Multimedia

Kto przegląda

W tej chwili stronę przegląda 0 użytkowników i 32 gości.

Paweł Kamiński: Dżucze - krytyczna analiza marksistowska (cz. II)

PPK

CZĘŚĆ I: http://www.1917.net.pl/?q=node/6220

***

Aby zrozumieć, co proponuje Dżucze na płaszczyźnie politycznej przyjrzymy się ważniejszym fragmentom „Partii Pracy Korei – Partii Wielkiego Wodza, Towarzysza Kim Ir Sena” autorstwa Kim Dzong Ila.

Jak już ustaliliśmy, ponieważ dżuczeiści odrzucają w swoich analizach walkę klasową, a nawet podział na klasy, zmuszeni są oni posługiwać się kategorią bezklasowych „mas ludowych”. W połączeniu z historycznymi warunkami w jakich kształtowała się Idea Dżucze (groźba imperialistycznej inwazji i chęć uniezależnienia się zarówno od ZSRR jak i od ChRL) oraz historyczny związek walki klasowej i narodowowyzwoleńczej (o czym jeszcze wspomnimy) „masy ludowe” stały się tożsame z „Narodem” [str. 18]:

Samodzielność [po koreańsku „Dżucze” – przyp. ŁG] - potrzeba człowieka wywodząca się z samej jego natury – jest żywotnym czynnikiem istnienia kraju i narodu. Rewolucja i budowa nowego społeczeństwa odbywa sie w ramach danego kraju i narodu, a sam ten proces to walka przeciw wszelkiemu panowaniu i niewoli, walka o zapewnienie samodzielności krajowi i narodowi, samodzielności mas ludowych. Gospodarzem rewolucji i budowy nowego społeczeństwa w każdym kraju powinny być partia i naród danego kraju, realizując je w sposób samodzielny i twórczy.

Widzimy, że rewolucja sprowadzona jest jedynie do walki narodowowyzwoleńczej, nowe społeczeństwo to niepodległy naród. Nie oznacza to oczywiście, że nacjonalizm sam w sobie jest reakcyjny, hasło samookreślenia narodowego było nierozłączne z internacjonalizmem (solidarność między narodami jest nie do pogodzenia z uciskiem narodowym). Chodzi jedynie o zwrócenie uwagi na ścisły związek między filozoficznym idealizmem a de facto burżuazyjnym (bo nie uznającym podziałów klasowych) nacjonalizmem.

Materializm dialektyczny opisując immanentne cechy społeczeństwa klasowego, wzajemny stosunek klas, bazy i nadbudowy, sił wytwórczy i stosunków produkcji, etc. jest narzędziem umożliwiającym analizę bieżącej sytuacji politycznej. Narzędziem, co warto zaznaczyć, w rękach konkretnej klasy. Te dwie cechy – materialistyczny i klasowy charakter marksizmu – wpływają na charakter, na modus operandi partii komunistycznej. Ujmując to w słowach „Manifestu komunistycznego”:

Twierdzenia teoretyczne komunistów nie opierają się bynajmniej na ideach, na zasadach wymyślonych lub odkrytych przez tego czy owego reformatora świata.

Są one jedynie ogólnym wyrazem rzeczywistych stosunków istniejącej walki klas, wyrazem odbywającego się w naszych oczach ruchu dziejowego.

I w konsekwencji:

W praktyce więc komuniści są najbardziej zdecydowaną, porywającą naprzód częścią partii robotniczych wszystkich krajów; w teorii wyprzedzają oni pozostałą masę proletariatu zrozumieniem warunków, przebiegu i ogólnych wyników ruchu proletariackiego.

Najbliższy cel komunistów jest ten sam, co wszystkich pozostałych partii proletariackich: ukształtowanie proletariatu w klasę, obalenie panowania burżuazji, zdobycie władzy politycznej przez proletariat.

Charakter, sposób działania i stosunek partii do proletariatu wynika bezpośrednio z przesłanek filozoficznych. Poznawcza nędza idealizmu ujawnia się w sposób nieunikniony w wyodrębnieniu się i odcięciu „oświeconych”, którzy poznali Prawdę od ludzi, których mają reprezentować, ponieważ ich filozofia nie wynika w sposób oczywisty ze stosunków społecznych.
Idealizm jest nierozdzielny z zasadą autorytetu – idealizm religijny domagał się Najwyższego Kapłana i Pomazańca Bożego, mechanistyczny materializm burżuazyjny (de facto idealizm) wychwalał Rozum/Prawo/Państwo, idealizm Hegla upatrzył sobie pruskie państwo policyjne, Idea(lizm) Dżucze potrzebował(a) Wodza [str. 6]:

Podmiotem rewolucji jest jedność wodza, partii i mas. Masy ludowe tylko pod przewodnictwem partii i wodza mogą zając swoje miejsce, wypełniać swoja role jako podmiotu rewolucji. W podmiocie rewolucji wódz stanowi najwyższy mózg, centrum jedności i zespolenia, a partia jest organizacja polityczna urzeczywistniającą idee i przywództwo wodza. Nie do pomyślenia jest istnienie partii jako kierowniczej organizacji politycznej w oderwaniu od idei i przywództwa wodza. (…) Gdy wódz, partia i masy stanowią jeden monolit z wodzem na czele, kształtuje sie najbardziej stabilny, najsilniejszy podmiot rewolucji, stający się wielką siłą napędową rewolucji i budowy nowego społeczeństwa. Partia (...) powinna być budowana jako partia wodza, jako organizacja polityczna stworzona do realizacji jego idei i przywództwa, powinna tworzyć jedną całość z ludowymi masami.

Partia w myśl Idei Dżucze jest czymś odrębnym i nadrzędnym w stosunku do „mas” i podległym w stosunku do wodza. Partia stanowi niejako pas transmisyjny od Wodza na wysokości do mas. Porównajmy ten fragment z wcześniejszymi fragmentami „Manifestu Partii Komunistycznej” – różnice są aż nazbyt oczywiste i nie wymagają komentarza.

*****

Idea Dżucze powstała w specyficznych warunkach koreańskich. Od 1876 roku kiedy wojskowa interwencja japońska zakończyła koreańską politykę „zamkniętych drzwi” rosły wpływy japońskie na Półwyspie, ukracając zakusy Chin, Rosji, USA i europejskich potęg kolonialnych. Przechodzenie koreańskiego społeczeństwa na kapitalistyczne tory dokonywało się równolegle pogłębianiem się kolonialnej zależności od Japonii – przypieczętowanej aneksją w 1910 roku.

Kwestie narodowe ściśle wiązały się z społeczno-ekonomicznymi. W 1939 roku zakłady zatrudniające powyżej 200 pracowników w 92% należały do japońskiego kapitału, natomiast w przedziale 5-49 pracowników – 61% zakładów należało do Koreańczyków[14]. O popularności idei socjalistycznych na całym Półwyspie Koreańskim świadczy seria powstań na południu w pierwszych latach niepodległości. W wyniku pacyfikacji ruchów lewicowych śmierć poniosło ok. 100 000 osób (w tym podczas tłumienia powstania na wyspie Jeju w 1948 roku 60 000 – jedną piątą mieszkańców wyspy)[15].

KP Korei została założona w 1926 roku, a 2 lata później została sekcją Kominternu. Wielu działaczy emigrowało, m.in. do Chin, gdzie walczyli w szeregach partyzantki Mao. Po II wojnie światowej i wyzwoleniu Korei przez aliantów wśród komunistów koreańskich wykształciły się 4 frakcje[16]:

- „frakcja krajowa”, tj. komuniści, którzy pozostali w Korei podczas wojny, wśród nich między innymi Pak Hon-yong, jeden z założycieli KPK; kadry tej frakcji zapewniały łączność między organizacjami komunistów po obu stronach granicy,

- „grupa radziecka” złożona głównie z przedstawicieli mniejszości koreańskiej w ZSRR, która przybyła do kraju wraz z Armią Czerwoną,

- „grupa partyzancka” złożona z partyzantów walczących w Mandżurii – formalnie członków partyzantki chińskiej, de facto niezależnej ze względu na ich odcięcie od głównych oddziałów chińskich przez wojska japońskie; do tej frakcji należał Kim Ir-Sen,

- „grupa z Yanan” walcząca w szeregach chińskiej partyzantki Mao Zedonga i należąca do KPCh. Po powrocie do Korei założyli początkowo własną Nową Partię Ludową.
Podczas wojny koreańskiej doszło do likwidacji „frakcji krajowej”, m.in. licznych komunistów południowokoreańskich. Szeregowi działacze tej frakcji nie chcieli podporządkować „słabych lokalnych i regionalnych struktur” „silnej organizacji centralnej”.

Po zawieszeniu broni rozprawiono się z frakcjami „chińską” i „radziecką”, mimo protestów Pekinu i Moskwy. Mniej więcej w tym czasie po raz pierwszy pojawiło się hasło „Juche (Dżucze)” – samodzielności, samostanowienia. Wraz z postępującą biurokratyzacją i wzrostem znaczenia armii (polityka Songun) Dżucze ewoluowało w adaptację marksizmu do lokalnych warunków, by w końcu w latach 90. stać się samodzielną ideologią.

W chwili obecnej Korea Północna jest oskarżana o sabotowanie dążeń do stabilizacji stosunków w regionie. Mimo hipokratycznych[17] ataków dyplomatycznych ze względu na prowadzony program jądrowy, oskarżenia o zatopienie ROKS Chaosan (twierdzenia, że powodem była torpeda wzbudza wiele wątpliwości[18]) czy „prowokację” koło wyspy Yeonpyeong (mimo, że pobieżny rzut oka na chronologię wydarzeń pozwala stwierdzić, kto był prowokatorem[19]) Korea Północna ciągle wyraża pragnienie zjednoczenia Korei i uspokojenia sytuacji na Półwyspie.

Koreańskiej Republice Ludowo-Demokratycznej nieustannie grożą prowokacje amerykańskiego protektoratu z Seulu oraz machinacje imperialistów amerykańskich, rosyjskich i chińskich, pod tym względem należy bezwzględnie bronić KRLD przed wrogą propagandą i groźbą agresji. Jednak postępująca kontrrewolucja, wprowadzanie elementów gospodarki kapitalistycznej przez warstwę biurokratyczną[20, 21, 22] oraz między innymi projekt zjednoczenia, przy zachowaniu ustroju kapitalistycznego na południu [23, 24] pokazuje, że reżim dźuczeistów nie ma do zaoferowania poważnego programu pozytywnego.

Taki program może mieć jedynie partia, której ideologia oparta jest na marksizmie, na materializmie dialektycznym, partia klasowa! Nie partia biurokratów – metafizyków!

PRZYPISY:

[14] http://books.google.com/books?id=5KQlbJWrh3IC&pg=PA78#v=onepage&q&f=false

[15] http://www.thedailybeast.com/newsweek/2000/06/18/ghosts-of-cheju.html

[16] http://en.wikipedia.org/wiki/Workers27_Party_of_Korea#Factions_in_the_WPK

[17] http://krld.pl/krld/czytelniateksty/biuletyny//068%20DPRK%20Foreign%20Mi...

[18] http://en.wikipedia.org/wiki/ROKS_Cheonan_sinking#South_Korea_skepticism

[19] http://en.wikipedia.org/wiki/Bombardment_of_Yeonpyeong#Timeline

[20] http://krld.pl/krld/biznes

[21] http://www.marxist.com/where-is-north-koreagoing101006.htm

[22] http://www.korea-dpr.com/users/switzerland/international_trade_office_ko...

[23] http://krld.pl/krld/biblio/kimirsen/10punktowy.pdf

[24] http://krld.pl/krld/biblio/kimdzongil/urzeczyw.pdf

Społeczność

Ernst Thälmann - Sohn seiner Klasse