Multimedia

Kto przegląda

W tej chwili stronę przegląda 0 użytkowników i 102 gości.

Międzynarodowy proletariacki program działania (29.03.2020) - Przeciwko rozprzestrzenianiu się pandemii i niemocy rządów kapitalistycznych!

Prospettiva operaia

Międzynarodowy proletariacki program działania (29.03.2020)

Przeciwko rozprzestrzenianiu się pandemii i niemocy rządów kapitalistycznych!

Kryzys wywołany przez rozprzestrzenianie się koronawirusa nabrał nowych wymiarów – zdrowotnego, ekonomicznego i politycznego.

Z jednej strony liczba chorych jest bliska 700 000 przypadków [obecnie 19 kwietnia jest to ponad 2 miliony - przyp.red. WR], choć obecnie szacuje się, że jest znacznie wyższa, ponieważ na całym świecie środki wykrywania są albo nieobecne, albo napotykają znaczne opóźnienia we wdrażaniu. Liczba zgonów wzrosła do 30 000, a z kilkoma wyjątkami wskaźnik zgonów rośnie. Epidemia dotarła do najpotężniejszego kraju na świecie, Stanów Zjednoczonych, czyniąc go „epicentrum” globalnej epidemii. Po latach antyspołecznych regulacji, szczególnie w dziedzinie zdrowia, system opieki zdrowotnej, nawet w rozwiniętych krajach kapitalistycznych, całkowicie się załamał.

Z drugiej strony rządy porzuciły jakiekolwiek starania powstrzymania epidemii na rzecz polityki „łagodzenia”, zwanej również „spłaszczaniem krzywej” wzrostu. Oznacza to przedłużenie epidemii - aby przystosować system opieki zdrowotnej sabotowany przez wszystkie rządy. Kwarantanny są ograniczone z powodu kapitalistycznej presji, aby utrzymać większość produkcji - nie tylko niezbędną, jak żywność i zdrowie oraz ich łańcuch produkcji.

Trzecim aspektem jest danie gigantycznych dotacji kapitałowi finansowemu, który w przypadku Stanów Zjednoczonych osiąga cztery tryliony dolarów dzięki pakietom fiskalnym i monetarnym. To gigantyczny kredyt Rezerwy Federalnej i Departamentu Skarbu, który sfinansowana kosztem wynagrodzeń, emerytur oraz opieki zdrowotnej i społecznej, które są, co interesujące, piętnowane jako „inflacyjne”. Ta bezprecedensowa dotacja dla kapitału prowadzi kryzys zdrowotny w ślepy zaułek, ponieważ bez energicznego „dystansowania społecznego” wraz z zamknięciem zakładów produkcyjnych i transportowych, pracownicy zostaną skazani na śmierć w pracy.

Ponieważ kapitał nie istnieje jako taki, jeśli pozostaje bezczynny, ale poprzez jego nieprzerwaną waloryzację, Trump, Bolsonaro, Piñera i Lacalle Pou postanowili przejść do otwartej konfrontacji przeciwko robotnikom, a także przeciwko innym państwom kapitalistycznym, ogłaszając zniesienie kwarantann lub wytycznych „dystansujących” i wszelkich ograniczeń dotyczących przemysłu, sklepów i kręgielni - „otwierajcie”, wg słów Trumpa. W ten sposób USA stałyby się głównym rozsadnikiem pandemii na arenie międzynarodowej. Zarówno w Stanach Zjednoczonych, jak i Brazylii decyzja ta wywołała w obu przypadkach kryzys polityczny między rządem centralnym a najważniejszymi stanami. Otwiera to okres kryzysu politycznego na całym świecie, o czym świadczą próby kontrataków ze strony urzędników i parlamentarzystów. Niezdolność do odwrócenia epidemii zdradza stan niemożności rządzenia państwami.

Ta niezdolność objawia się w innej niezdolności: osiągnięcia międzynarodowego partnerstwa w celu zwalczania pandemii wspólnie i w sposób skoordynowany. Zamiast tego zamykane są granice, które były otwarte, jak w przypadku UE, a nawet ustanawiane są granice w obrębie samych narodów; nie ma zjednoczenia wysiłków w celu uzyskania skutecznej szczepionki; narasta walka o kontrolę przemysłu farmaceutycznego i sprzętu medycznego. Nie tylko nadal stosowane są sankcje ekonomiczne, zwłaszcza przez Stany Zjednoczone wobec Iranu, Wenezueli, Rosji, a nawet Chin - wojny oraz wrogość i represje wobec uchodźców z tych wojen ulegają eskalacji. W obliczu przeciążonych systemów opieki zdrowotnej i kryzysu przemysłowego kapitał finansowy i MFW dokręcają śruby dla zależnych narodów, aby wywiązały się one z bilionowych długów.

Kryzys, przez który przechodzi ludzkość, nie jest wirusologiczny ani zdrowotny - jest to kryzys historycznego reżimu dominacji, którego radzenie sobie z kryzysem jest bardziej katastrofalne niż sam kryzys. Nie może obejść się bez siły roboczej, ale nie jest w stanie jej chronić. Jego logika prowadzi go do wyjścia z kryzysu tradycyjnymi metodami, a mianowicie niszczenia sił wytwórczych, co przejawia się w masowym bezrobociu, rozkładzie materialnych sił produkcji, a ostatecznie w wojnach. Przy okazji skazuje on obecnie robotników i emerytów na śmierć wirusową. Statystyki pokazują, że nawet dzieci nie są wyłączone z tak zwanych grup ryzyka. Bardzo trudno jest przeciwstawić się tej sytuacji bez ogólnej perspektywy, w której można zakotwiczyć program działania.

Rzeczywiście nadchodzi bunt ludowy. Zwłaszcza „dzikie” strajki we Włoszech, Hiszpanii, Wielkiej Brytanii, Brazylii, Argentynie i Stanach Zjednoczonych służące temu samemu celowi wyrażonego hasłem: „Nasze życie jest najważniejsze. Nasze życie jest najważniejsze”.

Klasa robotnicza postuluje:

- czasowe zamknięcie zbędnych gałęzi przemysłu, bez obniżenia płac,

- protokoły zdrowotne i higieniczne ustalane kolektywnie; skrócenie dnia roboczego do sześciu godzin i czterech zmian na dobę, łącznie z nowym personelem; czterogodzinny dzień pracy dla personelu medycznego i nowych pracowników objętych zbiorowym układem pracy,

- kwarantanny w dzielnicach wraz z protokołami uwzględniającymi przeludnienie i brak innych własnych przestrzeni,

- produkcja i zakup respiratorów i sprzętu diagnostycznego (zestawy) oraz ogromny plan testów; ukończenie w połowie wybudowanych szpitali; interwencja państwa w zakresie prywatnej medycyny i farmacji pod kontrolą robotniczą,

- żadnego okupu dla kapitału; nacjonalizacja pod kontrolą robotniczą i wydatkowanie pieniędzy na służbę zdrowia, mieszkania, żywność i lekarstwa,

- płaca minimalna równa kosztowi koszyka rodzinnego dla wszystkich osób pracujących - a zatem dla osób niezarejestrowanych, z jednym dochodem, bezrobotnych, z niepewnym zatrudnieniem, kobiet w gospodarstwach domowych,

- natychmiastowa legalizacja dla wszystkich nieudokumentowanych migrantów; wolność dla więźniów bez wyroku lub skazanych za drobne przestępstwa; pilny plan zdrowotny dla ludowych dzielnic w krajach rozwiniętych i zacofanych (banlieu, favele, villas miserias, slumsy) pod kontrolą robotniczą i sąsiedzką,

- koniec spłacania zagranicznych długów,

- koniec sankcji międzynarodowych,

- obowiązek wszystkich krajów przyjmowania uchodźców, w warunkach humanitarnych, pod nadzorem organów ds. praw człowieka,

- specjalny plan pomocy dla ludności Gazy pod międzynarodowym nadzorem humanitarnym,

- wszystkie mocarstwa precz z Syrii,

- o międzynarodową jedność klasy robotniczej!

Program działań klasy robotniczej wprowadzi do porządku międzynarodowego, jak to już ma miejsce, starcie kapitału z pracą. „Ograniczeniu”, „łagodzeniu” i „kwarantannie” towarzyszą represje policyjne. W Chile obowiązuje godzina policyjna; w Argentynie badany jest grunt pod stan oblężenia. W Hiszpanii jest stan alarmowy. Pod presją robotników i w obliczu widma rozpadu, który zagraża rządom, z powodu kryzysu zdrowotnego i załamania gospodarczego w Sztabach Generalnych Sił Zbrojnych „roztrząsane” są zamachy stanu.

W obliczu ogromu kryzysu biurokracja związkowa - bohaterowie sporów, łagodzenia i politycznych kwarantann klasy robotniczej - związała się z państwami i rządami. Konieczne jest stawienie czoła biurokracji, wezwanie związków do niezależnych działań, a przede wszystkim stworzenie komitetów robotniczych. Codzienna walka musi prowadzić do ogólnej walki; nie mamy prawa do złudzeń co do łatwych wyjść dla firm lub branż albo dla robotników tej czy innej kategorii.

Idą po nas ze wszystkimi zasobami polityki i państwa; występujemy w samoobronie z naszymi zasobami politycznymi i organizacyjnymi: związkami i niezależnymi partiami, międzynarodowymi porozumieniami klasy robotniczej.

Partido Obrero - Tendencia (Argentyna); Partido de los Trabajadores (Urugwaj); Partido Obrero Revolucionario (Chile); Prospettiva Operaria (Włochy); Grupo Independencia Obrera (Hiszpania); Osvaldo Coggiola, Boletim Classista (Brazylia)

Społeczność

USRR