Multimedia

Kto przegląda

W tej chwili stronę przegląda 0 użytkowników i 11 gości.

Jerzy Czeszejko-Sochacki: Socjalfaszystowscy mordercy

images.jpg

PRZEDMOWA DO WYDANIA ELEKTRONICZNEGO

Mamy przyjemność udostępnić szerokiej publice znakomity tekst Jerzego Czeszejki-Sochackiego ujawniający prawdziwe oblicze tak zwanej Polskiej Partii Socjalistycznej.
PPS w dwudziestoleciu międzywojennym, a raczej to, co z niej zostało po rozłamie dokonanym w listopadzie 1906 roku przez prawicowo-oportunistyczną grupę z Józefem Piłsudskim i Witoldem Jodko-Narkiewiczem na czele, była burżuazyjną partią robotniczą.

Cóż to znaczy? Mogłoby się wydawać, że w tym sformułowaniu tkwi sprzeczność, że to oksymoron. Jednak wcale tak nie jest. Dlaczego?

PPS z jednej strony upominała się o prawa ludzi pracy: robotników, chłopów pracujących, rzemieślników i inteligencji pracującej. Jej skład członkowski miał charakter robotniczo-inteligencki.

Mimo tego, PPS prowadziła politykę klasowej ugody z burżuazją, począwszy od roku 1914, kiedy Polska Partia Socjalistyczna – Frakcja Rewolucyjna udzieliła poparcia w pierwszej wojnie światowej Niemcom i Austro-Węgrom. Honor nazwy partii ratowała PPS-Lewica, która potem zjednoczyła się z SDKPiL w Komunistyczną Partię Robotniczą Polski. Potem PPS wstępowała do burżuazyjnych rządów Paderewskiego i Skrzyńskiego. Uważamy jednak, że nazywanie partii pokroju PPS mianem "socjalfaszystowskich", choć umotywowane opowiedzeniem się ich kierownictwa po stronie burżuazyjnej reakcji, ma dość sekciarski charakter, ponieważ podobna polityka - nazywania niemieckiej SPD mianem "socjalfaszystowskiej" zamiast uformowania z jej udziałem jednolitego frontu utorowała drogę do władzy nazistom. W późniejszych latach Komintern odszedł od tej polityki, głosząc konieczność tworzenia "frontów ludowych" w skład których wchodziły m.in. partie socjaldemokratyczne.

W listopadzie 1918 roku powstał „socjalistyczny” i „ludowy” rząd polski pod przewodnictwem Ignacego Daszyńskiego, a potem Jędrzeja Moraczewskiego. O jego „socjalistyczności” i „ludowości” masy pracujące Polski mogły się przekonać już niedługo. W grudniu tego roku rząd wysłał przeciwko rewolucyjnym wystąpieniom proletariatu w Zagłębiu Dąbrowskim oddziały wojskowe, w celu ich pacyfikacji.

Zresztą sam Moraczewski był niczym innym, jak marionetką Józefa Piłsudskiego, o czym pisał sam późniejszy dyktator:

"Powołałem na prezesa ministrów oficera I Brygady, przy tym kapitana saperów, inż. Moraczewskiego. Na wszelki wypadek kazałem mu stanąć na baczność (w owych czasach ostrożność ta nie była zbyteczna), a potem powiedziałem mu: „Panie kapitanie, ma pan zostać prezesem ministrów, ale pod dwoma warunkami: pierwszy by pan nie wkraczał swymi zarządzeniami w jakiekolwiek stosunki społeczne, drugi — i tu podniosłem głos — wypracuje pan w ciągu jednego tygodnia ustawę wyborczą i to tak, jak gdyby pan miał budować okopy”. Moraczewski prosił o trzy dni zwłoki, na co się zgodziłem. I oto po dziesięciu dniach prawo wyborcze było gotowe i przedłożone mi do podpisu".

Kolejną haniebną kartą działalności PPS i zamiar faktycznej likwidacji Rad Delegatów Robotniczych.

W 1920 roku PPS opowiedziała się po stronie kapitalistyczno-obszarniczego rządu polskiego walczącego z robotniczo-chłopską Rosją Radziecką, mimo sprzeciwu lewicowego, zdrowszego ideologicznie nurtu w partii. Tym samym dokonała zdrady klasowej, zdradzając faktycznie proletariat z polską burżuazją i obszarnikami. Autor niniejszego tekstu, Jerzy Czeszejko-Sochacki sam był przedstawicielem lewicowej frakcji PPS, która wystąpiła przeciwko polskiej antyradzieckiej agresji i wstąpiła w skład KPRP.

Na przełomie 1925 i 1926 roku PPS weszła w haniebną koalicję rządową z narodową demokracją, chrześcijańską demokracją, Narodową Partią Robotniczą i prawicą ruchu ludowego.

Poza tym, PPS krwawo zwalczała Komunistyczną Partię Polski – wspomnijmy chociażby zabicie Wiktora Białego przez PPS-owską bojówkę czy prowokacje w czasie pochodów pierwszomajowych.

Autor demaskatorskiej publikacji o PPS, Jerzy Czeszejko-Sochacki sam był przez pewien czas członkiem tej partii, należał tam do lewicowej opozycji. Jednak haniebna polityka Polskiej Partii Socjalistycznej w latach 1918-1920 pozwoliła mu przejrzeć na oczy i przejść do obozu rewolucji socjalnej – do Komunistycznej Partii Robotniczej Polski.

Publikację tę dedykujemy wszystkim bezkrytycznym pogrobowcom PPS – szczególnie lewej nodze IPN – portalowi www.lewicowo.pl.

REDAKCJA "WŁADZY RAD" – WWW.1917.NET.PL

P.S. Tekst został udostępniony kilka lat temu przez Lewicę Bez Cenzury.

Zachowano oryginalną, przedwojenną pisownię.

ZałącznikWielkość
Czeszejko-Sochacki, PPS_ Socjalfaszystowscy mordercy.pdf437.91 KB

Społeczność

CAPITALIST