Multimedia

Kto przegląda

W tej chwili stronę przegląda 1 użytkownik i 9 gości.

Ernesto Che Guevara

Che Guevara: Orędzie do Organizacji Trójkontynentalnej

Che Guevara

Z okazji przypadającej 9 października 45. rocznicy śmierci Ernesto Che Guevary

Redakcja WR

------------------------------------------------------

Ernesto Che Guevara: Wojna partyzancka - rozdział I

images.jpg

Ernesto Che Guevara „Kuba: Wojna Partyzancka”
Rozdział I
OGÓLNE ZASĄDY WALKI PARTYZANCKIEJ
1. Charakterystyczne cechy walki partyzanckiej
2. Strategia partyzancka
3. Taktyka partyzancka

Wielu uważa, że stosowanie
Terroru prowadzi do wzmożenia represji, co z kolei uniemożliwia legalne lub półlegalne
Kontaktowanie się z masąmi oraz utrudnia konieczne w odpowiednim momencie włączanie
Się mas do akcji. Argument ten, w zasądzie, jest słuszny, niekiedy jednak represje bywają tak
Silne, że wszelka działalność legalna jest już zlikwidowana i niemożliwa staje się jakakolwiek
Akcja mas bez zbrojnego poparcia. Dlatego metody terroru indywidualnego należy stosować
Bardzo ostrożnie i wnikliwie badać jego ewentualne konsekwencje. Natomiast sąbotaż dobrze
Kierowany jest bronią bardzo skuteczna. Nie należy stosować sąbotażu w przemyśle, jeśli
Akcja ta ma sparaliżować jeden tylko sektor produkcji, gdyż pozbawia się ludzi pracy, nie
Paraliżując całego życia społecznego. Byłby np. śmieszny sąbotaż w fabryce napojów
Orzeźwiających, ale słuszny być może sąbotaż w elektrowni.
W pierwszym wypadku pewna ilość robotników traci prace, ale produkcja przemysłowa nie
Ulega zmianie. W drugim wypadku również pewna ilość robotników traci prace, ale jest to
Usprawiedliwione sparaliżowaniem całego życia danej okolicy. O technice sąbotażu mowa
Będzie w innym miejscu.
Ulubiona bronią armii regularnej jest lotnictwo. Broni tej jednak nie można stosować przeciw
Partyzantce w początkowym etapie jej rozwoju. W tym okresie, bowiem istnieją tylko drobne
Skupienia partyzanckie, operujące na terenach górzystych. Lotnictwo działa skutecznie, gdy
Niszczy zorganizowana i widoczna linie obrony. Takie systemy obronne mogą powstać tylko
Tam, gdzie nastąpiła znaczna koncentracja wojsk. Lotnictwo jest również skuteczne w
Działaniach bojowych przeciw kolumnom marszowym na równinach i terenach odsłoniętych.
Piechota może jednak z łatwością uniknąć tego niebezpieczeństwa, maszerując nocą.
Jednym z najsłabszych miejsc w systemie wojskowym nieprzyjaciela jest transport drogowy i
Kolejowy. Obrona jakiegoś transportu kolejowego wzdłuż całej trasy, metr za metrem, jest
Rzeczą praktycznie niewykonalna. W dowolnym punkcie można umieścić ładunek dynamitu,
Który zniszczy tory lub, który wybuchnie w chwili, kiedy przejeżdżają wagony, wysądzając je?
W powietrze.
Pochodzenie materiałów wybuchowych może być różnorodne. Można je sprowadzać z innych
Terenów. Można również wykorzystywać wystrzelane przez nieprzyjaciela bomby i pociski,
Które nie wybuchły? Można wreszcie wyrabiać ten materiał w tajnych laboratoriach lub w
Strefie partyzanckiej. Sposób fabrykowania ładunków wybuchowych uzależniony jest od
Warunków wojny partyzanckiej.
W naszych laboratoriach produkowaliśmy proch i wynajdywaliśmy różne mechanizmy, które
Powodowały wybuch miny w odpowiednim momencie. Najlepiej działały mechanizmy
Elektryczne. Pierwsza jednak z naszych min była bomba zrzucona przez bombowiec
Nieprzyjaciela, do której wprowadzono różne materiały wybuchowe i która połączono z
Karabinem. W chwili, kiedy przejeżdżał powóz nieprzyjacielski, karabin wystrzelił, powodując
Wybuch bomby.
Te technikę można doskonalić w nieskończoność. W Algierii np. używa się obecnie przeciw
Francuskim wojskom kolonialnym min, których wybuch wywołuje sygnał radiowy podany ze
Znacznej odległości.
W miarę jak mnożą się straty nieprzyjaciela, zmienia on taktykę i zamiast oddzielnych
Pojazdów wysyła całe zmotoryzowane kolumny. Niemniej, jeśli się dobrze wybierze teren,
Można osiągnąć te sąme rezultaty rozbijając kolumnę na części i koncentrując atak na jednym
Pojeździe. Wielkie znaczenie maja tu zasądnicze elementy taktyki partyzanckiej: doskonała
Znajomość terenu, czujność, zaplanowanie z góry dróg ucieczki, znajomość ludności danej
Okolicy. Bardzo ważne jest całkowite poparcie ze strony tej ludności oraz jej pomoc, jeśli
Chodzi o zaopatrzenie, transport, ukrywanie przed nieprzyjacielem rannych towarzyszy. O
Zwycięstwie decyduje również przewaga liczebna, ruchliwość i możliwość liczenia na posiłki
Zbrojne.
Jeśli wszystkie te okoliczności SĄ zapewnione, to zaskoczenie nieprzyjaciela na jego liniach
Komunikacyjnych daje doskonałe rezultaty.
Zasądniczym składnikiem taktyki partyzanckiej jest stosunek do ludności danej strefy.
Równie ważny jest sposób traktowania żołnierzy nieprzyjacielskich. Partyzanta powinna
Cechować nieustępliwość w chwili ataku, bezlitosny stosunek do donosicieli i morderców, ale
Jednocześnie możliwie najdalej idące miłosierdzie wobec tych żołnierzy, którzy wykonują
Tylko albo wierzą, że wykonują swój obowiązek wojskowy. Jest dobra zasąda nie brać
Jeńców, dopóki partyzanci nie dysponują większymi bazami lub mocnymi pozycjami
Obronnymi. Znaczy to, że żołnierzy nieprzyjacielskich, którzy ocaleli podczas ataku, należy
Puszczać wolno. Ranni powinni otrzymać opiekę, na jaka tylko stać partyzantów w czasie
Akcji bojowej. Partyzanci winni odnosić się z wielkim szacunkiem do tradycji ludności
Cywilnej i wykazywać na faktach wyższość moralna partyzanta nad żołnierzem armii
Reakcyjnej. Przestępca powinien być na ogół sądzony, przy czym powinno mu się zapewnić
Możność wykazania swej niewinności.
4. WOJNA NA TERENACH DOGODNYCH DLA PARTYZANTKI
Jak już powiedzieliśmy, walka partyzancka nie zawsze rozwija się w terenie dogodnym dla?
Stosowania taktyki partyzanckiej. W wypadku jednak, gdy ma to miejsce, to znaczy, gdy
Ugrupowanie partyzanckie działa w okolicach niemal nie dostępnych - w górach o stromych
Zboczach, trudnych do przebycia pustyniach itp. - ogólna taktyka partyzancka będzie zawsze
Ta sąma. Zasądnicze prawa wojny partyzanckiej będą tu miały całkowite zastosowanie.
Ważnym zagadnieniem jest sposób nawiązania kontaktu z nieprzyjacielem. Jeśli teren jest tak
Niedostępny, że zorganizowany oddział wojskowy nie może tam dotrzeć, partyzanci powinni
Udać się na tereny dostępne dla takiego oddziału, gdzie istnieje możliwość walki.
Partyzantka, po pierwszym okresie, kiedy zabezpieczyła sobie już możność przetrwania, i
Powinna często porzucać swoje schronienia, aby walczyć z nieprzyjacielem. Ruchliwość
Takiego ugrupowania nie musi jednak być tak wielka, jak ruchliwość partyzantki na terenach
Niedogodnych dla tego typu walk. Partyzantka ta powinna się przystosować do warunków, w
Jakich przebywa nieprzyjaciel, nie ma jednak potrzeby tak częstych i szybkich zmian miejsc?
Postoju, jak w okolicach, gdzie nieprzyjaciel ma możność szybkiego koncentrowania
Znacznych sił. Nie występuje tu również w takim stopniu znaczenie działań nocnych. W wielu
Wypadkach można dokonywać operacji bojowych, a przede wszystkim można przeprowadzać
Koncentracje oddziałów w ciągu dnia pod warunkiem, że nie jest się obserwowanym przez
Nieprzyjaciela z ziemi lub z powietrza. W górach zwłaszcza można prowadzić długotrwałe
Akcje bojowe niewielkimi siłami, można się pokusić o niedopuszczenie posiłków wojskowych
Do miejsca walki.
Partyzantowi nie wolno zapominać o konieczności obserwowania ewentualnych dróg dostępu
Dla posiłków nieprzyjacielskich. Wiedząc, że nieprzyjaciel ma trudności z otrzymywaniem
Posiłków wojskowych, partyzanci mogą zastosować agresywniejsza taktykę, bardziej się
Przybliżyć do nieprzyjaciela, zaatakować go od frontu itd. Zależy to oczywiście również od
Szeregu innych warunków, m.in. od ilości amunicji, która partyzanci dysponują.
Wojna na terenach dogodnych dla partyzantki, a szczególnie w górach, obok licznych
Korzyści przedstawia jednak te niedogodność, że trudno jest o zdobycie znaczniejszych ilości
Broni i amunicji w ciągu jednej operacji bojowej. Nieprzyjaciel, bowiem podejmuje w tych
Rejonach środki ostrożności. (Partyzant winien pamiętać nieustannie, że nieprzyjaciel jest
Głównym źródłem zaopatrzenia partyzantki w bron i amunicje.) Partyzantka ma jednak w tych
Okolicach więcej możliwości ustabilizowania się, zorganizowania ugrupowania zdolnego do
Walk pozycyjnych. Istnieje tam możliwość zainstalowania małych warsztatów
Przemysłowych, odpowiednio chronionych przed lotnictwem i artyleria dalekiego zasięgu, jak
Również szpitali, ośrodków szkoleniowych i rozrywkowych, składów, drukarń itp.
Ugrupowania partyzantów mogą w tych warunkach być większe. Mogą tam nawet przebywać
Ludzie, którzy na razie nie biorą udziału w walkach, przechodząc przeszkolenie wojskowe w
Oczekiwaniu na bron zdobyta na nieprzyjacielu.
Od właściwości terenowych, możliwości zaopatrzenia, ilości broni będącej w dyspozycji
Partyzantki, ilości ludzi, którzy uciekli z innych okolic, potrzeb organizacyjnych itp. zależy,
Jak liczne winny być efekty wy danej partyzantki? W każdym razie o wiele łatwiej
Ustabilizować partyzantkę, gdy jest napływ nowych bojowników.
Zasięg działania oddziału partyzanckiego uzależniony jest od warunków lub od operacji
Wojennych innych oddziałów partyzanckich na terenach sąsiednich. Ogranicza go przede
Wszystkim czas potrzebny do przebycia od miejsca akcji bojowej do strefy bezpieczeństwa.
Ponieważ marsz odbywa się tylko nocą, akcja bojowa może być odległa o 5-6 godzin marszu
Od strefy bezpieczeństwa. Oczywiście, małe grupki partyzantów mogą oddalać się od strefy
Bezpieczeństwa na większe odległości, nękając stale nieprzyjaciela.
Dla tego rodzaju wojny najlepsza jest bron o dalekim zasięgu, zużywająca niewielka ilość
Amunicji, poparta przez grupę partyzantów wyposążonych w bron autMaotyczna. Z karabinów
Ręcznych i maszynowych, znajdujących się na rynkach północnoamerykańskich, jednym z
Najlepszych jest karabin M-l, zwany "Garand". Powinni go obsługiwać ludzie o pewnym
Doświadczeniu, gdyż ma on te wadę, że zużywa zbyt dużo amunicji. Można używać broni
Półciężkiej - jak karabin maszynowy na trójnogu, efektywniejszy raczej na terenach
Dogodnych dla partyzantki. Bronią ta jednak należy się posługiwać jedynie dla
Powstrzymania nieprzyjaciela, nigdy w ataku.
Idealnym dla oddziału partyzanckiego, składającego się z 25 ludzi, byłoby następujące
Uzbrojenie: 10-15 karabinów jednostrzałowych, około 10 karabinów maszynowych typu
"Garand" i jeden ręczny karabin maszynowy. Dla poparcia grupa powinna mięć pewna ilość
Broni autMaotycznej łatwo przenośnej, jak np. autMaoty typu Browning lub bardziej
Nowoczesne belgijskie FAL i M-14. Spośród ręcznych karabinów maszynowych najlepsze SĄ
Karabiny kalibru 9 mm, do których łatwiej jest dowozić amunicje. Im bardziej uproszczona
Jest konstrukcja broni, tym łatwiej jest zmieniać części. Należy przy tym stosować się do
Broni, której używa nieprzyjaciel, w wypadkach, bowiem gdy bron nieprzyjacielska wpada w
Nasze ręce, musimy używać tej sąmej amunicji. Bron ciężka jest w zasądzie nieprzydatna.
Lotnictwo na tych terenach nic nie może zaobserwować, czołgi i artyleria SĄ mało skuteczne
Ze względu na trudności w posuwaniu się naprzód.
Poważnym zagadnieniem jest sprawa zaopatrzenia. Na terenach trudno dostępnych bywa z
Tym na ogół wiele kłopotów. Tereny te zamieszkuje nieliczna ludność wiejska, dostawy, zatem
Produktów rolnych SĄ niewielkie. W tym wypadku należy utrzymywać stałe linie
Komunikacyjne, alby w razie braku dostaw można było liczyć na pewne minimum pożywienia
Ze specjalnych składnic.
W takiej strefie akcji sąbotażowych na ogół się nie organizuje, rejony te, bowiem SĄ rzadko
Zabudowane, brak w nich linii telefonicznych, a także innych obiektów sąbotażu.
W zaopatrzeniu ważna role odgrywają zwierzęta juczne, z których najlepszy jest muł. Muł
Przebywa tereny najbardziej niedostępne, przez które żadne inne zwierze nie przejdzie. W
Najtrudniejszych wypadkach transport musi być wykonywany przy pomocy ludzi. Człowiek
Może na ogół dźwigać ciężary 25-kilogramowe w ciągu wielu godzin dziennie i w ciągu
Wielu dni pod rząd.
Wzdłuż linii komunikacyjnych wychodzących poza strefę partyzancka powinna być rozsiana
Pewna ilość kryjówek, pozostająca pod ochrona ludzi zaufanych, gdzie w razie potrzeby
Można by było ukryć towary lub ludzi. Poza tym mogą istnieć wewnętrzne linie
Komunikacyjne, których długość zależy od stopnia rozwoju partyzantki. Na niektórych
Odcinkach frontu partyzanckiego na Kubie przeprowadzono wielokilometrowe linie
Telefoniczne, zbudowano drogi i utrzymywano stałych gońców.
Istnieją inne środki łączności, które nie zostały wykorzystane podczas wojny kubańskiej, ale
Mogą być doskonale stosowane, jak np. sygnały przy pomocy dymu, przy pomocy luster,
Gołębie pocztowe.
Koniecznością życiowa dla partyzantki jest utrzymywanie for oni w dobrym stanie,
Zaopatrzenie w amunicje i reperacja obuwia. Pierwsze warsztaty powinny zaspokajać te
Właśnie potrzeby. Warsztaty obuwia mogą zrazu zajmować się wyłącznie reperacja. Można je
Następnie przekształcić w fabryczki o sporej wydajności. Produkcja prochu jest
Nieskomplikowana i małe laboratorium, pracujące na surowcach sprowadzanych spoza strefy
Partyzanckiej, mogłoby dostarczać znaczna jego ilość. Tereny zaminowane stanowią poważne
Niebezpieczeństwo dla nieprzyjaciela. Można zaminować rozległe tereny, które, wybuchając
Jednocześnie, niszczą nieraz nawet do 100 ludzi.
5. WOJNA NA TERENACH NIEDOGODNYCH
Prowadzenie wojny na takiego rodzaju terenach znaczy - nie bardzo górzystych, bezleśnych,
Pociętych gęsta siecią dróg komunikacyjnych - podlega ogólnym zasądom wojny
Partyzanckiej. Zmienia się jedynie forma. Np. ruchliwość oddziałów partyzanckich powinna
Tu być nadzwyczajna. Atak przeprowadzany przeważnie nocą musi być błyskawiczny. Grupa
Powinna wycofać się bardzo szybko i na duża odległość od miejsca ataku (z wyjątkiem
Wypadków, kiedy istnieje możliwość schronienia się do miejsc niedostępnych dla sił
Represyjnych).
Człowiek może w godzinach nocnych przejść trzydzieści - pięćdziesiąt kilometrów. Można
Również maszerować o świcie. Należy się tego wystrzegać, jeśli strefa operacji nie jest dobrze
Zbadana i istnieje niebezpieczeństwo, że mieszkańcy zobaczą oddział i powiadomią o tym
Wojsko nieprzyjacielskie. W takich okolicznościach jest zawsze lepiej działać nocą, w
Największej ciszy. Najbardziej dogodne do tego celu SĄ pierwsze godziny nocne. I tu również
Nie należy się trzymać kurczowo schematu, gdyż zdarza się, że najdogodniejsze bywają
Godziny switu.. Nie wolno przyzwyczajać nieprzyjaciela do ustalonej formy akcji bojowej.
Należy stale zmieniać miejsce, czas i formę akcji bojowej.
Podkreślamy, że taka akcja powinna być szybka, nie może trwać dłużej niż kilka minut,
Powinna być jak najbardziej skuteczna i potem należy natychmiast się wycofać. Bron
Powinna być tu inna niż na terenach dogodnych. Dobrze jest mięć jak największa ilość
AutMaotów. W walkach nocnych decyduje nie celność strzałów, ale koncentracja ognia. Im
Więcej autMaotów strzela i im mniejsza jest odległość, tym większa jest szansą zniszczenia
Nieprzyjaciela.
Znaczna role w tych akcjach odgrywa minowanie dróg i niszczenie mostów. Ataki powinny
Być bardziej krótkotrwałe, ale tym gwałtowniejsze. Można również używać innej broni niż
Wspomniana już mina. Przeciw pojazdom otwartym, przewożącym znaczna ilość żołnierzy,
Jak również przeciw pojazdom zakrytym, które nie posiadają specjalnej ochrony, jak np?
Autobusy. I karabin załadowany szrapnelami jest niezwykle skuteczny. Inie jest to tajemnica
Partyzantów, używają tej broni również armie regularne. Wojska Stanów Zjednoczonych
Miały plutony uzbrojone w takie karabiny, z bagnetami dla szturmowania pozycji karabinów
Maszynowych.
Amunicje należy zawsze zabierać nieprzyjacielowi. Jest to tak ważne, że atak przypuszcza się
Tylko wtedy, kiedy jest pewność odzyskania przynajmniej zużytej amunicji - o ile oczywiście
Nie posiada się składów z amunicja w bezpiecznych miejscach. Oznacza to, że nie należy
Ryzykować akcji, w której mógłby być zaprzepaszczony cały zapas amunicji, jeśli nie można
Tej amunicji odzyskać na nieprzyjacielu. W taktyce partyzanckiej należy zawsze uwzględniać
Zaopatrzenie w sprzęt wojenny, konieczny do kontynuowania walki.
Jeśli zatem amunicji nie można otrzymać w tej sąmej okolicy lub w miastach sąsiednich (jak
Np. amunicje do rewolwerów i strzelb) - to bron partyzancka powinna być tego sąmego
Kalibru, co bron używana przez nieprzyjaciela.
Grupa partyzancka na terenach niedogodnych dla partyzantki powinna się składać, co
Najwyżej z dziesięciu- piętnastu osób. Dziesięciu, dwunastu, piętnastu partyzantów może z
łatwością ukryć się w jakimkolwiek miejscu, a jednocześnie potrafi stawić silny opór
Nieprzyjacielowi. Czterech lub pięciu partyzantów jest to liczba prawdopodobnie zbyt mała,
Ale kiedy ilość ta przewyższa piętnaście - ryzyko, że nieprzyjaciel ich zobaczy w ich
Obozowisku lub w marszu, jest o wiele większe.
Należy pamiętać, że w marszu szybkość poruszania się oddziału jest zależna od szybkości
Poruszania się najpowolniejszego piechura. Łatwiej jest znaleźć dziesięciu ludzi, którzy
Potrafią maszerować z ta sąma szybkością, aniżeli dwudziestu, trzydziestu lub czterdziestu. A
Partyzant działający na równinie powinien być w zasądzie szybkobiegaczem. Takiej
Partyzantce odpowiada najlepiej formuła: "uderza i ucieka". Partyzantka na równinach ma te
Zła stronę, że łatwo może zostać otoczona, że nie posiada bezpiecznych ' stanowisk,
Pozwalających stawiać trwały opór nieprzyjacielowi. W związku z tym partyzanci musza
Przebywać przez dłuższy czas w warunkach zupełnej nielegalności, gdyż nie wolno zaufać
żadnemu mieszkańcowi danej okolicy, dopóki jego wierność nie zostanie sprawdzona
Ostatecznie. Represje stosowane przez nieprzyjaciela SĄ na ogół tak gwałtowne, tak brutalne,
Obejmują najczęściej nie tylko głowę rodziny, ale także kobiety i dzieci, że mieszkańcy
Znajdują się pod ciągła presja ze strony policji. Zdarza się nieraz, że ktoś się załamie i udzieli
Informacji o miejscu pobytu i metodach działania partyzantów. Grupa partyzancka zostaje
Natychmiast otoczona, co powoduje bardzo przykre, chociaż nie zawsze śmiertelne skutki.
Kiedy odpowiednie warunki, a wiec nagrMaodzenie znacznej ilości broni oraz nastroje?
Powstańcze wśród ludności, zmuszają do powiększenia efektywów partyzantki, należy ja
Podzielić na kilka oddziałów. W razie konieczności i w odpowiednim momencie oddziały te
Mogą się połączyć, aby zadąć cios nieprzyjacielowi, po czym powinny się rozbić na grupy
Złożone z dziesięciu, dwunastu lub piętnastu partyzantów i natychmiast powrócić do swoich
Miejsc postoju.
Można zorganizować prawdziwa armie z jednolitym dowództwem i utrzymać poszanowanie i
Posłuszeństwo dla tego dowództwa, nie łącząc rozproszonych grup w jeden oddział. Dlatego
Jest tak ważna rzeczą właściwy - pod względem ideologicznym i walorów osobistych - wybór
Dowódcy partyzantki. Jedna z broni, jaka może być użyta przez partyzantkę, jest bron
Półciężka. Obecnie granat przeciwczołgowy wystrzelony z karabinu może ja zastąpić. Będzie
To oczywiście bron zdobyta na nieprzyjacielu. Jest ona bronią idealna dla atakowania
Pojazdów pancernych, pojazdów nieopancerzonych transportujących wojsko, jak również
Małych koszar o niewielkiej załodze. Należy jednak podkreślić, że w pochód można zabrać ze
Sobą - i to z wielkim wysiłkiem - zaledwie trzy pociski na człowieka.
Jeśli chodzi o wykorzystanie ciężkiej broni, zdobytej na nieprzyjacielu, jasne jest, że nie
Można nią gardzić. Są jednak pewne rodzaje broni - karabin maszynowy, ciężki karabin
Maszynowy kalibru 50 itp. - których można używać z tym jednak nastawieniem, że w
Warunkach niedogodnego dla partyzantki terenu nie będzie się staczało bitwy w obronie
Ciężkiego sprzętu wojskowego. Należy go wykorzystywać aż do chwili, kiedy trzeba będzie
Go porzucić. W naszej wojnie wyzwoleńczej porzucenie broni stanowiło poważne
Przestępstwo, którego nigdy nie usprawiedliwiano. Jedynie w wypadku wyżej opisąnym
Można to usprawiedliwić, gdyż na terenach niedogodnych bronią partyzanta jest bron osobista
Szybkostrzelna.
Tereny łatwo dostępne SĄ na ogół gęsto zamieszkane przez ludność wiejska, i to znacznie
Ułatwia zaopatrzenie w żywność. Jeśli się nawiązało kontakty z ludźmi godnymi zaufania i
Ma się stosunki z przedsiębiorstwami, które zaopatrują ludność w żywność, partyzantka może
Otrzymywać pożywienie nie wydając wiele pieniędzy i nie zakładając długich i
Niebezpiecznych linii komunikacyjnych. Należy tu również podkreślić fakt, że im mniejsza
Jest grupa partyzantów, tym łatwiej jest ja wyżywić. Hamaki, koce, brezent, moskitiery,
Obuwie, lekarstwa i żywność można znaleźć w strefie działań partyzanckich. Są to, bowiem
Przedmioty codziennego użytku mieszkańców danej okolicy.
Transport i łączność SĄ ułatwione, gdyż jest więcej ludzi do dyspozycji, jest więcej dróg. Z
Drugiej strony bardziej niebezpieczne jest wysyłanie pisma do odległej miejscowości. Należy
Bowiem w tym wypadku liczyć się z tym, że trzeba będzie zaufać większej ilości osób i że
Zawsze grozi niebezpieczeństwo aresztowania któregoś z gońców, przebiegających przez
Strefy nieprzyjacielskie. Jeśli rozkaz lub wiadomość do przekazania nie SĄ zbyt ważne, należy
Je przekazywać ustnie, jeśli SĄ ważne, należy je przekazywać tekstem zaszyfrowanym.
Doświadczenie, bowiem uczy, że przesyłanie jakiejś wiadomości ustnie za pośrednictwem
Kilku osób, całkowicie ja zniekształca.
Na terenach niedogodnych dla partyzantki warsztaty partyzanckie odgrywają minimalna role.
Nie można organizować fabryczek obuwia lub broni. Należy się ograniczyć do bardzo
Małych, dobrze zamaskowanych warsztatów, gdzie można będzie lądować naboje do strzelb,
Wyrabiać niektóre rodzaje min i niektóre inne rzeczy niezbędne. Można natomiast liczyć na
Pomoc rzemieślników zaprzyjaźnionych z partyzantami.
To wszystko prowadzi nas do dwu wniosków, wywodzących się logicznie z powyższych
Stwierdzeń: po pierwsze - stopień dogodności danej okolicy dla partyzantki jest odwrotnie
Proporcjonalny do stopnia rozwoju wytwórczości. Wszelkie warunki sprzyjające życiu
Ułatwiają osiedlanie się ludności w danej okolicy. Natomiast dla partyzantki sprawa
Przedstawia się odwrotnie: im dana okolica jest dogodniejsza dla życia, tym bardziej
Koczowniczy i niepewny staje się los partyzanta. Tytuł tego rozdziału brzmi: "Partyzantka na
Terenach niedogodnych", gdyż wszystko to, co jest dogodne i korzystne dla życia ludzkiego:
Siec komunikacyjna, osądy miejskie i podmiejskie, znaczne zagęszczenie ludności, ziemia
Uprawna, na której można zastosować maszyny itp., wszystko to stawia partyzanta w sytuacji
Niekorzystnej.
Po wtóre, jeśli praca polityczna wśród ludności strefy partyzanckiej w ogóle odgrywa wielka
Role dla partyzantki, to szczególnie wielka role odgrywa ona na terenach niedogodnych, to jest
Na takich, gdzie jeden jedyny atak nieprzyjaciela może spowodować katastrofalne skutki. W
Tych warunkach niezwykle ważne znaczenie ma walka o jedność mas pracujących, chłopstwa
I innych warstw społecznych, walka o jedność mas ludowych z ruchem partyzanckim. W tej
Pracy z ludnością na zapleczu frontu partyzanckiego nie należy zapominać o poszczególnych
Zawziętych wrogach, których należy z cała bezwzględnością eliminować, jeśli stanowią oni
Niebezpieczeństwo dla partyzantki. W takich wypadkach nie należy się cofać przed środkami
Drastycznymi. Nie można tolerować wrogów w granicach strefy partyzanckiej, gdzie mogą
Oni stać się groźni dla partyzantki.
6. WOJNA NA TERENACH PODMIEJSKICH
Jeśli w pewnej fazie wojny partyzanckiej dochodzi do infiltracji w okolice podmiejskie i ruch
Partyzancki może tam korzystać z względnego bezpieczeństwa, pozwalającego mu
Ustabilizować się, należy przeprowadzić z partyzantami odpowiednie szkolenie i odpowiednio
Ich zorganizować.
Należy w pierwszym rzędzie podkreślić, że nigdy partyzantka podmiejska nie może powstać
Sąmorzutnie. Kształtuje się ona jedynie wówczas, gdy powstają warunki dla jej przetrwania,
Innymi słowy, gdy taka partyzantka znajdzie się CD bezpośrednim kierownictwem
Dowódców przebywających w innej strefie. Dlatego zadaniem tej partyzantki nie będzie
Wykonywanie akcji sąmodzielnych; akcje te będą wykonywane w ramach ogólnego planu
Strategicznego. Będą wiec one miały charakter drugorzędny w stosunku do akcji większych
Ugrupowań w innych strefach. Maja one za zadanie przyczynić się do wykonania planu
Taktycznego i SĄ pozbawione rozmachu operacyjnego, jakiego nabierają czasem akcje
Partyzanckie na innych terenach. Partyzantka w okolicach podmiejskich nie może wybierać
Miedzy różnymi formami działań bojowych, nie może np. wybierać miedzy akcja podcinania
Słupów telefonicznych a dokonaniem zamachu lub urządzeniem zasądzki na patrol wojskowy
Na oddalonej drodze. Partyzantka w takim rejonie musi wykonywać tylko te konkretne
Zadania, które jej polecono. Jeśli jej zadaniem jest podcinanie słupów telefonicznych,
Niszczenie instalacji elektrycznych, linii kolejowych itp. - powinna się ograniczać tylko do
Tych akcji.
W grupie nie powinno być więcej ponad czterech lub pięciu ludzi. Ograniczenie to jest bardzo
Ważne, gdyż partyzantka podmiejska powinna być uważana za partyzantkę na terenach
Wyjątkowo niedogodnych, gdzie nieprzyjaciel jest o wiele bardziej czujny i gdzie możliwości
Represji, jak i możliwość donosu niepomiernie wzrastają. Okolicznością powiększająca
Niebezpieczeństwo jest fakt, że partyzanci nie mogą się zbytnio oddalać od miejsca akcji
Bojowej. Do warunków podstawowych - szybkość akcji i błyskawiczne wycofywanie się
Należy dodać konieczność pozostawania w pobliżu miejsca akcji oraz konieczność ukrywania
Się w ciągu dnia. Jest to partyzantka wyłącznie nocna. Nie może ona zmieniać metod
Działania aż do chwili, kiedy powstanie zbrojne nabierze takiej mocy, że będzie można
Rozpocząć oblężenie miasta i wtedy partyzanci wezmą w nim udział jako normalni bojownicy.
Zasądniczymi cechami tej partyzantki powinna być większa aniżeli gdziekolwiek indziej
Dyscyplina i umiejętność zachowania tajemnicy. Grupa może kontaktować się jedynie z
Mieszkańcami dwóch lub trzech domów, którzy będą dostarczali jej żywności. Jest rzeczą
Prawie pewna, że otoczenie grupy partyzanckiej przez nieprzyjaciela w takich warunkach
Oznacza śmierć.
Uzbrojenie tych partyzantów również powinno być inne. Będzie to wyłącznie bron osobista,
Która nie przeszkadzałaby im w szybkiej ucieczce i w ukryciu się w bezpiecznym miejscu?
Grupa taka powinna mięć karabin maszynowy, a pozostali bojownicy powinni być uzbrojeni
W rewolwery.
Każdy atak na nieprzyjaciela powinien być wykonywany wyłącznie w warunkach
Zaskoczenia. Można zaatakować jedynie jednego lub dwu żołnierzy nieprzyjacielskich lub
Konfidentów. Natomiast zasądnicza działalność tych grup jest skierowana na sąbotaż.
Wymaga to specjalnego ekwipunku, a wiec odpowiednich pił, znacznych ilości dynamitu,
Kilofów i łopat, narzędzi do podnoszenia szyn kolejowych. Ekwipunek ten należy ukrywać w
Miejscu bezpiecznym, łatwo dostępnym.
Jeśli jest więcej aniżeli jedna grupa, wszystkie będą podlegać jednemu dowódcy. On będzie
Rozkazywał za pośrednictwem osób zaufanych. Partyzant może niekiedy zachowywać swoja
Normalna prace z czasów pokoju, ale jest to bardzo trudne. Praktycznie partyzantka
Podmiejska składa się z ludzi, którzy już znajdują się poza prawem, którzy SĄ żołnierzami
Walczącymi w szczególnie trudnych warunkach.
Znaczenie walki podmiejskiej nie było doceniane należycie, chociaż jest ono ogromne. Dobra
Partyzantka tego typu, ogarniająca szeroki obszar, niemal paraliżuje życie handlowe i
Przemysłowe danego terenu, wprowadza atmosferę niepokoju, przerażenia i wywołuje w
Mieszkańcach pragnienie, aby skończyć z tym stanem rzeczy, nawet kosztem gwałtownych
Przemian. Jeśli od początku wojny partyzanckiej zorganizuje się szkolenie specjalistów dla
Tego rodzaju walk, można w partyzantce podmiejskiej osiągnąć doskonałe wyniki.

Źródło: http://www.anarchista.org/wojnapartyzancka
CAŁY TEKST "WOJNY PARTYZANCKIEJ" W .PDF

Społeczność

UPA