu nie podlega pod definicję szpiegostwa i nie jest sprzeczne z interesami Polski. Ponadto, zgodnie z twierdzeniami źródła, prawo nie wykorzystuje koncepcji „wojny informacyjnej" lub „wojny hybrydowej" w sprawach karnych. W rezultacie czego, obowiązujące prawo karne nie dostarcza podstawy do ukarania działań pana Piskorskiego. Źródło podkreśla, że jedną z zasad prawa karnego jest zasada - nie ma przestępstwa bez prawa (nullum crimen sine lege). Zasada ta nie jest przestrzegana wobec sprawy pana Piskorskiego. Interpretacja prawa karnego nigdy nie powinna prowadzić do uznania przestępstwa, które w momencie jego domniemanego popełnienia nie było zabronione przez prawo. Szeroka interpretacja przestępstwa nie może prowadzić do zastosowania środków zapobiegawczych, w tym tymczasowego aresztowania.
 
24.     Od wczesnego etapu postępowania karnego, włączając pierwsze przesłuchanie w areszcie tymczasowym, prawnicy pana Piskorskiego wyjaśniali, że nie ma zasadniczych podstaw prawnych do zakwalifikowania jego działalności politycznej do szpiegostwa. Argument ten został przedstawiony w trakcie śledztwa, ale bez skutku. Dnia 10 maja 2017 roku przed posiedzeniem sądu dotyczącym przedłużenia tymczasowego aresztowania jego prawnicy złożyli opinię prawną w sprawie definicji przestępstwa szpiegostwa.
 
25.                Źródło utrzymuje, że sądy nieodpowiednio przeanalizowały podstawy tymczasowego aresztowania pana Piskorskiego, w rezultacie czego został on pozbawiony wolności w sposób arbitralny i niezgodny z prawem w naruszeniu zasady nullum crimen sine lege.
 
Kategoria II: podstawowe prawa osobiste
 
26.     Źródło twierdzi, że pozbawienie wolności pana Piskorskiego, w tym tymczasowe aresztowanie na okres prawie dwóch lat jest arbitralne na podstawie kategorii II. Wynika to z wykonania jego prawa do wolności myśli i słowa zagwarantowanego w artykule 19 Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka i artykule 19 Paktu oraz jego praw do swobodnego pokojowego zgromadzania się i stowarzyszania się zagwarantowanego w artykule 20 Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka i artykułach 21 i 22 Paktu.
 
27.     Jak twierdzi Źródło, pan Piskorski pracował w branży medialnej oraz jako badacz i wykładowca akademicki. Posiada tytuł doktora w dziedzinie nauk politycznych. Był aktywnym politykiem i był zaangażowany w szereg inicjatyw politycznych i społecznych, również na scenie międzynarodowej. Jego poglądy polityczne i opinie są chronione przez prawo do wolności myśli i słowa. Jego działania publiczne i inicjatywy, takie jak organizowanie konferencji, spotkań, pikiet i zakładanie ruchów społecznych są chronione przez prawo do swobodnego pokojowego zgromadzania się i stowarzyszania się. Karanie go za jego działania publiczne, polityczne i społeczne
 
28.    Źródło twierdzi, że prawo nie zabrania ustanawiania partii politycznych i stowarzyszeń i uczestnictwa w nich, nawet jeżeli ich poglądy są sprzeczne z obecną linią polityczną lub, szerzej, ze specyficzną wizją międzynarodowych stosunków politycznych rządzącej większości politycznej. Ponadto, inicjatywy takie jak tworzenie politycznych partii, stowarzyszeń, organizowanie pikiet i demonstracji, nawet w takich trudnych sprawach jak stosunki pomiędzy Polską a Ukrainą lub Federacją Rosyjską nie mogą być kwalifikowane jako „manipulowanie nastrojami społecznymi i wpływanie na stosunek społeczeństwa w Polsce", które prowadzi do pozbawienia wolności osobistej. Poglądy pana Piskorskiego różnią się od poglądów polskich władz, ale ta okoliczność nie powinna prowadzić do prześladowania karnego w stosunku do niego. Każdy ma prawo do posiadania własnych opinii i poglądów, zwłaszcza w odniesieniu do współpracy międzynarodowej z pewnymi krajami oraz do wolnego wyrażania swojej własnej wizji porządku geopolitycznego, w tym integracji z pewnymi Państwami lub izolowania się od pewnych działań.
 
30.    Źródło twierdzi, że artykuł 130 §1 kodeksu karnego nie daje podstaw przypuszczać, że działania pana Piskorskiego w sferze publicznej, w tym formowania partii politycznych, stowarzyszeń i zgromadzeń publicznych i uczestnictwo w nich oraz organizowanie przedsięwzięć krajowych i międzynarodowych wskazuje na szpiegostwo. Ponadto, oskarżenie i tymczasowe aresztowanie pozbawia pana Piskorskiego możliwości kontynuowania zaangażowania w działania publiczne.
 
31.    Od wczesnego etapu postępowania karnego, włączając pierwsze przesłuchanie w areszcie tymczasowym, prawnicy pana Piskorskiego wyjaśniali, że jego działalność w sferze publicznej jest chroniona prawem swobodnego zgromadzania się i stowarzyszania się oraz wolności myśli i słowa. Argument ten został przedstawiony w trakcie śledztwa oraz w trakcie posiedzeń dotyczących tymczasowego aresztowania, ale bez skutku. Źródło twierdzi, że sądy nigdy nie wyraziły opinii na temat twierdzeń pana Piskorskiego dotyczących naruszenia tych podstawowych praw wolności.
 
Kategoria III: prawo do sprawiedliwego procesu
 
32.    Źródło podaje, że prawo pana Piskorskiego do sprawiedliwego procesu zostało naruszone w postępowaniu dotyczącemu zastosowania wobec niego tymczasowego aresztowania. Naruszenia te dotyczą: (i) ograniczenia możliwości wobec pana Piskorskiego i jego prawników do wglądu do akt sprawy, zwłaszcza do wniosków Prokuratury Krajowej o przedłużenie wobec niego tymczasowego aresztowania oraz (ii) ograniczenia lub nieegzekwowania prawa pana Piskorskiego do uczestnictwa w posiedzeniach sądu i składania oświadczeń przed sądem.
 
33.     Zgodnie z opinią źródła wiele dowodów w aktach pana Piskorskiego zostało utajnionych i są one dostępne tylko w specjalnych pomieszczeniach Prokuratury Krajowej lub w sądzie. Pan Piskorski i jego prawnicy mogą mieć wgląd do najważniejszych utajnionych dokumentów tylko w tych pomieszczeniach specjalnych i w ograniczonym czasie. Mogą używać specjalnych notatników do sporządzania notatek, ale notatki te muszą pozostać w tych specjalnych pomieszczeniach. Zarówno Prokuratura Krajowa jaki i sądy nie przychylają się do wniosku prawników pana Piskorskiego o udostępnienia mu kopii najważniejszych dokumentów z utajnionej części tych akt sprawy, tylko do użytku wewnętrznego w specjalnych pomieszczeniach Prokuratury Krajowej lub w sądzie, oraz w trakcie posiedzeń dotyczących tymczasowego aresztowania. Źródło twierdzi, że sytuacja ta prowadzi do rażącego naruszenia zasady równości broni.
 
34.    Ponadto, źródło podaje, że akta sprawy składają się z 95 nieutajnionych tomów z 11 załącznikami i 24 utajnionych tomów, z których każdy zawiera szacunkowo 200 stron. Pisemne uzasadnienie wniosku prokuratora o przedłużenie tymczasowego aresztowania pana Piskorskiego jest utajnione, ale zawiera szacunkowo od 60 do 90 stron. Prawnikom pana Piskorskiego doręczono jedynie wstępną część tych wniosków dotyczącą zarzutów karnych postawionych panu Piskorskiemu. Mogą oni ocenić wnioski Prokuratury Krajowej i dowody, na które Prokuratura Krajowa się powołuje tylko w pomieszczeniach specjalnych i pod ścisłymi warunkami. Ostatnio obrońcy złożyli wniosek do sądu o udostępnienie panu Piskorskiemu jego własnego odpisu uzasadnienia ostatniego wniosku złożonego przez Prokuraturę Krajową, który umożliwi sporządzenie notatek przed posiedzeniem sądu dotyczącym tymczasowego aresztowania. Jednak sąd odmówił i wskazał, że wystarczy, aby prawnicy mieli wgląd do wniosku przez posiedzeniem sądu. Była sytuacja, w której wniosek prawników o udostępnienie panu Piskorskiemu akt sprawy został odrzucony przez sąd, który powołał się na presję czasu i nadchodzący koniec tymczasowego aresztowania. W tym samym czasie prokurator stwierdził, że pan Piskorski mógł mieć wgląd w akta sprawy, w tym do utajnionego uzasadnienia wniosku o przedłużenie aresztu tymczasowego po posiedzeniu i po wydaniu postanowienia przez sąd.
 
35.    Źródło podkreśla również, że prawo pana Piskorskiego do obrony zostało naruszone, gdyż mógł on uczestniczyć tylko w niektórych posiedzeniach dotyczących aresztu tymczasowego i twierdzi, że został pozbawiony swojego prawa do przedstawienia własnego osobistego stanowiska w sprawie. Źródło twierdzi, że stanowisko sądu, do co możliwości doprowadzenia pana Piskorskiego na posiedzenia sądowe w ciągu ostatnich miesięcy jest nielogiczne. Pan Piskorski został doprowadzony do sądu w celu uczestnictwa w kilku posiedzeniach dotyczących aresztu tymczasowego zastosowanego wobec niego. Jednak, podczas innych posiedzeń, sąd uznał, że nie ma podstaw prawnych zezwalających na jego uczestnictwo w posiedzeniu dotyczącemu dotyczących aresztu tymczasowego zastosowanego wobec niego, i wystarczy, że jego prawnicy będą go reprezentować. W trakcie ostatniego posiedzenia dotyczącego aresztu tymczasowego zastosowanego wobec niego został doprowadzony do sali sądowej w trakcie posiedzenia, ale nie udzielono mu wystarczająco czasu na wgląd do akt sprawy.
 
36.     Ponadto, źródło twierdzi, że posiedzenia dotyczące tymczasowego aresztowanie pana Piskorskiego były rozstrzygane więcej niż jeden raz przez pewną liczbę sędziów z Sądu Apelacyjnego w Warszawie. Od maja 2017 roku Sąd Apelacyjny orzekał o przedłużeniu aresztu tymczasowego zastosowanego wobec niego zarówno jako sąd pierwszej jaki i drugiej instancji. Przed ostatnim posiedzeniem dotyczącym aresztu tymczasowego, prawnicy pana Piskorskiego wnosili o wyznaczenie nowych sędziów do rozpatrywania sprawy, tj. sędziów, którzy nie orzekali w jego sprawie w poprzednich okazjach. W poprzednich okazjach jeden z sędziów Sądu Apelacyjnego orzekał o tymczasowym areszcie pana Piskorskiego dwa razy.
 
37.    Źródło twierdzi, że nieprzestrzeganie norm dotyczących sprawiedliwego procesu w danym przypadku, w tym naruszenie prawa pana Piskorskiego do obrony i zasady równości broni jest tak poważne, że nadaje pozbawieniu go wolności charakteru arbitralności na mocy artykułów 9 i 10 Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka i artykułów 9 i 14 Paktu.
 
38.    Dnia 18 grudnia 2017 roku Grupa Robocza przekazała zastrzeżenia źródła do rządu na podstawie regularnej procedury komunikacyjnej. Grupa Robocza poprosiła rząd o dostarczenie szczegółowej informacji do dnia 19 lutego 2018 roku o obecnej sytuacji pana Piskorskiego. Grupa Robocza wnioskowała również do rządu o wyjaśnienie przepisów prawnych uzasadniających ciągły areszt, a także jego zgodność ze zobowiązaniami Polski na mocy międzynarodowego prawa dotyczącego praw człowieka. Ponadto, Grupa Robocza wezwała rząd do zapewnienia fizycznej i mentalnej integralności pana Piskorskiego.
 
39.    Dnia 19 lutego 2018 roku rząd wnioskował o przedłużenie terminu odpowiedzi. Przedłużenie zostało udzielone z wyznaczeniem nowego terminu do dnia 5 marca 2018 roku. Grupa Robocza wyraża żal, że pomimo przedłużenia terminu rząd nie przedstawił żadnej informacji w odpowiedzi na regularne pismo.
 
Dyskusja
 
40.    W braku odpowiedzi od rządu, Grupa Robocza zadecydowała o wydaniu opinii zgodnie z paragrafami 15 i 16 jej metod pracy.
 
41.    Przy ustalaniu czy pozbawienie wolności pana Piskorskiego jest arbitralne. Grupa Robocza kierowała się zasadami ustanowionymi w jej orzecznictwie dotyczącym postępowania z kwestiami dowodowymi. Jeżeli źródło przedstawia przypadek prima facie naruszenia przepisów międzynarodowych stanowiący arbitralne pozbawienie wolności, rozumie się, że ciężar dowodu spoczywa na rządzie, jeżeli chce on odeprzeć zarzuty (patrz A/HRC/19/57, paragraf 68). Rząd może wywiązać się z ciężaru dowodu poprzez przedstawienie dowodów z dokumentów na poparcie swoich twierdzeń.[1] W danym przypadku rząd zadecydował nie odpowiadać na wiarygodne zarzuty prima facie wysunięte przez źródło.
 
42.     Źródło twierdzi, że tymczasowe aresztowanie pana Piskorskiego zostało zastosowane i przedłużone bez podstaw prawnych. Źródło odnosi się do artykułu 249 § 1 kodeksu postępowania karnego RP, zgodnie z którym środki zapobiegawcze, takie jak tymczasowe aresztowanie mogą zostać orzeczone tylko wtedy, gdy zgodnie z dowodami, zachodzi wysokie prawdopodobieństwo, że oskarżony popełnił zarzucane mu przestępstwo. Zgodnie z opinią źródła, postępowanie pana Piskorskiego, w tym zaangażowanie w międzynarodowe misje obserwacyjne, konferencje międzynarodowe, formowanie partii politycznych i stowarzyszeń i pikiety nie podlega pod definicję szpiegostwa z artykułu 130 §1 kodeksu karnego i nie powinien być on zatrzymany. Źródło ponadto twierdzi, że działania pana Piskorskiego nie stanowią przestępstw w rozumieniu obecnie obowiązującego prawa karnego, oraz, że została naruszona zasada nullum crimen sine lege z artykułu 11(2) Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka oraz artykułu 15 Paktu.
 
43.    Grupa Robocza uważa, że kwestie tego, czy działania pana Piskorskiego podlegają pod definicję szpiegostwa oraz czy jego działania stanowią przestępstwo na mocy obowiązującego prawa muszą być rozstrzygnięte przez polskie sądy na podstawie określenia w interpretacji lokalnego orzecznictwa i opinii ekspertów. Źródło twierdzi, że prawnicy pana Piskorskiego podnieśli argument przed polskimi sądami, że nie ma zasadniczych podstaw do zakwalifikowania jego działalności politycznej jako szpiegostwa, ale nie został on zaakceptowany. Jak Grupa Robocza podkreśliła w swoim orzecznictwie, nie może ona zastępować lokalnego sądu lub występować w charakterze sądu apelacyjnego i co do zasady nie jest organem właściwym, aby ocenić czy postępowanie karne przeciwko zatrzymanemu jest poparte dowodami lub czy udowodniono, że przestępstwo zostało popełnione.[2] Odpowiednio, Grupa Robocza nie wyraża opinii na temat tego, czy tymczasowe aresztowanie pana Piskorskiego miało podstawy prawne i nie jest w stanie stwierdzić, że podlega to pod kategorię I.
 
44.    Ponadto, źródło twierdzi, że pan Piskorski został pozbawiony wolności w wyniku wykonywania swoich praw do wolności słowa i myśli, oraz swojego prawa do swobody pokojowego zgromadzania się i zrzeszania się. Grupa Robocza uważa, że źródło przedstawiło przypadek prima facie w oparciu o następujące fakty. Pan Piskorski był aktywny w zakresie polityki wewnętrznej i międzynarodowej. W skład jego działań wchodziło tworzenie partii politycznych i stowarzyszeń, organizowanie konferencji i uczestniczenie w pikietach i demonstracjach, w tym w sprawach takich jak stosunki i współpraca pomiędzy Polską i innymi Państwami. Działania te obejmowały rozpowszechnianie niepopularnych poglądów lub poglądów sprzecznych z poglądami politycznymi rządzącej większości politycznej. Pan Piskorski przebywa w areszcie od prawie dwóch lat, co skutecznie ogranicza zakres, w jakim może on wyrażać swoje opinie publicznie. Grupa Robocza zauważa, że został on aresztowany prawie dwa miesiące przed szczytem NATO, który odbywał się w Warszawie w lipcu 2016 r.
 
45.    W braku alternatywnego wyjaśnienia od rządu, Grupa Robocza uważa, że działania pana Piskorskiego wyraźnie mieszczą się w granicach wolności myśli i słowa oraz swobody pokojowego zgromadzania się i zrzeszania się chronionej artykułami 19 i 20 Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka i artykułami 19, 21 i 22 Paktu. Grupa Robocza przypomina, że posiadanie i wyrażanie opinii, w tym również tych krytycznych wobec oficjalnej polityki rządu lub niezgodnych z nią jest chronione międzynarodowymi przepisami praw człowieka. Co ważne, nie ma nic, co by sugerowało, że pan Piskorski postępował w sposób okrutny lub w jakikolwiek sposób podżegał swoich zwolenników lub innych ludzi do popełniania aktów przemocy. Z punktu widzenia Grupy Roboczej pokojowo wykonywał swoje prawa wynikające z Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka i Paktu i został aresztowany i przetrzymywany za to.
 
46.    Grupa Robocza uważa, że dozwolone ograniczenia wolności słowa, swobodnego pokojowego zgromadzania się i stowarzyszania się zagwarantowanego w artykułach 19(3), 21 i 22(2) Paktu nie mają zastosowania w tej sprawie. Na rządzie spoczywa ciężar udowodnienia, że ściganie pana Piskorskiego z powodu zarzutu szpiegostwa jest konieczną, uzasadnioną i proporcjonalną odpowiedzią podyktowaną bezpieczeństwem kraju, bezpieczeństwem lub porządkiem publicznym lub ochroną praw i wolności innych osób. Biorąc pod uwagę fakt, że rząd nie udzielił żadnej informacji w odpowiedzi na regularne pismo Grupy Roboczej, nie wywiązał się ze swojego ciężaru. W każdym razie, w paragrafie 5(p) swojej rezolucji 12/16, Rada Praw Człowieka wzywa Państwa do zaprzestania nakładania ograniczeń, które nie są zgodne z międzynarodowymi przepisami praw człowieka włączając ograniczenia dotyczące dyskusji polityki rządowej i debat politycznych; sprawozdań dotyczących kwestii praw człowieka, działań rządu i korupcji w rządzie; pokojowych demonstracji lub działań politycznych; wyrażania opinii i sprzeciwu.
 
47.     Ponadto, Grupa Robocza zauważa, że w momencie aresztowania i przetrzymywania w maju 2016 roku pan Piskorski był przewodniczącym nowoutworzonej partii politycznej Zmiana, a uprzednio był członkiem polskiego parlamentu. Był również Sekretarzem Generalnym bardzo znanego think-tanku zajmującego się geopolityką. Grupa Robocza uważa, że jego zatrzymanie wynikało z wykonania jego prawa do udziału w rządzie swojego kraju, i praca do udziału w prowadzeniu spraw publicznych na postawie artykułu 21(1) Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka i artykułu 25(a) Paktu. Pan Piskorski został również pozbawiony wolności w oparciu o jego opinie polityczne i inne sprzecznie z artykułami 2 i 7 Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka i artykułami 2(1) i 26 Paktu oraz w naruszeniu jego praw do równości przed prawem i równości ochrony prawa.
 
48.     Grupa Robocza stwierdza, że pan Piskorski został pozbawiony wolności w wyniku pokojowego wykonywania swoich praw do wolności myśli i słowa, swobody zgromadzania się i zrzeszania się oraz prawa do udziału w rządzie swojego kraju i prowadzenia spraw publicznych na mocy artykułów 19, 20 i 21(1) Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka i artykułów 19, 21, 22 i 25 Paktu. Pozbawienie go wolności jest zatem arbitralne na podstawie kategorii II. Grupa Robocza przekazuje tę sprawę do Specjalnego Sprawozdawcy ds. promocji i ochrony praw do wolności myśli i słowa oraz do Specjalnego Sprawozdawcy ds. praw do swobody pokojowego zgromadzania się i zrzeszania się w celu dalszego badania.
 
 
49.     Biorąc pod uwagę konkluzję, że pozbawienie wolności pana Piskorskiego jest arbitralne na podstawie kategorii II, Grupa Robocza pragnie podkreślić, że w przyszłości proces pana Piskorskiego nie powinien mieć miejsca. Jednakże, wydaje się prawdopodobne z informacji przedstawionej przez źródło, że postępowanie przeciwko panu Piskorskiego będzie kontynuowane do procesu.
 
 
 
50.     Grupa Robocza uważa, że informacja przedstawiona przez źródło ujawnia kilka naruszeń prawa pana Piskorskiego do sprawiedliwego procesu. Grupa Robocza zauważa, że upłynęło prawie dwa lata od momentu zatrzymania pana Piskorskiego w 2016 roku i był on przetrzymywany w areszcie przez cały ten czas. Choć postępowanie przygotowawcze sprawy przeciwko panu Piskorskiemu dotyczy poważnych skomplikowanych zarzutów szpiegostwa, rząd nie przedstawił żadnego wyjaśnienia, dlaczego to postępowanie zajęło prawie dwa lata. Nie ma widoków na zakończenie w świetle ciągłego odnawiania aresztu pana Piskorskiego, i chociaż jego areszt podlega regularnemu rozpoznaniu co trzy miesiące, jest on skutecznie zatrzymany na czas nieokreślony. Biorąc pod uwagę ciągłe opóźnienia, sądy muszą ponownie rozważyć zastosowanie środków alternatywnych do tymczasowego aresztowania.[3] Prawo do procesu w rozsądnym terminie i bez zbędnej zwłoki jest jedną z gwarancji sprawiedliwego procesu zapewnioną w artykułach 10 i 11(1) Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka i artykułach 9(3) i 14(3)(c) Paktu, i zostało ono naruszone w tym przypadku. Jeżeli pan Piskorski nie może zostać poddany procesowi w rozsądnym terminie ma prawo do zwolnienia na mocy artykułu 9(3) Paktu. Przedłużający się areszt tymczasowy może również stawiać w niebezpieczeństwie prawo pana Piskorskiego do domniemania niewinności. Grupa Robocza podkreśla, że areszt tymczasowy musi trwać możliwie jak najkrócej, ponieważ stanowi to poważne ograniczenie swobody przemieszczania się, która jest podstawowym i uniwersalnym prawem człowieka.[4]

51.    Ponadto, źródło twierdzi, że wiele dowodów w aktach pana Piskorskiego zostało utajnionych i są one dostępne tylko w specjalnych pomieszczeniach Prokuratury Krajowej lub w sądzie. Źródło twierdzi, że Pan Piskorski i jego prawnicy mogą mieć wgląd do najważniejszych utajnionych dokumentów tylko w tych pomieszczeniach specjalnych i w ograniczonym czasie. Mogą używać specjalnych notatników do sporządzania notatek, ale notatki te muszą pozostać w tych specjalnych pomieszczeniach. Zarówno Prokuratura Krajowa jaki i sądy nie przychylają się do wniosku prawników pana Piskorskiego o udostępnienie mu kopii najważniejszych dokumentów z utajnionej części tych akt sprawy. Według źródła, akta sprawy zawierają 24 utajnionych tomów, z których każdy zawiera szacunkowo 200 stron. Pisemne uzasadnienie wniosku prokuratora o przedłużenie tymczasowego aresztowania pana Piskorskiego jest również utajnione i zawiera szacunkowo od 60 do 90 stron.
 
52.     Jak zauważa Grupa Robocza, każda osoba pozbawiona wolności ma prawo dostępu do akt związanych z jej zatrzymaniem lub przedstawianych w sądzie przez Państwo w celu zapewnienia równości broni, włączając informację, która może wesprzeć zatrzymanego w dowiedzeniu, że zatrzymanie jest bezprawne lub, że przyczyny zatrzymania nie mają dalszego zastosowania.[5] Jednak prawo to nie jest absolutne i ujawnienie informacji może zostać ograniczone jeżeli takie ograniczenie jest konieczne i proporcjonalne do osiągnięcia słusznego celu, takiego jak ochrona bezpieczeństwa krajowego, oraz jeżeli Państwo wykaże, że mniej restrykcyjne środki nie dadzą takiego samego rezultatu, jak np. zapewnienie zredagowanego streszczenia, które wyraźnie wskazuje na faktyczną podstawę zatrzymania.[6]

53.    W danym przypadku, Grupa Robocza uważa, że rząd nie zapewnił panu Piskorskiemu i jego prawnikom właściwego dostępu do utajnionej informacji, a w szczególności do utajnionego uzasadnienia Prokuratury Krajowej tymczasowego aresztowania. Ogólny opis tego uzasadnienia, biorąc pod uwagę, że zachodzi wysokie prawdopodobieństwo, że pan Piskorski popełnił przestępstwo lub, że może się ukrywać lub utrudniać postępowanie, nie pozwala jego prawnikom na zakwestionowanie aresztu tymczasowego i rozpoznanie na merytorycznej podstawie. Stanowi to poważne naruszenie zasady równości broni określonej w artykule 10 Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka i artykułach 14(1) i 14(3) Paktu do sprawiedliwego procesu oraz do posiadania odpowiedniej ilości czasu i narzędzi do przygotowania obrony „w pełnej równości”[7] Ponadto, rząd nie przedstawił żadnej informacji w odpowiedzi na regularne pismo Grupy Roboczej i zatem nie wykazał, dlaczego ograniczony dostęp do utajnionych informacji jest niezbędny i proporcjonalny do osiągnięcia słusznego celu, takiego jak bezpieczeństwo krajowe. Nie wykazał również, że mniej restrykcyjne środki, takie jak zredagowane streszczenie, udostępnienie odpisów dokumentów panu Piskorskiemu do korzystania w pomieszczeniach Prokuratury Krajowej (zgodnie z wnioskiem jego prawników) lub inne dostosowania byłyby niewystarczające do osiągnięcia takiego samego rezultatu.
 
Grupa Robocza uważa, że zezwolenie panu Piskorskiemu na dostęp do najważniejszych dokumentów w ograniczonych okolicznościach (tj., w specjalnych pomieszczeniach w ograniczonym czasie i pozostawianie tam notatek) nie jest rozsądnym dostosowaniem, biorąc pod uwagę objętość akt w danej sprawie.
 
54.     Ponadto, źródło twierdzi, że prawo pana Piskorskiego do przedstawienia obrony zostało naruszone, gdyż mógł uczestniczyć tylko w niektórych posiedzeniach dotyczących aresztu tymczasowego zastosowanego wobec niego, bez względu na fakt, że jego prawnicy wnioskowali, iż jest on w stanie uczestniczyć w posiedzeniach. Źródło twierdzi, że rząd nie zaprzeczył, że pan Piskorski został doprowadzony do sądu w celu uczestnictwa w niektórych posiedzeniach dotyczących aresztu tymczasowego zastosowanego wobec niego, ale podczas innych posiedzeń, sąd stwierdził, że nie ma podstaw prawnych zezwalających na jego uczestnictwo w posiedzeniu dotyczących aresztu tymczasowego zastosowanego wobec niego, lub, że wystarczy, że jego prawnicy będą go reprezentować. Grupa Robocza uważa, że pan Piskorski ma prawo do osobistego stawiennictwa na każdym posiedzeniu dotyczącym aresztu tymczasowego zastosowanego wobec niego.[8]

55.     Grupa Robocza potwierdziła, że sądy powinny zagwarantować osobistą obecność zatrzymanego, zwłaszcza na pierwszym posiedzeniu w sprawie zakwestionowania legalności zatrzymania, i za każdym razem, gdy zatrzymany wnosi o osobiste stawiennictwo w sądzie.[9] Ponadto, zgodnie z twierdzeniem Komisji Praw Człowieka każdy zatrzymany ma prawo do osobistego stawiennictwa przed sędzią lub innym urzędnikiem upoważnionym na mocy prawa do sprawowania swojej władzy sądowej. Osobista obecność zatrzymanych na posiedzeniu może ułatwić zbadanie zgodności tymczasowego aresztowania i służy jako zabezpieczenie prawa do bezpieczeństwa osób i zakazu tortur i innego okrutnego, nieludzkiego lub degradującego traktowania.[10]

56.     I na koniec, Grupa Robocza przyjmuje zastrzeżenia źródła, że od maja 2017 roku Sąd Apelacyjny orzekał o przedłużeniu aresztu tymczasowego wobec pana Piskorskiego zarówno w pierwszej, jaki i w drugiej instancji. Źródło informuje, że przed ostatnim posiedzeniem dotyczącym tymczasowego aresztowania, prawnicy pana Piskorskiego wnioskowali o wyznaczenie nowych sędziów, którzy nie orzekali poprzednio w jego sprawie. Źródło nie rozwinęło tego zastrzeżenia. Grupa Robocza przypomina, że Pakt nie wymaga, aby orzeczenie sądu podtrzymujące legalność zatrzymania podlegało apelacji.[11] Jednak w opinii Grupy Roboczej jeżeli Państwo zapewnia taką apelację lub rozpatrzenie przez dalsze instancje, muszą zostać spełnione standardy bezstronnego i niezależnego rozpatrzenia zgodnie z wymogami artykułów 9(3) i 4 Paktu. Jak stwierdza Grupa Robocza, a i legalność zatrzymania musi być rozpatrywana przez sąd inny niż organ, który orzekł o zatrzymaniu.[12]

57.     Grupa Robocza stwierdza, że te naruszenia prawa do sprawiedliwego procesu są tak poważne, że nadają pozbawieniu wolności wobec pana Piskorskiego charakteru arbitralności zgodnie z kategorią III. Grupa Robocza uważa również, że powyższe naruszenia, brane łącznie pod uwagę sugerują, że zagwarantowane zostanie dalsze badanie niezależności sądownictwa w procesie w sprawie pana Piskorskiego. Odpowiednio, Grupa Robocza kieruje tę sprawę do Specjalnego Sprawozdawcy ds. niezawisłości sędziów i prawników.
 
Rozporządzenie
 
58.       W świetle powyższego, Grupa Robocza wydaje następującą opinię:
 
Pozbawienie wolności Mateusza Piskorskiego jest sprzeczne z artykułami 2, 7, 9, 10, 11(1), 19, 20 i 21(1) Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka i artykułami 2(1), 9, 14, 19, 21, 22, 25(a) i 26 Paktu, jest arbitralne i podlega pod kategorię II i III.
 
59.     Grupa Robocza wnioskuje do rządu Polski o podjęcie środków niezbędnych do naprawy sytuacji pana Piskorskiego niezwłocznie i o doprowadzenie jej do zgodności z odpowiednimi normami międzynarodowymi, również tymi, które są zawarte w Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka i Pakcie.
 
60.     Grupa Robocza, biorąc pod uwagę wszelkie okoliczności sprawy, uważa, że odpowiednim środkiem naprawczym byłoby niezwłoczne zwolnienie pana Piskorskiego i przyznanie mu egzekwowalnego prawa do zadośćuczynienia i innych odszkodowań zgodnie z prawem międzynarodowym.
 
61.     Grupa Robocza nakłania rząd do zapewnienia pełnego i niezależnego zbadania okoliczności otaczających sprawę arbitralnego pozbawienia wolności pana Piskorskiego oraz do podjęcia odpowiednich środków przeciwko osobom odpowiedzialnym za naruszenie jego praw.
 
62.     Zgodnie z paragrafem 33(a) swoich metod pracy, Grupa Robocza kieruję tę sprawę do (i) Specjalnego Sprawozdawcy ds. promocji i ochrony praw do wolności myśli i słowa, (ii) do Specjalnego Sprawozdawcy ds. praw do swobody pokojowego zgromadzania się i zrzeszania się, oraz do (iii) Specjalnego Sprawozdawcy ds. niezawisłości sędziów i prawników w celu podjęcia odpowiednich działań.
 
Wszczęcie dalszej procedury
 
63.     Zgodnie z paragrafem 20 swoich metod pracy, Grupa Robocza prosi źródło i rząd od udzielenie informacji dotyczących dalszych podjętych działań z uwagi na zalecenia poczynione w niniejszej opinii, w tym:
 
(a) czy pan Piskorski został zwolniony, jeżeli tak, to kiedy;
 
(d)      czy zostały poczynione zmiany legislacyjne lub zmiany w praktyce, w celu zharmonizowania praw i praktyk w Polsce z jej zobowiązaniami międzynarodowymi zgodnie z niniejszą opinią;
 
(e)       czy zostały podjęte inne działania mające na celu zastosowanie się do niniejszej opinii.
 
64.     Rząd proszony jest o poinformowanie Grupy Roboczej o wszelkich trudnościach jakie napotka w trakcie wdrażania zaleceń poczynionych w niniejszej opinii oraz czy niezbędna jest dalsza pomoc techniczna, na przykład wizyta Grupy Roboczej.
 
65.     Grupa Robocza prosi źródło oraz rząd o udzielenie powyższych informacji w ciągu sześciu miesięcy od dnia przekazania niniejszej opinii. Jednakże, Grupa Robocza zastrzega sobie prawo do podjęcia dalszych własnych działań, jeżeli zostaną podane do jej wiadomości nowe zastrzeżenia. Takie działania pozwoliłyby Grupie Roboczej na poinformowanie Rady Praw Człowieka o postępie wprowadzenia jej zaleceń, oraz o niepodjęciu działań.
 
66.     Rząd powinien rozpowszechnić wszelkimi dostępnymi środkami daną opinię pomiędzy wszystkimi interesariuszami.
 
67.     Grupa Robocza przypomina, że Rada Praw Człowieka zachęca wszystkie Państwa do współpracy z Grupą Roboczą oraz prosi o wzięcie pod uwagę jej opinii i jeżeli to konieczne, podjęcie odpowiednich środków do naprawienia sytuacji osób arbitralnie pozbawionych wolności oraz do poinformowania Grupy Roboczej o podjętych środkach.13

 
[Przyjęto dnia 20 kwietnia 2018 roku]

[1] Patrz opinia nr 41/2013 (Libia), która stwierdza, że źródło informacji i rząd nie zawsze mają równy dostęp do dowodów i często tylko rząd posiada odpowiednie informacje. W tym przypadku Grupa Robocza przypomniała, że gdy domniemywa się, że osobie nie zostały udzielone przez władze publiczne, pewne gwarancje proceduralne, do których jest ona uprawniona, ciężar dowodu negatywnego faktu stwierdzonego przez wnioskodawcę spoczywa na władzy publicznej, ponieważ jest ona „ogólnie zdolna do wykazania, że postępowała zgodnie z odpowiednimi procedurami oraz stosowała gwarancje wymagane przez poprzez przedstawienie dowodów z dokumentów działań, które zostały przeprowadzone”: Ahmadeu Sadio Diallo (Republika Gwinei vs. Demokratyczna Republika Kongo), MTS, Wyrok, 30 listopada 2010, paragraf 55.

[2] Patrz opinia nt 50/2013, paragraf 38; 69/2012 paragraf 40-42; 33/2010, paragraf 11; i 25/2008 paragraf 15-16.

[3] Patrz Komisja Praw Człowieka, uwaga ogólna nr 35 do artykułu 9: wolność i bezpieczeństwo CCRR/C/GC/35,16 grudnia 2014, paragraf 37.

[4] Patrz A/HRC/19/57, paragrafy 48-58.

[5] Podstawowe zasady i wytyczne Narodów Zjednoczonych dotyczące środków naprawczych i praktyk stosowanych wobec praw osób pozbawionych wolności do procesu sądowego (Podstawowe zasady i wytyczne Narodów Zjednoczonych), A/HRC/30/37, zasada 12 i wytyczna 13.

[6] Ibidem, wytyczna 13, paragrafy 80-81.

[7] Patrz np. opinia nr 89/2017, paragraf 56; 50/2014 paragraf 77; i 19/2005 paragraf 28(b), w których Grupa Robocza doszła do podobnych wniosków dotyczących naruszenia zasady równości broni w przypadku braku dostępu zatrzymanego do utajnionej informacji.

[8] Patrz również opinia nr 9/2018, paragraf 50.

[9] Podstawowe zasady i wytyczne Narodów Zjednoczonych, zasada 11 i wytyczna 10.

[10] Patrz Komisja Praw Człowieka, uwaga ogólna nr 35 do artykułu 9 (Wolność i bezpieczeństwo osobiste), supra notę 3, paragraf 34 i 42, Patrz również Zbiór Zasad Ochrony Wszelkich Osób Podlegających Zatrzymaniu lub Aresztowaniu, zasady 32(2) i 37.

[11] Patrz Komisja Praw Człowieka, uwaga ogólna nr 35 do artykułu 9 (Wolność i bezpieczeństwo osobiste), supra notę 3, paragraf 48, Patrz również Podstawowe zasady i wytyczne Narodów Zjednoczonych, wytyczna 7, paragraf 66.

[12] Podstawowe zasady i wytyczne Narodów Zjednoczonych, zasada 4 paragraf 51. Patrz również zasada 6.

ZałącznikWielkość
POPR_Grupa robocza_pl.pdf4.54 MB
Scanner_20180430_103723.pdf1.63 MB

Ogłoszenia parafialne

Społeczność

future2