Multimedia

Kto przegląda

W tej chwili stronę przegląda 0 użytkowników i 6 gości.

Odpowiedź byłemu staliniście - ocena jednostek, postęp naukowy i zadania marksistów

Obalony pomnik Stalina

LIST NASZEGO CZYTELNIKA:

Witajcie! Aktualnie przeżywam mocny kryzys ideologiczny, nie mam już pojęcia kto ma rację, staliniści, czy trockiści, czy w ogóle komunizm jest słuszny, z drugiej strony obserwacja świata utwierdza mnie w przekonaniu, że marksizm jest wciąż aktualny, a kapitalizm nie jest najlepszym, "wiecznym", niezmiennym, idealnym systemem. Przeszedłem przez prawie wszystkie "odmiany" marksizmu, jednak analiza ich poglądów i praktyki, jak i porównanie ich z marksizmem-leninizmem wyjawia sprzeczności, niekonsekwencje, itp. Nie wiem już szczerze co o tym wszystkim myśleć. Dlatego też proszę was o odpowiedź na pytania jakie wam zadam, mając wielką nadzieję na to, że wasze odpowiedzi pomogą mi lepiej to wszystko zrozumieć i podjąć odpowiednie decyzje, jestem bowiem bardzo zainteresowany zapoznaniem się z trockistowskim punktem widzenia na te kwestie, z punktem, który dotąd uważałem za błędny i zwalczałem z wszelkich sił. Proszę więc was o zrozumienie mojej aktualnej pozycji i o to abyście nie odebrali tych pytań jako atak, czy próbę polemiki.
1). Jak oceniacie Feliksa Dzierżyńskiego, z jednej strony widzę, że go szanujecie, z drugiej krytykujecie za to co robił razem ze Stalinem.
2). Zapewne znana jest wam historia Łysenki w ZSRR. Burżuazyjna "nauka" uznaje to za porażkę materializmu dialektycznego i porównuje go do metody pseudonaukowej, z góry zakładającej wynik na korzyść ideologii komunistycznej, ignorując zasady materializmu dialektycznego o jakich pisali Marks i Engels, w świetle których materializm dialektyczny jest jak najbardziej naukowy, wracając jednak do kwestii Łysenkizmu, co sądzicie o tym wszystkim, ja uważam to za wypaczenie materializmu dialektycznego, a nie jego konsekwencje, jeśli coś tu zawiniło to nie materializm dialektyczny tylko praktyka biurokracji i jej wypaczenie marksizmu, co sądzicie o tym , jak i o burżuazyjnej krytyce, która wykorzystuje tę sprawę do zaatakowania marksizmu i materializmu dialektycznego w ogóle i przypisania mu cech biurokracji ZSRR.
 
3). Co sądzicie o rozwiązaniu kominternu w 1943 roku przez Dymitrowa, i o reakcji Stalina, która była na to jak najbardziej pozytywna i podparta frazesami o wolności i innych tego typu pier****ch, jak i o skutkach tej decyzji, albo najlepiej ogólnie co sądzicie o kominternie i jego działaniach w latach 1924-1943, szczególnie jeśli chodzi o okres 1933-1943. Pytanie może wydać się wam dziwne, ale miejcie na uwadze, że nie czytałem prac Trockiego i nie znam zbyt dobrze jego spostrzeżeń i wniosków, jak i w ogóle historii 4 międzynarodówki i jej praktyki, tak że byłbym wam wielce wdzięczny gdybyście mogli pokrótce streścić mi te sprawy, lub skierować do odpowiedniej literatury.  
 
4). Wcale nie takie głupie pytanie, jak właściwie dzisiejśi trockiści oceniają postać Józefa Stalina? Jako marksiści uwzględnić muszą warunki historyczne w jakich dana postać żyła i jakie były skutki jej działań, jestem bardzo ciekaw, gdyż ocena Stalina wśród Trockistów, z tego co mogłem dotąd zauważyć różni się. Gdzieś przeczytałem, że jakiś Trockista nazwał Stalina Napoleonem Komunizmu, co sądzicie o takim stwierdzeniu?
 
5). Jak oceniacie Enwera Hodżę i politykę APP w latach 1944-1985?
 
6). Jak oceniacie Ernsta Austa i KPD/ML?
 
7). Jak oceniacie Ernsta Thalmanna?
 
8). Jak oceniacie Berię?
 
9). Dotąd jako Stalinista uważałem, że trockiści popierali i popierają titoistów i maoistów, czy to prawda, czy wy ich popieracie?
 
10). Osobiście uważam, że maoiści nawet gorzej wypaczyli marksizm niż staliniści, a co wy sądzicie?
 
11). Jak Trockiści oceniają Anarchizm i anarchistów? Z tego co wiem marksizm jest całkowicie anarchizmowi przeciwny.
 
12). Czy według was Fidel Castro zasługuje od marksistów na szacunek, mimo że z marksizmem nie ma nic wspólnego i reprezentował on narodową burżuazję Kuby, a nie jej proletariat? Czy w ogóle zgadzacie się z moim stwierdzeniem następującym po pytaniu? Jeśli nie wyjaśnijcie czemu się mylę, lub co wy uważacie, bardzo mnie ta kwestia interesuje.
 
13). Czy to wszystko co staliniści mówili o Trockim, że doprowadził w czasie rewolucji październikowej i obrony przed interwencją do wielu porażek, podjął wiele tragicznych decyzji, dopuścił się zdrad i zbrodni? Czy to wszystko kłamstwa stalinistów?
 
14). Twierdzicie, że zabójca Trockiego był nasłany przez NKWD, z kolei staliniści twierdzą, że był on trockistą, który znienawidził swojego mentora. Macie dowody wskazujące na zlecenie, lub pomoc w zabójstwie Trockiego przez Stalina, NKWD, oprócz motywu?
 
15). Trocki jest przez Trockistów uważany za 4 klasyka marksizmu. Moglibyście powiedzieć mi w skrócie co Trocki wniósł do Marksizmu?
 
16). Czy prawdą jest, że przed rewolucją październikową Trocki i Lenin byli przeciwnikami politycznymi, a Trocki wciąż podejmował błędne decyzje i wysnuwał błędne wnioski teoretyczne?
 
17). Co sądzicie o Pol Pocie i jego pseudo marksistowskiej polityce?
 
18). Co sądzicie o Antonie Makarenko? Czy warto czytać jego prace?
 
 
19). Co sądzicie o Maksymie Gorkim?
 
20). Co sądzicie o Kalininie?
 
21). Co sądzicie o Mołotowie?
 
22). Co sądzicie o Bierucie?
 
23). Co sądzicie O Gomułce?
 
24). Co sądzicie O Gierku?
 
25). Czy istnieje jakaś międzynarodowa organizacja trockistowska? Jaki jest aktualny program Trockistów, z którym wy się zgadzacie? Doradźcie mi proszę co powinien zrobić marksista w dzisiejszych czasach by wspomóc walkę o komunizm?
 
26). Czy udostępniliście na swojej stronie wszystkie dostępne w internecie pisma Trockiego? Powiedzcie jakich wam brakuje w języku polskim, a postaram się przetłumaczyć dostępne po angielsku. Powiedzcie również czy udostępniliście na swojej stronie komplet dzieł Marksa, Engelsa i Lenina, bo jeżeli nie to gdy zdobędę skaner, zeskanuje je i prześlę wam w formie PDF. No cóż tytuł jest trochę mylący, wybaczcie mi za to, jak i za to jeśli niektóre pytania wydały wam się bezsensowne, ale naprawdę nie wiem co już o tym wszystkim myśleć, kapitalistyczna anarchia panuje w ideologii, setki tysięcy szkółek, każda inna, każda nazywa siebie tą prawdziwą i bądź tu mądry. Bardzo proszę was o odpowiedź, liczę że dzięki tym pytaniom wyjaśnią się pewne niejasne kwestie. W końcu tak rozwija się nauka, pytania, pytania, dociekanie prawdy, analiza, itd. Z góry bardzo wam dziękuję i życzę powodzenia! Z komunistycznym pozdrowieniem!
 
PS. proszę nie publikujcie mojego adresu E-mail, a jeżeli uznacie że warto to opublikujcie moje pytania i swoje odpowiedzi w dziale "Listy do redakcji", jeżeli uznacie że są tego warte ze względu na charakter edukacyjny.
 
 
-------------------------------------------------------------------------------------
ODPOWIEDŻ WR:

 
Marksistowskie podejście
 
Na samym wstępie musimy wskazać, że pytania są źle postawione. Jako marksiści uważamy, że siłą napędową historii jest walka klas, a nie wybitne jednostki. Jeśli charakteryzujemy już jednostki, to musimy rozpatrzeć tło społeczno-historyczne, tzn. scharakteryzować te jednostki jako przedstawicieli określonych warstw i klas społecznych oraz trendów politycznych w ramach konkretnego sposobu produkcji. Trzeba tutaj przypomnieć uwagę wielkiego materialisty Helwecjusza: „Każda epoka ma swoich wielkich ludzi, a jeśli nie ma, to ich tworzy” - to „epoka” (a mówiąc po marksistowsku: historycznie konkretne stosunki produkcji i stopień rozwoju sił wytwórczych) jest pierwotna wobec jednostek i to od „epoki” musimy zacząć analizę.
 
Gdybyśmy zabrali się do sprawy odwrotnie, tzn. rozpoczęli od oceny jednostek, a następnie przeszli do oceny epoki tworzonej przez te jednostki, napotkalibyśmy dwa problemy. Po pierwsze, skąd wziąć kryteria oceny (na jakiej podstawie oceniamy daną postać jako postępową/reakcyjną, dobrą/złą) – przeszkoda nie do rozwiązania, zważywszy, że te kryteria są zawsze zdeterminowane społecznie. Po drugie, ile jednostek mamy poddać ocenie, zanim możemy przejść do oceny społeczeństwa. Możemy ten problem rozwiązać na dwa sposoby – albo uznajemy, że historię tworzy garstka wielkich ludzi, a reszta ludzkości stanowi jedynie bierną masę (stanowisko reakcyjne i antynaukowe), albo wydłużamy listę jednostek do oceny w nieskończoność....
 
Musimy zatem dokonać charakterystyką stalinizmu jako trendu i formacji politycznej.
 
Dla ustanowienia socjalizmu, rozumianego jako nowego typu formacja społeczna, w której państwo zamiast być specjalną siłą do dławienia pracującej i wyzyskiwanej większości zacznie być jej reprezentantem – a co za tym idzie – zacznie obumierać, konieczne jest całkowite zdławienie burżuazji (a to oznacza zwycięstwo rewolucji światowej – nie można twierdzić, że kapitaliści zostali pokonani, dopóki istnieje groźba kontrrewolucyjnej napaści) oraz odpowiednio wysoki stopień rozwoju sił wytwórczych - jak przyznał niegdyś Karol Marks, bez odpowiedniego rozwoju sił wytwórczych uspołecznienie gospodarki sprowadza się do uspołecznienia nędzy, a społeczeństwo zostaje pochłonięte walką o rzeczy niezbędne do życia.
Z racji faktu, że pierwsza w historii rewolucja proletariacka miała miejsce w kraju kulturalnie i gospodarczo zacofanym, z racji panującego tam masowego ubóstwa, kulturalnego zacofania mas i klęski rewolucji robotniczych w Niemczech i innych krajach wysoko rozwiniętych gospodarczo, nie zaistniały obiektywne warunki zwycięstwa socjalizmu. Zamiast tego, w wyniku konieczności obsługi uprzywilejowanych grup potrzebnych dla obrony, przemysłu, techniki i nauki, wyodrębniła się biurokracja, która następnie usamodzielniła się politycznie od proletariatu. W ten sposób powstał twór, który Trocki nazwał zdegenerowanym państwem robotniczym, tzn. „społeczeństwem wewnętrznie sprzecznym, pośrednim pomiędzy kapitalizmem a socjalizmem, w którym: a) siły wytwórcze są jeszcze bardzo niewystarczające po temu, żeby własności państwowej nadać charakter socjalistyczny; b) zrodzone przez ubóstwo ciążenie ku akumulacji pierwotnej przebija się przez niezliczone szczeliny gospodarki planowej; c) zasady dystrybucji, zachowują charakter burżuazyjny, leżą u podstaw nowego rozwarstwienia społecznego; d) rozwój ekonomiczny, powoli polepszając sytuację materialną ludzi pracy, sprzyja szybkiemu kształtowaniu się warstwy uprzywilejowanej; e) wykorzystując antagonizmy społeczne biurokracja przeobraziła się w uwolnioną spod kontroli i obcą socjalizmowi kastę; f) zdradzony przez partię rządzącą przewrót społeczny utrzymuje się jeszcze w stosunkach własności i w świadomości ludzi pracy; g) dalszy rozwój skumulowanych sprzeczności może zarówno doprowadzić do socjalizmu, jak i odrzucić wstecz do kapitalizmu; h) na drodze do kapitalizmu kontrrewolucja musiałaby złamać opór robotników; i) na drodze do socjalizmu robotnicy musieliby obalić biurokrację.
 
Po drugiej wojnie światowej w krajach Europy wschodniej należących do radzieckiej strefy buforowej pod zarządem pro-radzieckiej biurokracji doszło do nacjonalizacji środków produkcji i ustanowienia gospodarki planowej wzorowanej na ZSRR. Kraje te w znacznym stopniu upodobniły się do ZSRR, kapitalizm nie został tam jednak obalony przez rewolucyjną akcję mas, lecz przez militarno-biurokratyczne działanie biurokracji radzieckiej. Trzeci Kongres IV Międzynarodówki, który obradował w Paryżu w kwietniu 1951 nazwał tę formę władzy politycznej zdeformowanym państwem robotniczym. Według IV Międzynarodówki, biurokratyczna deformacja tych państw była tego samego rzędu co w ZSRR, a proletariat tak samo został pozbawiony władzy politycznej.
 
Trockiści postrzegają biurokrację państwowo-partyjną jako warstwę postępową względem burżuazji, ponieważ broni przed nią państwowej własności, a jako reakcyjną względem proletariatu, ponieważ broni przed nim burżuazyjnych stosunków podziału oraz hamuje rozwój sił wytwórczych, co ostatecznie prowadzi do kontrrewolucji kapitalistycznej. Stąd równoległe wysuwanie postulatu militarnej obrony zdegenerowanych i zdeformowanych państw robotniczych oraz antybiurokratycznej rewolucji politycznej. Dlatego pomimo naszej opozycji wobec stalinizmu uważamy, że propagowanie prawdy o obiektywnych zdobyczach socjalnych i ekonomicznych PRL i innych zbiurokratyzowanych państw robotniczych jest warunkiem odrodzenia się lewicy społecznej w Polsce. Odróżnia to nas np. od antykomunistycznych socjaldemokratów z Partii Razem. Również podnoszony przez nas postulat obrony militarnej istniejących zbiurokratyzowanych państw robotniczych (Kuby i Korei Północnej) odróżnia nas od pseudolewicowców takich, jak np. Barbara Nowacka, która nawołuje do imperialistycznej agresji na KRLD.
 
Międzynarodówka Komunistyczna w okresie stalinizmu uległa biurokratycznej degeneracji, która znalazła odbicie w kwestii priorytetów politycznych tej organizacji – o ile za Lenina radziecka polityka zagraniczna podporządkowana była interesom światowej rewolucji, o tyle wraz z procesem stalinizacji interesy światowego proletariatu podporządkowane zostały interesom radzieckiej biurokracji. Rozwiązanie organizacji przez Stalina na prośbę zachodnich imperialistów stanowiło finał tego procesu. W krajach kapitalistycznych trockiści krytykowali (i krytykują) partie stalinowskie z pozycji marksistowskich, jednocześnie uznając je za partie robotnicze i realizując politykę jednolitofrontową.
 
Wkład Trockiego
 
Analiza zdegenerowanego państwa robotniczego (oparta na Leninowskiej charakterystyce ZSRR jako „państwa robotniczego z biurokratycznym wypaczeniem”) to jeden z najważniejszych teoretycznych wkładów w rozwój myśli marksistowskiej, ale nie jedyny.
 
Trocki sformułował teorię nierównomiernego i kombinowanego rozwoju. Zakłada ona, że postęp społeczny różnych kultur i narodów nie przebiega z jednakową prędkością (rozwój nierównomierny), ale jednocześnie kultury i narody wzajemnie na siebie oddziałują (rozwój kombinowany). Przykładowo, carska Rosja na początku XX wieku była krajem, gdzie półfeudalne stosunki na wsi współwystępowały z kapitalistycznymi stosunkami w miastach, przy czym dominował kapitał zagraniczny, a rodzima burżuazja była wyjątkowo słaba.
 
Z tej teorii wywodzi się teoria permanentnej rewolucji. Trocki wskazywał, że w carskiej Rosji (i innych krajach gospodarczo zacofanych) rodzima klasa kapitalistyczna zbyt słaba, aby dokonać rewolucji burżuazyjnej, a kapitał zagraniczny wspiera reakcyjną nadbudowę polityczną, która pacyfikuje najemną siłę roboczą. Trocki uznał więc, że to proletariat musi dokonać rewolucji, która zrealizuje postulaty burżuazyjno-demokratyczne. Ponieważ jednak zwycięski proletariat spotkałby się z oporem burżuazji politycznie związanej z obalonym porządkiem, klasa robotnicza zmuszona byłaby do wywłaszczenia burżuazji. Innymi słowy rewolucja musiałaby zrealizować zarówno postulaty burżuazyjno-demokratyczne jak i socjalistyczne. Jednocześnie, ponieważ rewolucja wymierzona byłaby w globalny kapitał imperialistyczny, musiałaby się ona przekształcić z narodowej w światową. Ze względu na tą progresję (od polityki burżuazyjno-demokratycznej do socjalistycznej oraz od zrywu narodowego do światowego) rewolucja byłaby permanentna. Prognoza Trockiego sprawdziła się – w Rosji dopiero władza radziecka wypełniła zadania rewolucji burżuazyjnej (kwestia rolna, kwestia narodowościowa, stłumienie kontrrewolucji monarchistycznej), jednocześnie rozpoczynając dzieło budowania podstaw socjalizmu.
 
W oparciu o teorię rewolucji permanentnej i Leninowską krytykę biurokracji Trocki rozwinął swoją analizę zdegenerowanego państwa robotniczego, która jest organicznie związana z jego obroną autentycznego marksizmu przed stalinowskim rewizjonizmem (rewolucja światowa zamiast „socjalizmu w jednym kraju”, demokracja radziecka zamiast biurokratycznej dyktatury, zniesienie klas zamiast przekształcenia ich w „klasy nieantagonistyczne” itd.).
 
W obliczu demoralizacji klasy robotniczej przez partie socjaldemokratyczne i stalinowskie Trocki wysunął hasło postulatów przejściowych, których celem było „pokonać sprzeczność między dojrzałością obiektywnych warunków do rewolucji a niedojrzałością proletariatu i jego awangardy (zagubieniem i rozczarowaniem starszego pokolenia, brakiem doświadczenia pokolenia młodszego) (...), znaleźć pomost między ich dzisiejszymi żądaniami a programem socjalistycznej rewolucji. Pomost ten winien polegać na systemie żądań przejściowych, które wychodzą od dzisiejszych warunków i dzisiejszej świadomości szerokich warstw klasy robotniczej i niezmiennie prowadzą do jednego i tego samego wniosku - zdobycia władzy przez proletariat. ”. Bazuje on m.in. na doświadczeniach rosyjskich rad robotniczych i komitetów fabrycznych.
 
Trockizm to leninizm wzbogacony o doświadczenia ruchu robotniczego po śmierci Lenina. Z powodu demaskatorskiej postawy Trockiego, który ukazywał kontrrewolucyjny charakter stalinizmu, biurokracja przedstawiająca się jako spadkobiercę Lenina próbowała zafałszować historię partii i rewolucji. W końcu, skoro Stalin jest „najwierniejszym uczniem Lenina”, dlaczego tak wielu wybitnych towarzyszy pierwszego przywódcy ZSRR zasiliło szeregi antystalinowskiej opozycji? Wg stalinowskiej propagandy kto był wrogiem Stalina, musiał być również wrogiem Lenina – a Lenin musiał być idiotą, który nieustannie powierzał odpowiedzialne stanowiska jawnym zdrajcom i sabotażystom. Biurokratyczna historiografia wyolbrzymiała znaczenie konfliktów między Leninem a późniejszymi antystalinistami, jednocześnie negując istnienie takich konfliktów na linii Lenin-Stalin (m.in. przez negowanie prawdziwości „testamentu politycznego” Lenina). Biurokracja bała się trockistów i proletariackiej rewolucji politycznej, która mogłaby pozbawić ją władzy. Dlatego też Lew Trocki został zesłany do Ałma Aty, a następnie wydalony z ZSRR i zmuszony do emigracji, po czym w roku 1940 został zamordowany przez Ramona Mercadera. Mercader podszywał się pod zwolennika Trockiego, aby uzyskać dostęp do jego strzeżonej willi w Coyoacan w Meksyku. Ramon Mercader vel Frank Jackson został wyposażony w pieniądze i fałszywy paszport przez agenta NKWD (https://www.nytimes.com/1989/ ).
 
Marksizm a anarchizm
 
Trockiści akceptują marksistowską krytykę anarchizmu. Sprowadza się ona do 2 punktów: kwestii partii i kwestii państwa. Marksiści zwracają uwagę, że wzrost świadomości klasowej proletariatu (przekształcanie się „klasy w sobie” w „klasę dla siebie”) nie dokonuje się równomiernie w całej klasie, dlatego konieczna jest organizacja jej najbardziej uświadomionej politycznie części (awangardy) w partii politycznej.
 
Poza tym po obaleniu kapitalizmu konieczne jest istnienie państwa – 1) z przyczyn politycznych, tzn. w celu obrony władzy ludzi pracy przed wyzyskiwaczami, 2) z przyczyn ekonomicznych. Pierwszy powód jest dość zrozumiały, drugi wymaga nieco wyjaśnienia. Marksiści postulują podział produktu kolektywnej pracy wg zasady „od każdego wg możliwości, każdemu wg potrzeb”, lecz jednocześnie rozumieją, że niemożliwa jest jej natychmiastowa realizacja. „Państwo socjalistyczne, nawet w Ameryce, na fundamencie najwyżej rozwiniętego kapitalizmu, nie mogłoby od razu dać każdemu tyle, ile ten potrzebuje i dlatego byłoby zmuszone nakłaniać każdego, by produkował jak najwięcej. W takich warunkach funkcja poganiacza z natury rzeczy spada na państwo, które ze swej strony musi uciekać się do wykształconych przez kapitalizm metod wynagradzania za pracę, nieco tylko korygując je i łagodząc. ” (Trocki) Dopiero, kiedy siły wytwórcze rozwiną się do tego stopnia, że możliwa będzie praca „wg możliwości” i podział „wg potrzeb” możliwe będzie obumarcie państwa-poganiacza.
 
Materializm dialektyczny a postęp naukowy
 
Świat materialny jest niewyczerpany poznawczo. Wiedza to skończone, ograniczone, niepełne względna odbicie w świadomości ludzkiej nieskończenie złożonego wszechświata. Pod wpływem praktycznej działalności człowieka te niepełne, ograniczone wyobrażenia są zastępowane przez wyobrażenia lepiej, pełniej odzwierciedlające rzeczywistość. „Historia nauk jest historią stopniowego eliminowania tych bzdur albo zastępowania ich przez inne, ale coraz mniej niedorzeczne bzdury.” (Engels) Hipotezy naukowe (materialistyczne) są zastępowane przez inne naukowe (materialistyczne) hipotezy – i fakt, że niektóre naukowe (materialistyczne) hipotezy okazują się błędne, nie obala całego światopoglądu naukowego (materializmu).
 
Dlatego błędność „proletariackiej nauki” Łysenki nie świadczyłaby o błędności materializmu dialektycznego, nawet gdyby łysenkoizm nie był biurokratycznie wspieraną hucpą. Trofim Łysenko wyciągnął nieuprawnione wnioski ze swoich doświadczeń nad jarowizacją niektórych płodów rolnych - stwierdził mianowicie (błędnie), że skutki jarowizacji stają się dziedziczne i że stanowi to szczególny przypadek ogólniejszego prawa o dziedziczeniu cech nabytych (również błędnego). Ponieważ pierwotne eksperymenty Łysenki z jarowizacją odniosły sukces (choć agronom nie zrozumiał mechanizmu tego procesu), był on popierany przez biurokrację. Afera Łysenki pokazuje wady władzy biurokratycznej hamującej wolność dyskusji i badań naukowych. Trzeba zaznaczyć, że łysenkoizm był krytykowany przez biologów-marksistów w ZSRR (np. Jurij Filipczenko) i poza nim (np. Brytyjczyk J.B.S Haldane).
 
Jeśli chodzi o teorie Antona Makarenki to w dalszym ciągu uznawane są za ważny wkład w myśl pedagogiczną (http://czasopisma.bg.ug.edu.pl/index.php/pwe/article/view/762), mimo że nauka nie stoi w miejscu i część jego tez może mieć już charakter historyczny (podobnie „O pochodzeniu gatunków” i „O obrotach sfer niebieskich” nie odzwierciedlają obecnego stanu wiedzy przyrodniczej, ale nikt raczej nie myśli o negowaniu znaczenia tych prac).
 
Co robić?
 
Istnieje wiele organizacji odwołujących się do dziedzictwa Lwa Trockiego. Marksista w dzisiejszych czasach powinien się uczyć, aby opanować teorię, zwłaszcza teorię ekonomiczną. W dzisiejszych czasach, zwłaszcza w Polsce konieczne jest utworzenie partii rewolucyjnej reprezentującej interesy proletariatu. Jednocześnie marksista powinien uczestniczyć w walkach społecznych wymierzonych w niesprawiedliwe stosunki kapitalistyczne.
Jak pisał Lenin w "Co robić?", partii nie da się zbudować bez pisma politycznego, które służy jako kolektywny organizator i kolektywny agitator. Tworzenie pisma politycznego jest wielką szkołą teorii marksistowskiej i praktycznej działalności. Naszym celem, jako kolektywu redakcyjnego "Władzy Rad" jest stworzenie właśnie takiej partii. Różnica między czasami Lenina a dzisiejszymi jest taka, że papierowa gazeta została dzisiaj zastąpiona przez media elektroniczne. Zachęcamy więc wszystkich marksistów chętnych do pisania do współpracy z naszym portalem.
Prace Lenina i Trockiego są dostępne pod zakładkami "Włodzimierz Lenin" i "Lew Trocki" w dziale "Klasycy marksizmu", podobnie jak prace Karola Marksa, Fryderyka Engelsa i Róży Luksemburg. Jeśli Towarzysz ma dostęp do innych tekstów klasyków, jak najbardziej zachęcamy do digitalizacji, jak również tłumaczeń.

Odnośnie samych pytań, odpowiedzi na wiele z nich udzieliliśmy już wcześniej w artykułach opublikowanych na WR.
 


Polecamy więc szanownemu Towarzyszowi zapoznanie się z następującą listą artykułów:
1)"Komunizm a stalinizm" http://1917.net.pl/node/17881 (2010)
 
2) "Stalinizm jako rewizjonizm" http://www.1917.net.pl/node/2784 (2013)

3) „Komunizm – o jego historii i wyższości nad kapitalizmem” http://www.1917.net.pl/node/19325 (2014)
 
 

4) „"Państwa komunistyczne" - czyli państwa robotnicze, zdegenerowane państwa robotnicze i zdeformowane państwa robotnicze - odpowiedź Borysowi Kowalikowi” http://1917.net.pl/node/19721 (2015)
 
 
 
5) „Fidel Castro (13.08.1926 – 25.11.2016) wielki antyimperialista i internacjonalista” http://1917.net.pl/node/21958 (2016)
 
 
 
6) Zbigniew Marcin Kowalewski: „Dlaczego Gierkowi się nie udało” www.1917.net.pl/node/9964 (2012)
 
 
7) Zbigniew Marcin Kowalewski: „Czas Czerwonych Khmerów – rewolucja, rasizm i ludobójstwo http://1917.net.pl/node/10021 (2012)
 
 
8) Zbiór tekstów o Feliksie Dzierżyńskim
http://1917.net.pl/?q=raportfeliks

Społeczność

BLOOD