Multimedia

Kto przegląda

W tej chwili stronę przegląda 1 użytkownik i 108 gości.

Proklamacja w sprawie utworzenia federalnego państwa Zjednoczonej Republiki Arabskiej

Zjednoczona Republika Arabska

Publikujemy ciekawy dokument dotyczący ruchu arabskiego socjalizmu, który dążył do zjednoczenia państw arabskich, których gospodarka oparta byłaby na państwowej własności i zarządzaniu przedsiębiorstwami przez robotników. Jako marksiści, mimo iż socjalizm arabski czerpał wiele z marksizmu, nie zgadzamy się z tezą że "Demokracji politycznej nie można osiągnąć, gdy rządzi reakcja lub gdy sprawuje dyktaturę jedna klasa". Demokracja jest bowiem możliwa pod rządami dyktatury proletariatu, kiedy to władzę sprawuje większość społeczeństwa. Nie uważamy także, że burżuazja narodowa jest koniecznym ani pożądanym elementem sojuszu mas pracujących. Państwo może być bowiem albo kapitalistyczne, albo budujące socjalizm, w czym żadna burżuazja, także ta narodowa, nie ma interesu. Sprzeniewierzenie się narodowej burżuazji bądź innym "postępowym" warstwom tej klasy i niemożność wypracowania konsekwentnie proletariackiej polityki doprowadziło do licznych klęsk ruchu robotniczego m.in. w Chinach w latach 1925-27, wojny domowej w Hiszpanii,  Nikaragui lat 80.. Obecność "narodowej burżuazji" w tak ważnym dla arabskiego socjalizmu dokumencie daje do myślenia, dlaczego dzisiaj ludzie pracy w krajach arabskich powstają i obalają tyranów, mimo, iż 40-50 lat temu znaczna część krajów arabskich wcielała w życie idee podobne do niżej przedstawionych.

Redakcja WR
 
PROKLAMACJA W SPRAWIE UTWORZENIA FEDERALNEGO PAŃ­STWA ZJEDNOCZONEJ REPUBLIKI ARABSKIEJ (Kair 17 kwietnia 1963 r.) jest interesująca nie tyle ze względu na zasady polityczne federa­cji, ile ze względu na zawarte w nim zasady ekonomiczne i społeczne. Proklamacja opracowana została przez wybitnych polityków arabskich przy współudziale Nasera. Dlatego zawarte w niej treści ekonomiczne i społeczne stanowią w pewnym sensie rekapitulację doświadczeń ZRA w dziedzinie realizowania zasad socjalizmu.



Są one również odzwierciedleniem podstawowych zasad Karty Naro­dów ZRA z 1962 r. Bardziej radykalne i zbliżone do naukowego socjalizmu są kierunki polityki egipskiej sformułowane przez prezydenta Nasera w tzw. programie z 30 marca 1968 r. Nie zostały one jednak opublikowane w for­mie zwartego dokumentu.
 
 
 
 
 

W imię Boga Najłaskawszego i Miłosiernego!
 
 
 
Delegacje reprezentujące Zjednoczoną Republikę Arabską, Sy­rię i Irak spotkały się w Kairze. Zgodnie z wolą jedności arab­skiej tych trzech krajów, stanowiących część wielkiej ojczyzny arabskiej, trzy delegacje rozpoczęły braterskie rozmowy w so­botę, dnia 6 kwietnia (Nisan), a zakończyły je w środę, dnia 7 kwietnia (Nisan) 1963 r.
 
 
 
 
 
Wszystkie dyskusje delegacji były nacechowane wiarą, że cel — jakim jest jedność arabska — musi być osiągnięty, gdyż podstawą, na której opiera się jego realizacja, jest wspólny język, będący nosicielem kultury i myśli; wspólna historia, która kształ­tuje nastroje i poglądy; wspólna walka narodów, która decyduje o losie tych narodów i kształtuje go, a także określa wspólne wartości duchowe i ogólnoludzkie, płynące z objawień Nieba, oraz wspólne zasady społeczne i ekonomiczne, oparte na wolności i socjalizmie.
 
 
 
 
Delegacje kierowały się powszechną wolą narodów arabskich, które domagają się jedności, walczą o nią i ponoszą ofiary, by bronić tej jedności i zachować ją i które zrozumiały, że najważ­niejszą przesłanką ścisłej jedności jest zjednoczenie tych części ojczyzny, które zdobyły wolność i niepodległość, i w których roz­winął się ruch nacjonalistyczny i postępowy, zdecydowany zni­szczyć sojusz feudałów, kapitalistów, reakcjonistów, imperiali­stów oraz wyzwolić masy pracujące, by zespolić je we własnym sojuszu i dać wyraz ich prawdziwej woli. 
Rewolucja dokonana 23 lipca, stanowiła w historii arabskiej ludności Egiptu przełomowy moment, w którym ludność ta uświa­domiła sobie swą osobowość, odzyskała wolną wolę i dzięki temu poczyniła dalsze kroki wiodące do wolności, arabizmu i jedności. Rewolucja, dokonana w 14 dniu Ramadanu, pokazała prawdziwe arabskie oblicze Iraku i wskazała drogę wiodącą Irak ku hory­zontom jedności, której szukali gorliwie rewolucjoniści, biorący udział w rewolucji 14 lipca.
 
 

Rewolucja dokonana 8 marca wprowadziła Syrię ponownie na drogę wiodącą do jedności — z której to drogi sprowadziła ją na manowce reakcyjna secesja — obalając wszystkie przeszkody, jakie reakcjoniści i imperialiści wznieśli umyślnie na drodze do jedności.
 

Zespolenie trzech rewolucji dokonało się w taki sposób, iż po­nownie potwierdziło, że jedność jest czynem rewolucyjnym, czer­piącym swe założenia z wiary mas, swą siłę z ich woli, i swe cele z ich dążeń do wolności i socjalizmu.
 
 

Jedność jest rewolucją szczególnie dlatego, że jest głęboko związana ze sprawą Palestyny i z narodowym obowiązkiem wy­zwolenia tego kraju. Klęska poniesiona w Palestynie ujawniła spisek klas reakcyjnych i zdemaskowała oszustwa służalczych partii ludowych oraz zdradę ze strony tych partii celów i dążeń narodów. Wykazała słabość i zacofanie systemu gospodarczego i społecznego, który panował w tym kraju. Wyzwoliła rewolu­cyjną energię naszego narodu i obudziła ducha protestu przeciw­ko imperializmowi, niesprawiedliwości, nędzy i zacofaniu. Wska­zała drogę do zbawienia, drogę do jedności, wolności i socjalizmu. Delegacje pamiętały o tym wszystkim podczas swych rozmów.
 
 

 
Jedność będąca świętym celem, jest równocześnie orężem walki mas ludowych i służy do osiągnięcia ich głównych celów, a mia­nowicie: wolności, bezpieczeństwa, wyzwolenia całej ojczyzny arabskiej, zbudowania społeczeństwa, w którym będzie wszyst­kiego pod dostatkiem, opartego na zasadach sprawiedliwości i so­cjalizmu, kontynuowania akcji rewolucyjnej, prowadzonej bez odchyleń lub cofania się wstecz, oraz stopniowego rozszerzenia tej akcji na całą wielką ojczyznę arabską, a także przyczynienia się do postępu cywilizacji ludzkiej i do utrwalenia powszechnego pokoju.
 
 

Ustalono, że zgodnie z pragnieniem narodu arabskiego jedność trzech krajów będzie oparta na zasadach demokracji i socjalizmu, że będzie ona jednością rzeczywistą i silną, uwzględniającą wa­runki panujące w tych państwach — tak aby jedność utrwalała się na podłożu konkretnego, wzajemnego zrozumienia i nie do­prowadzała do wzmocnienia tendencji odśrodkowych i separa­tystycznych — że będzie to jedność, która sprawi, iż siły każdego państwa staną się siłą federalnego państwa i narodu arabskiego, a siły federalnego państwa — siłą poszczególnych państw, jak również całego narodu arabskiego.
 
 

W imieniu arabskiej ludności Egiptu, Syrii i Iraku trzy dele­gacje proklamują, że wolą tej ludności jest ustanowienie w ra­mach federacji, jedności opartej na następujących zasadach:
 
 

W dziedzinie akcji narodowej
 
 

Opracowanie Karty akcji politycznej, w której to akcji wezmą udział wszystkie postępowe siły ludowe i wypowiadające się za jednością; Karta określi zasady akcji, jej cele i filozofię społecz­ną i będzie stanowiła podstawę współpracy i jedności trzech kra­jów; zapewni ona swobodę tworzenia w państwach członkowskich organizacji ludowych, dzięki którym wola ludu będzie mogła być realizowana w sposób swobodny i zorganizowany, a wszystko to będzie się mieściło w ramach politycznego frontu, jednoczącego wszystkie tego rodzaju organizacje ludowe.
 
 

Ponadto ujednolicenie kierownictwa politycznego na szczeblu federalnym w celu zapewnienia skoordynowanej działalności or­ganizacji ludowych i ich jedności, gdyż jedność działalności poli­tycznej i walka ludu zapewnia ochronę jedności, jej umocnienie i rozszerzenie.
 
 

Wzmocnienie organów federalnych, stanowiących część skła­dową państwa w celu ułatwienia im planowania, koordynowania ich działalności i funkcji wykonawczych a także w celu zapew­nienia skuteczności ich działania, co będzie wyrazem wielkiego znaczenia jedności. Można to osiągnąć przez:
 
 

a)      stworzenie jednej osobowości międzynarodowej i prowa­dzenie przez federalne państwo jednolitej polityki zagranicznej tak, aby ta osobowość mogła stać się jedną całością, walczącą z imperializmem zarówno w krajach arabskich, jak i poza nimi oraz jednoczącą wysiłki w celu obrony wolności ludu i umocnie­nia pokoju powszechnego;
 
 

b)      połączenie sił zbrojnych, tak aby naród arabski mógł się uwolnić od niebezpieczeństwa, jakie stanowi syjonizm i imperia­lizm i osiągać swój cel w warunkach bezpieczeństwa, stabilizacji oraz przez stworzenie podstaw, pozwalających na zapewnienie praworządności, sprawiedliwości i pokoju;
c)        scalenie organizmów planowania w celu wykorzystania możliwości federalnego państwa do zapewnienia rozwoju gospo­darczego i społecznego oraz w celu jak najlepszego wykorzystania jego możliwości i zasobów do stworzenia społeczeństwa zapew­niającego dostatek i opartego na zasadach sprawiedliwości — to jest społeczeństwa socjalistycznego, a także przez poświęcenie maksimum uwagi sprawom oświaty, badań naukowych, kultury, i rozpowszechniania informacji, w celu pogłębiania świadomości rewolucyjnej, oddania nauki w służbę społeczeństwa, wpajanie po­stępowych idei i zapoznania społeczeństwa z nowymi ideami oraz wpajania całemu Narodowi Arabskiemu poczucia wspólnoty.
 
 

Od chwili swego powstania, federacja opiera się na pewnych podstawowych zasadach, które wytyczają drogę jej rozwoju, usta­lają dla niej rewolucyjny, postępowy program w dziedzinie po­litycznej, społecznej i gospodarczej oraz wyrażają istotne cechy historycznego okresu, przez który przechodzi Państwo Federalne.
 
 

Niniejszym delegacje oświadczają, iż są całkowicie zgodne co do tego, że federacja, jeśli chodzi o jej strukturę polityczną, go spodarczą i społeczną, o jej konstytucję i organy konstytucyjne, będzie miała w ogólnych zarysach określoną poniżej formę, w której ramach ustala się następujące główne wytyczne naro­dowej Karty akcji oraz konstytucji federalnej.
 
 

Zasady polityczne
 
 

Jedność celu oraz jedność wartości i zasad wymagają, by wszystkie siły socjalistyczne i demokratyczne, wypowiadające się za jednością, utworzyły w każdym z trzech państw należących do federacji front polityczny, opierający się w swej działalności na zasadach demokratycznych, socjalistycznych i jednościowych, zmierzających do zjednoczenia działalności politycznej w każdym z tych państw i popierający rewolucyjne dążenia mas do popra­wy swego bytu, podejmujących wysiłki, mające na celu dokona­nie w istniejących warunkach zmian odpowiadających ich aspi­racjom. Siły te będą się starały zjednoczyć swe wysiłki w ramach jednej organizacji politycznej, związanej z narodową Kartą akcji. Dążąc do tego celu, organizacje te będą się kierowały w swej działalności decyzjami powziętymi przez front większością gło­sów, a to w tym celu, by mogły — na tym szczeblu — realizować swą zgodną wolę, by zdołały sprostać swym zadaniom i wykonać ciążące na nich obowiązki.
 
 

Zostanie także utworzone, na szczeblu federalnym, zjednoczo­ne kierownictwo polityczne, które będzie prowadziło i koordyno­wało działalność polityczną federacji w ramach Karty. Polityczne fronty w poszczególnych państwach oraz zjednoczone organizacje wchodzące w skład tych frontów będą się kierowały decyzjami, podejmowanymi przez kierownictwo federalne większością gło­sów. To kierownictwo utworzy stopniowo jednolitą organizację polityczną, która będzie prowadziła ogólnonarodową działalność polityczną zarówno w ramach federacji jak i poza nią i będzie mobilizowała szerokie masy, tak aby mogły one wcielać w życie swą wolę; będzie ona stała zawsze na czele mas kroczących na­przód... Nie oznacza to jednak rozwiązania istniejących partii, opowiadających się za jednością.
 
 

Działalność polityczna to nie tylko kierowanie masami, lecz również umacnianie filarów naszego społeczeństwa na zasadach demokratycznych i socjalistycznych, które wypływają z naszego obecnego życia i stały się wyrazem naszej przyszłości.
 
 

Demokracja jest potwierdzeniem suwerenności ludu. Oznacza ona także złożenie całej władzy w ręce ludu i powierzenie mu sprawy realizacji jego celów.
 
 

Socjalizm wiernie odzwierciedla fakt, że działanie na rzecz jedności jest działaniem postępowym i że jedność prowadzi do utworzenia społeczeństwa, w którym jest wszystkiego pod do­statkiem, w którym panuje sprawiedliwość, która zapewnia lu­dziom pracę i równe szanse, rozwój produkcji i usług.
 
 

Demokracja oznacza wolność polityczną, a socjalizm wolność społeczną; wolności tych nie można od siebie oddzielić. Prawdzi­wa wolność ma dwa aspekty, a bez tych aspektów — lub bez jednego z nich — ludzie wolni nie mogą kroczyć naprzód ku horyzontom oczekiwanej przyszłości.
 
 

Demokracji politycznej nie można osiągnąć, gdy rządzi reakcja lub gdy sprawuje dyktaturę jedna klasa.
 
 

Dlatego też sojusz feudałów i kapitalistów musi się poddać; winien go zastąpić demokratyczny sojusz mas pracujących — chłopów, robotników, intelektualistów, żołnierzy i burżuazji na­rodowej, ponieważ sojusz ten jest legalnym sukcesorem poprzed­niego, reakcyjnego sojuszu i ponieważ może zlikwidować demo­krację reakcyjną i zamiast niej wprowadzić demokrację spra­wiedliwą.
 
 

W Zjednoczonej Republice Arabskiej suwerenność należy do ludu; wolność, cała wolność należy również do ludu — natomiast wrogowie ludu nie mają żadnej wolności.
 
 

Wrogami ludu są:
 
 

 a)    ludzie politycznie odizolowani na podstawie odpowiednich ustaw;
 
 

b)      ci wszyscy, którzy byli sądzeni przez rewolucję i zostali skazani jako secesjoniści, spiskowcy lub uzurpatorzy;
 
 

c)       ci wszyscy, którzy należeli lub będą należeli do zagranicz­nych organizacji politycznych, stając się tym samym agentami obcych mocarstw;
 
 

d)      ci wszyscy, którzy dążyli lub dążą do narzucania społe­czeństwu panowania klas, które nadużywają swej władzy.
 
 
 

Organizacje polityczne i ludowe wyłonione z bezpośrednich i wolnych wyborów muszą rzeczywiście i sprawiedliwie repre­zentować siły stanowiące większość. Dlatego też musimy zapew­nić robotnikom i chłopom co najmniej połowę mandatów w tych organizacjach i to na wszystkich szczeblach, łącznie ze Zgroma­dzeniem Narodowym. To posunięcie, a ponadto sprawiedliwość i prawo do reprezentowania większości będzie stanowiło nieza­wodną gwarancję, że siły rewolucyjne będą mogły realizować swą wolę. W ten sposób władza wybranych rad ludowych będzie stale wyższa od władzy wykonawczych i administracyjnych organów państwowych, a lud będzie zawsze przywódcą akcji narodowej. Ponadto, administracja lokalna będzie musiała zawsze przekazy­wać stopniowo i systematycznie, gdy tylko to będzie możliwe, władzę państwową organizacjom ludowym, gdyż organizacje te potrafią lepiej zrozumieć i rozwiązywać problemy ludu.
 
 

Należy zagwarantować kolegialność kierownictwa na wszyst­kich szczeblach działalności politycznej i ludowej, by zapobiec zbaczaniu jednostek z właściwej drogi, zapewnić najwyższy po­ziom demokracji, zagwarantować ciągłość kierownictwa i jego odmładzania się.
 
 

Organizacje ludowe — w szczególności spółdzielnie, związki zawodowe oraz organizacje młodzieżowe i kobiece — mogą przy­czynić się skutecznie do wprowadzenia zdrowej demokracji. Or­ganizacje takie powinny przodować na polu działalności demo­kratycznej. Rozwijające się organizacje spółdzielcze i związki za­wodowe stanowią niewyczerpane źródła inteligentnej kadry kie­rowniczej, która będzie mogła trzymać stale palec na pulsie mas i wyczuwać siłę jego uderzeń. Należy uniemożliwić stosowanie środków represyjnych, które tłumiły wolność takich organiza­cji i paraliżowały ich działalność.
 
 

Swobody polityczne są zagwarantowane w ramach obowiązu­jących ustaw. Zjednoczona Republika Arabska zapewnia wszyst­kim swym obywatelom, bea żadnych dyskryminacji, wolność po­glądów i wolność słowa, wolność krytyki i samokrytyki, wolność prasy, zgromadzeń i zakładania stowarzyszeń, wolność kształce­nia się, wolność przekonań i religii oraz wolność wykonywania praktyk religijnych, a także inne swobody obywatelskie.
 
 

 
Obywatele mają — na podstawie ustaw — równe prawa i obowiązki. Nie będą oni podlegali żadnej dyskryminacji z tytułu swej rasy, swego pochodzenia, języka, religii i przekonań. W za­kresie praw publicznych kobiety powinny być zrównane z męż­czyznami. Reszta więzów krępujących swobodę działania kobiety powinna być zlikwidowana, tak aby mogła ona brać wydatny i pozytywny udział w kształtowaniu życia.
 
 

Wszyscy obywatele korzystają z praw wyborczych w trybie przewidzianym w ustawach. Udział obywateli w życiu publicz­nym jest obowiązkiem ogólnonarodowym. Wszystkim obywate­lom zapewnia się czynne i bierne prawo wyborcze.
 
 

Najlepszą gwarancją wolności jest przestrzeganie zasady su­werenności prawa. Obywatele mają, w granicach określonych przez ustawy, prawo wnoszenia spraw spornych do sądów. Sę­dziowie są niezależni i kierują się tylko swym sumieniem oraz postanowieniami ustaw.
 
 

Zasady ekonomiczne i społeczne
 
 

Socjalizm jest drogą do wyzwolenia społecznego, a wyzwolenie społeczne może być osiągnięte tylko przez zapewnienie wszystkim obywatelom jednakowych możliwości otrzymywania należnej im części bogactwa narodowego. Dlatego też zasoby bogactwa naro­dowego muszą być powiększone, by masy ludowe mogły realizo­wać swe słuszne prawa.
 
 

Droga realizacji, to znaczy droga socjalizmu, jest nieuchronną koniecznością, podyktowaną rzeczywistością historyczną i wielkimi nadziejami mas, w celu położenia kresu gospodarczemu i społecz­nemu zacofaniu Narodu Arabskiego; istnienie tej konieczności po­twierdza także sytuacja międzynarodowa. 
Osiągnięcia w dziedzinie postępu zawdzięcza kapitalizm rozwo­jowi imperializmu, a państwa świata kapitalistycznego osiągnęły postęp w dziedzinie ekonomicznej dzięki wykorzystaniu bogactw. Minęły już jednak czasy korsarstwa imperialistycznego, kiedy obce państwa mogły grabić bogactwa narodów, nie narażając się na żadne sankcje prawne lub moralne.
 
 

Były również inne eksperymenty, mające na celu osiągnięcie postępu, które przeprowadzono kosztem nędzy milionów ludzi pra cy bądź na korzyść kapitału, bądź też pod naciskiem pewnych założeń ideologicznych, których realizacja doprowadziła do tego, że poświęcono bez reszty całe pokolenie dla dobra innych nie urodzonych jeszcze pokoleń.
 
 

Wobec istnienia nowych wartości ludzkich nie można już to­lerować tego, by postęp dokonywał się drogą grabieży lub przez pańszczyznę. Wartości te nie tylko zlikwidowały oba te systemy, lecz wykorzystały oświatę dla stworzenia nowych możliwości dzia­łania na rzecz postępu.
 
 

W krajach, które zmuszono do tego, by pozostały zacofane, kapitał nie może już wpływać decydująco na rozwój gospodarczy w okresie, gdy w krajach rozwiniętych wyrosły wielkie monopole kapitalistyczne dzięki wyzyskiwaniu bogactw narodów, a kapitał krajowy może podejmować współzawodnictwo tylko wówczas, gdy kryje się za barierą wysokiej ochrony celnej lub też wiąże się z monopolami światowymi, idąc ich śladami i wlokąc się za nimi oraz wciągając swe kraje do głębokiej przepaści.
 
 

Posunięcia zmierzające do zwiększenia bogactwa narodowego nie mogą być improwizowane przez oparty na wyzysku kapitał prywatny z jego chaotycznymi odruchami, podyktowanymi wy­łącznie egoistyczną pogonią za zyskiem. Wobec tego rozwój go­spodarczy ojczyzny arabskiej winien być oparty na trzech zasadach:
 
 

a)       akumulacji oszczędności ogólnonarodowych;
 
 
 
b)      na wykorzystywaniu doświadczeń współczesnej wiedzy przy inwestowaniu tych oszczędności;
 
 

  c) na ustaleniu globalnego planu produkcji.
 
 

 
Cele planowania w społeczeństwie socjalistycznym są nastę­pujące:
 
 
 
 

a.      zapewnienie harmonijnego rozwoju gospodarki w różnych aspektach;
 
 

b.     zaspokojenie publicznych i prywatnych potrzeb społeczeń­stwa i jednostek;
 
 

c.      zapewnienie sprawiedliwego rozdziału bogactwa narodo­wego;
 
 

zapewnienie robotnikom konkretnego udziału w zarządza­niu przedsiębiorstwami, jak również udziału w zyskach z produkcji, przy równoczesnym ustalaniu minimalnego poziomu płac, zapewniającego człowiekowi pracy znośne warunki bytu.
 
 

Trzeba więc było zapewnić kontrolę ludu nad wszystkimi środ­kami produkcji i dysponowanie przezeń nadwyżkami, zgodnie z określonym planem. Na tym właśnie polega demokracja we wszystkich jej formach politycznych i społecznych. Nie oznacza to jednak koniecznie nacjonalizacji wszystkich środków produkcji ani zniesienia własności prywatnej bądź legalnego spadkobrania, wypływającego z prawa własności. Cel ten można osiągnąć w dwo­jaki sposób:
 
 

e)      przez stworzenie odpowiednio silnego sektora państwowe­go, który mógłby kierować postępem we wszystkich dziedzinach i ponosić główną odpowiedzialność za realizowanie planu rozwoju;
 
 

f)      przez istnienie sektora prywatnego, który brałby udział w rozwoju w ramach ogólnego planu i który byłby pozbawiony możliwości wyzyskiwania.
 
 

Oba te sektory powinien nadzorować naród i sprawować nad nimi pełną kontrolę.
 
 

Skuteczne planowanie socjalistyczne jest jedynym sposobem zapewniającym wykorzystanie wszystkich zasobów materialnych i rezerw ludzkich w sposób praktyczny, naukowy i humanitar­ny — dla dobra szerokich mas ludowych w celu zapewnienia im dostatniego życia.
 
 

Tego rodzaju planowanie zapewnia właściwe wykorzystywa­nie rozporządzalnych zasobów i zasobów stwierdzonych oraz po­tencjalnych. Równocześnie gwarantuje ono stałe świadczenie pod­stawowych usług, polepszanie jakości świadczonych usług i obję­cie nimi również tych obszarów, które były zaniedbane wskutek tego, że egoizm aroganckich klas, które panowały nad walczącym ludem, uniemożliwiał mu przez długi czas korzystanie z tych usług.
 
 

Przy układaniu planu produkcji należy pamiętać, że realiza­cja tego planu ma na celu rozszerzenie zakresu świadczonych usług oraz że świadczenie tych usług stanowi z kolei siłę napę­dową dla produkcji. Plan produkcyjny musi być oparty na zasa­dzie centralizacji, a jego wykonanie na zasadzie decentralizacji, tak, aby realizacja całokształtu planu spoczywała w rękach całego społeczeństwa. 
 
 
 

Prywatna własność i kapitał prywatny muszą być postawione ,w takiej sytuacji, by uniemożliwiały powstanie feudalizmu, mo­nopoli i wyzysku. Kapitał prywatny musi także być podporząd­kowany kierownictwu władzy ludowej, na równi z sektorem pań­stwowym. Władza ludowa wyda ustawy dotyczące prywatnego kapitału i będzie nim dysponowała zgodnie z potrzebami społe­czeństwa. Jeśli kapitał prywatny będzie stosował wyzysk lub jeśli nie będzie spełniał wyznaczonej mu roli — to władza ludowa zli­kwiduje go.
 
 

Arabska forma socjalizmu w rolnictwie zmierza przede wszy­stkim do tego, by uwolnić chłopów od wyzysku i nie dopuścić do ich ponownego popadnięcia w niewolę, przy pomocy następu­jących środków:
 
 

a.       ustalenie maksymalnych rozmiarów własności ziemskiej w celu położenia kresu feudalizmowi i wyzyskowi chłopów przez feudalizm;
 
 

b.       zwiększenie wydajności ziemi przez zastosowanie metod naukowych i technicznych;
 
 

c.        organizowanie indywidualnych i zespołowych inwestycji w sposób zapewniający sprawiedliwy podział płodów ziemi.
 
 

Wreszcie lud arabski, żyjący na obszarze, który był kolebką religii, wierzy w misję religii i siły duchowej, jaką daje religia, czerpie bodziec do walki, przy pomocy której chce osiągnąć swe cele.
 
 

Jesteśmy głęboko przekonani, że religia jest jednym z podsta­wowych czynników składowych, z których społeczeństwo arabskie buduje swe życie i swą przyszłość — obok wszystkich innych materialnych czynników składowych, jakie religia uznaje. Wiara ludu w Boga i ufność we własne siły pozwolą mu na ukształto­wanie życia według swej woli, na nowo, zgodnie z jego zasadami i aspiracjami.
 
 
 

 
Zbiór dokumentów PISM. Warszawa 1963, nr 4 (212), s. 356 - 380.
 
 
 

 
Źródło: Historia doktryn politycznych, materiały źródłowe, A. Reiss, F.Ryszka, A.Szcześniak. wyd. PWN, Warszawa 1972, str. 413-423
 
 

 
Wersja elektroniczna: Władza Rad (www.1917.net.pl), 2011 
 
 
 

Portret użytkownika tres
 #

Jestem ciekaw jaki będzie rezultat obecnej fali protestów w krajach arabskich

 
Portret użytkownika norbo
 #

To ja odpowiem na twoja ciekawość: żaden...

 
Portret użytkownika tres
 #

norbo

Żaden to jest wpływ na resztę świata twoich komentarzy. Z pewnością kraje arabskie już nigdy nie będą takie same

 
Portret użytkownika norbo
 #

Z pewnością kraje arabskie staną się takie jakie były przedtem - pseudodemokratyczne lub rządzone autorytarnie jak dawniej.

 
Portret użytkownika Denan
 #

COŚ na pewno się zmieni. Rewolucje nie wybuchały bez powodu - a skoro tak, to w świadomości obywateli tych krajów musiało zaistnieć coś, co pchnęło ich do tego czynu - zatem coś, czego być może wcześniej nie byli świadomi. Sam też proces rewolucji w jakiś sposób odzwierdiedla się w ludzkiej świadomości.

 

Społeczność

Amerykańska gospodarka 2008