Multimedia

Kto przegląda

W tej chwili stronę przegląda 0 użytkowników i 18 gości.

Lew Trocki

Lew Dawidowicz Trocki, wł. Lew Dawidowicz Bronstein (ur. 7 listopada w Janówce, zm. 21 sierpnia 1940 w Meksyku) – rewolucjonista rosyjski, jeden z twórców i przywódców RFSRR i ZSRR. Przewodniczący Komitetu Wojskowo-Rewolucyjnego w Piotrogrodzie w czasie rewolucji październikowej, członek Biura Politycznego RKP(b) i WKP(b) spraw zagranicznych RFSRR, następnie komisarz ludowy wojny i marynarki wojennej w rządzie RFSRR i ZSRR (do 1925). Polityczny oponent Józefa Stalina, na jego rozkaz zamordowany.
 
Urodzony w zamożnej chłopskiej, żydowskiej rodzinie jako piąte z ośmiorga dzieci (czworo z nich zmarło już w wieku dziecięcym). Jego rodzice byli ateistami.
Ukończył z wyróżnieniem szkołę realną im. Św. Pawła w Odessie, planował studiować matematykę, jednak w 1897 zaangażował się w rodzący się w Rosji ruch robotniczy, zakładając razem z kilkoma przyjaciółmi i pierwszą żoną Aleksandrą Sokołowską Południoworosyjski Związek Robotniczy, co uważa się za początek działalności rewolucyjnej Trockiego. W 1898 organizacja została wykryta i rozbita, a on aresztowany wraz z innymi działaczami. W 1900 został skazany na zesłanie na Syberię w pobliże jeziora Bajkał.
W 1902 uciekł stamtąd do zachodniej Europy, posługując się fałszywym paszportem na nazwisko Trocki. W Londynie poznał m.in. Włodzimierza Lenina, który już wcześniej dostrzegł w Trockim obiecującego dziennikarza marksistowskiego i planował wciągnąć go do redakcji Iskry, oficjalnego organu Socjaldemokratycznej Partii Rosji.
W 1905 powrócił sekretnie do Rosji, by wziąć aktywny udział w rewolucji(notabene jako jedyny z ważniejszych rosyjskich działaczy socjalistycznych). Był ostatnim przewodniczącym Piotrogrodzkiej Rady Robotniczej, wzywał do obalenia caratu poprzez strajk generalny. Po klęsce rewolucji skazany na dożytnią katorgę w kolonii karnej w Obdorsku, jednak w 1907 udało mu się uciec do Szwajcarii.
Wkrótce po wybuchu I wojny światowej przeniósł się z Zurychy do Paryża, gdzie podjął pracę w redakcji rosyjskojęzycznego dziennika "Nasze Słowo". Zdecydowanie występował przeciwko wojnie i postawie kierownictwa II Międzynarodówki i większości socjalistów europejskich, którzy przeszli na pozycje patriotyczne i popierali władze swoich krajów w konflikcie. Podczas konferencji socjalistów w Zimmerwaldzie we wrześniu 1915 r. odegrał istotną rolę, m.in. był autorem tekstu deklaracji końcowej. We wrześniu 1916 r. władze francuskie, na prośbę Rosji, zamknęły redakcję "Naszego Słowa" i postanowiły wydalić Trockiego z kraju. Po wybuchu rewolucji lutowej, wrócił do Rosji.
W Piotrogrodzie Trocki natychmiast podjął intensywną działalność polityczną, ostro krytykując kolejne rządy i występując w obronie Piotrogrodzkiej Rady Delegatów Robotniczych i Żołnierskich. Trocki przystąpił do bolszewików we wrześniu 1917 r., by od razu znaleźć się w Komitecie Centralnym SDPRR(b). W miesiącach poprzedzających Rewolucję Październikową Trocki był jednym z jej "kół napędowych" - zręcznym mówcą, bardzo popularnym wśród robotników i żołnierzy, a także organizatorem politycznym o rosnących wpływach. Po rozruchach lipcowych trafił do więzienia ze sfabrykowanymi zarzutami o szpiegostwo na rzecz Niemiec. Więzienie opuścił 4 września.
23 września został wybrany na przewodniczącego Piotrogrodzkiej Rady Delegatów Robotniczych i Żołnierskich. W październiku odegrał kluczową rolę w przygotowaniu i przeprowadzeniu zbrojnego przewrotu, jako przewodniczący Komitetu Wojskowo-Rewolucyjnego  i w zakresie polityczno-agitacyjnym ( w decydującym okresie przemawiał na wielu wiecach i zebraniach).
Po rewolucji październikowej, jako ludowy komisarz spraw zagranicznych, negocjował traktat pokojowy w Brześciu, a następnie był komisarzem spraw wojskowych i morskich i głównym organizatorem Armii Czerwonej. 4 września 1918 jako komisarz wojny i marynarki wojennej stanął na czele Rady Wojennej RFSRR.
Po śmierci Lenina pozostawał w ostrym konflikcie ze Stalinem na tle walki z rozrastającą się w ZSRR biurokracją. Dostrzegał degenerację ideową, do jakiej dochodziło w partii bolszewickiej, upadek wewnątrzpartyjnej dyskusji i rosnącą rozbieżność między ideałami socjalistycznymi a dążeniami wielu nowo wstępujących członków. W licznych artykułach prasowych i książce Platforma Lewicowej Opozycji domagał się walki z tymi problemami, których uosobieniem dla niego był Józef Stalin. Wokół haseł Trockiego uformowała się nieformalna frakcja w WKP(b) określana jako Lewicowa Opozycja. Poniósł jednak klęskę. W 1925 musiał odejść z komisariatu wojny, (zastąpiony na krótko przez Michaiła Frunzego, a po jego śmierci przez stalinowca Woroszyłowa), w 1926 usunięto go z Biura Politycznego , a w listopadzie 1927, po próbie zorganizowania bloku wraz  Zinowiew i Kamieniewi demonstracjach zwolenników w dniu 7 listopada 1927 został usunięty z partii. Kilka miesięcy później znalazł się na wygnaniu w Ałma Acie. Jego zwolennicy i sprzymierzeńcy zostali wydaleni z WKP(b) i poddani przez OGPU policyjnym prześladowaniom .
W styczniu 1929 został deportowany z ZSRR  na podstawie uchwały Biura Politycznego WKP(b)[,za "działalność kontrrewolucyjną"  a w 1932 pozbawiony obywatelstwa ZSRR. Przebywał na emigracji w Turcji,  Norwegii , Francji, i w Meksyku. Z zagranicy toczył walkę ze Stalinem. Stworzył Biuletyn Opozycji, jako stałe wydawnictwo periodyczne relacjonujące i komentujące wydarzenia w ZSRR. Krytykował dyktaturę Stalina jako zdradę ideałów rewolucji i wynaturzenie istoty państwa radzieckiego. Komentował również bieżące wydarzenia w polityce międzynarodowej, analizując m.in. przebieg rewolucji hiszpańskiej, rozwój faszyzmu i nazizmu i upadek demokracji w Europie Środkowej.
Przez cały okres emigracyjny był tropiony przez tajnych agentów, którzy starali się śledzić każdy jego krok i donosić o nim Stalinowi. Trocki za życia nie zdawał sobie sprawy ilu z jego sekretarzy, pomocników itp. miało związki z NKWD. Co najmniej trzykrotnie radzieckie służby bezpieczeństwa usiłowały pozbawić go życia - pozorując pożar jego willi na wyspie Prinkipo. a następnie domu pod Paryżem oraz organizując zmasowany atak z użyciem broni maszynowej na jego dom w Meksyku w kwietniu 1940.
14 lutego 1938w niejasnych okolicznościach w szpitalu w  zmarł syn Trockiego - Lew Siedow, prawdopodobnie skrytobójczo zamordowany przez agenta GPU. W podobny sposób zginęła właściwie cała rodzina Trockiego, oprócz jego drugiej żony.
W 1938 utworzył IV Międzynarodówkę, organizację skupiającą komunistów którzy sprzeciwili się stalinowskiej biurokracji i czystkom. W ramach Czwartej Międzynarodówki prowadził zajadłą polemikę ze Shachtmanem i Burnhamem, którzy później porzucilii marksizm i ostatecznie podryfowali w kierunku neokonserwatywnej prawicy,
20 sierpnia 1940 został zamordowany na rozkaz Stalina w przez agenta GPU Ramona Mercadera. Mercader uderzył z zaskoczenia czekanem w tył głowy Trockiego, który pracował wówczas przy biurku nad biografią Stalina. Zamachowca aresztowano. Trocki, ciężko ranny w głowę , zmarł w szpitalu w 26 godzin po zamachu. Jego pogrzeb w Meksyku zgromadził 300 tysięcy osób.
Trocki uratował marksizm przed kompromitacją.po upadku stalinizmu.
Kiedy w Bloku Wschodnim, po fali bezkrwawych incydentów politycznych, przy obojęrności klasy robotniczej odrestaurowano kapitalizm wielu ludzi straciło swoją wiarę w socjalizm - jeżeli robotnicy chcą upadku socjalizmu to czy ma on jakiś sens? 
Lecz Trocki udowodnił, że system który obowiązywał w ZSRR i PRL, z racji zacofania tych krajów w stosunku do Zachodu i wszechwładzy biurokratycznej nomenklatury nie mógł być uznany za w pełni socjalistyczny ponieważ socjalizm jako system powinien być stworzony w celu spełnienia potrzeb klasy robotniczej (dyktatura proletariatu) a nie kasty biurokratów i stać na wyższym poziomie rozwoju sił wytwórczych od najbardziej rozwiniętego kapitalizmu.
 
W związku z tym uważał, że "socjalizm w jednym kraju" i w dodatku zacofanym nie jest możliwy do zrealizowania. Stalin twierdził odwrotnie, co było na ręke niechętnym światowej rewolucji biurokratom i karierowiczom. Dla potwierdzenia swojej tezy Stalin "zadekretował" socjalizm w konstytucji ZSRR z 1936 roku, mimo iż gospodarka i państwo radzieckie stały w jaskrawej sprzeczności z koncepcjami socjalizmu wg. Lenina. Zamiast "półpaństwa które obumiera" było megapaństwo biurokracji, zamiast "ludu pod bronią" było NKWD pod bronią ujarzmiające lud.
W napisanej w 1936 roku książce pt. "Zdradzona rewolucja" Trocki rozprawia się ze wszystkimi stalinowskimi mitami propagowanymi przez biurokrację i jej drobnomieszczańskich przyjaciół. W "Zdradzonej  rewolucji" rozważył możliwość kontrrewolucji kapitalistycznej poprzez uwłaszczenia się aparatu biurokratycznego, co nastąpiło w ZSRR i innych krajach realnego socjalizmu 50 lat później,.

Społeczność

Lenin001