Multimedia

Kto przegląda

W tej chwili stronę przegląda 0 użytkowników i 61 gości.

Portoryko: Kontynuować walkę o obalenie kasty politycznej!

Portoryko

Poniżej publikujemy deklarację Comité Organizador por una Internacional Comunista Obrera y Revolucionaria o Puerto Rico.
 
**********
 
Portoryko: Kontynuować walkę o obalenie kasty politycznej!
 
W ostatnich miesiącach Portoryko znalazło się w centrum uwagi z powodu serii protestów, mobilizacji i strajków w dniach 13–24 lipca, co zakończyło się rezygnacją gubernatora Ricardo Rosello. Środki masowego przekazu starają się opisać tę serię protestów wyłącznie w kontekście wiadomości Rosello skierowanych do jego gabinetu, w których czynił homofobiczne uwagi na temat osobistości portorykańskich, atakował prasę, ofiary huraganu Maria itp. Ten incydent zyskał nazwę Telegramgate.
 
 
Ale prawda jest taka, że Telegramgate było tylko bezpośrednim powodem protestów, ponieważ przyczyny, które faktycznie sprowokowały ten bunt, mają charakter strukturalny i jako takie nie zostały one rozwiązane. Przeciwnie, przyczyny te ujawniają się i zaostrzają się.
 
Przede wszystkim Portoryko jest quasi-kolonią. Oznacza to, że nawet pomimo faktu, że Portoryko nie jest już legalną kolonią USA, dominacja ekonomiczna i polityczna USA czyni je ich ofiarą. Jednak w przeciwieństwie do innych zacofanych krajów, które zdołały przekształcić się w półkolonie, Portoryko tego nie uczyniło. Wyspa jest więc quasi-kolonią.
 
Początkowo, Portoryko było hiszpańską kolonią, która pod koniec XIX wieku została przekazana USA po wojnie hiszpańsko-amerykańskiej 1898 r., kiedy Kuba uniezależniła się od Hiszpanii, a Portoryko, Guam i Filipiny zostały przekazane USA w zamian za reparacje. Od tego czasu ludność portorykańska żyje w de facto kolonii USA, zdobywszy pewne drobne ustępstwa w swojej historii.
 
Na przykład w 1917 r. przyjęto ustawę Jonesa-Shafrotha, nadającą Portorykańczykom obywatelstwo amerykańskie, ale obywatelstwo to nie pozwala im m.in. oddawać głosu na prezydenta, jeśli nie mają zarejestrowanego adresu w USA.
 
Ponadto w 1950 r. uchwalono Ustawę Publiczną 81-600, która pozwoliła elicie politycznej Portoryko na stworzenie własnej konstytucji narodowej, ale musiała ona być również zatwierdzona przez USA. Tak więc w 1952 r. Portoryko zostało formalnie terytorium stowarzyszonym.
 
Od tego czasu Portoryko jest formalnie rządzone przez Zgromadzenie Ustawodawcze, ale z ograniczonymi uprawnieniami: przegłosowane przez nie ustawy mogą zostać unieważnione przez Kongres USA; Portoryko nie ma też własnego budżetu, własnej armii, zdolności do ubiegania się o pożyczki od innych krajów lub podmiotów finansowych itp. Tak więc Zgromadzenie Ustawodawcze jest w rzeczywistości łańcuchem transmisyjnym interesów imperialistycznych na wyspie, zarządzanym przez polityczną elitę Portoryko.
 
Teraz ten brak suwerenności łączy się z problemami gospodarczymi wyspy: dług zewnętrzny o wartości 73 miliardów dolarów, ciągła recesja w ciągu ostatnich 10 lat, 35% bezrobotnych, 50% żyjących w ubóstwie, tylko 40% spośród 3 milionów ludzi mieszkających na wyspie ma zarejestrowaną pracę itp. Sytuacja ta umożliwiła Portorykańczykom przebywanie bardziej poza wyspą, niż na niej.
 
Wcześniej na wyspie interweniowała administracja Obamy z wykorzystaniem Ustawy PROMESA z 2016 r. Ustawa nadała Urządowi Kontroli Skarbowej większe uprawnienia niż konstytucji i zgromadzeniu ustawodawczemu Portoryko, aby Portoryko spłaciło swój dług publiczny. Od tego czasu zwolnienia, cięcia pensji i wydatków na zdrowie mnożą się.
 
A rok później huragan Maria uderzył w wyspę. Pozostawił ponad 40 000 zmarłych i zaginionych, ale rządowi Rosello poświęcił cały rok na uznanie ofiar i nawet kiedy to zrobił, zaniżył liczbę ofiar, aby wypłacić jak najmniej odszkodowań.
 
Takie były strukturalne fakty, które wraz z korupcją i Telegramgate umożliwiły lipcowy bunt przeciwko rządowi Rosello, z wyjątkową obecnością związków zawodowych (takich jak Unión General de los Trabajadores i Central Puertorriqueña de Trabajadores), które pomimo represji były w stanie pokonać Rosello, osiągając apogeum 22 lipca ze strajkiem generalnym i mobilizacjami oraz półmilionowym zgromadzeniem wokół stadionu Hiram Bethorn.
 
Pierluisi objął rząd po rezygnacji Rosello. Niemniej jednak samo Zgromadzenie Ustawodawcze postawiło mu zarzuty, zastępując go Wandą Vazquez; wszyscy trzej są członkami Nowej Partii Postępowej (prawicowi liberałowie). Ale nawet pomimo tego, że Wanda Vazquez obiecała, że podniesie standard życia ludzi pracy, faktem jest, że cały rząd cierpi z powodu wewnętrznych kryzysów Nowej Partii Postępowej, która chce, aby robotnicy spłacili dług.
 
Z tego powodu najbardziej świadomi antykapitalistyczni robotnicy i uciskani mieszkańcy Portoryka muszą zjednoczyć się w Robotniczą Partię Rewolucyjną która walczyć będzie o władzę polityczną, aby obalić kapitalistów i walczyć o prawdziwą niepodległość dla wyspy w celu zbudowania socjalizmu:
 
• O ogólny wzrost wynagrodzeń zrównany z podstawowym koszykiem żywności indeksowanym co miesiąc!
• O ruchomą skalę godzin pracy dla wszystkich!
• Utworzyć grupy samoobrony przed represjami policyjnymi i, jeśli dojdzie do agresji imperialistycznej, przekształcić je w ludową milicję!
• Nie dla spłaty długu! Precz z Radą Kontroli Skarbowej!
• Bezwarunkowa niepodległość dla Portoryko!
• Precz z Wandą Vazquez i całą proimperialistyczną elitą! Strajk generalny, aby ich wypędzić!
• O rząd robotniczy Unión General de los Trabajadores i Central Puertorriqueña de Trabajadores, aby zastosowali robotniczy ekonomiczny plan awaryjny.

Społeczność

Lenin 666